บทที่ 215

“ขอโทษด้วย พวกเราพยายามอย่างสุดความสามารถแล้ว”

เมื่อได้ฟังคำพูดนี้ ในชั่วพริบตาเดียว ราวกับว่าเรี่ยวแรงทั้งร่างกายของฉินซูถูกสูบออกไปจนหมดสิ้น

เธอก้าวถอยหลังทันที และชนเข้ากับกรอบประตูจนสันหลังเกิดความเจ็บปวด

แค่ดูเหมือนกับว่าเธอจะไม่ได้รู้สึกถึงมัน เธอเพียงแต่มองไปยังเตียงคนไข้ ที่ถูกเข็นออกมาอย่างเลื่อนลอย ซึ่งถูกถลุมไว้ด้วยผ้าขาว...

แพทย์ถอนหายใจและกล่าวว่า “ก่อนหน้านี้ คนไข้ได้ทำการผ่าตัดหัวใจครั้งสำคัญมา และยังอยู่ในช่วงฟื้นตัว ครั้งนี้เป็นเพราะแรงกระแทกจากภายนอกทำให้เกิดเลือดตกในหัวใจ จริง ๆ แล้ว...เอ่อ”

“ฉันทราบ” ฉินซูพูดเบา ๆ ด้วยริมฝีปากที่สั่นเทา

ตอนที่ได้ฟังเว่ยเหอบรรยายถึงอาการของคุณย่า เธอได้คาดเดาถึงความเป็นไปได้นี้อย่างคลุมเครือ และมีลางสังหรณ์ไม่ดีในใจ

เพียงแต่หลังจากที่มันเกิดขึ้นจริง ๆ เธอไม่สามารถยอมรับมันได้

คุณย่าเป็นคนที่สำคัญที่สุดในโลกนี้สำหรับเธอ แต่กลับจากไปอย่างกะทันหันมาก

หลังจากนี้เธอก็จะไม่มีญาติพี่น้องอีกแล้ว...

ในที่สุดเบ้าตาของฉินซูก็กลั้นน้ำตาไม่ให้ไหลออกมาไม่ได้อีกต่อไป

เว่ยเหอไม่ได้คาดคิดว่าเรื่องจะร้ายแรงถึงขนาดนี้ เขาเหลือบมองฉินซูอย่างลังเล แต่ก็ไม่รู้ว่าควรจะปลอบโยนอย่างไร

ทำได้เพียงแต่หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา เดินไปยังอีกฟากแล้วโทรศัพท์ไปรายงานด้วยเสียงที่แผ่วเบากับสีหน้าที่เคร่งขรึม “คุณชายฉู่ครับ การช่วยชีวิตคุณย่าของฉินซูไม่ได้ผล เธอเสียชีวิตแล้วครับ…”

ทางด้านคฤหาสน์ตระกูลฉู่

ภายในห้องโถงใหญ่ ความกดอากาศต่ำและเยือกเย็นปกคลุมไปทั่วทุกสารทิศ

“พูดสิ่งที่พวกเธอพูดที่หน้าประตูเมื่อกี้นี้อีกรอบ” ดวงตาของฉู่หลินเฉินราวกับดาบที่เย็นเฉียบทำให้ผู้คนยำเกรง

สาวใช้อ้วนท้วมและบอดี้การ์ดยืนอยู่ตรงหน้าเขาอย่างกระวนกระวาย อึกอักไม่กล้าที่จะพูด

“พูด”

คำหนึ่งคำที่เยือกเย็นของฉู่หลินเฉินเอ่ยขึ้น ราวกับคำสั่งของกษัตริย์ที่ทำให้ผู้คนไม่กล้าต่อต้าน

สาวใช้อ้วนท้วมเหลือบมองฉู่หยุนซีอย่างหวาดผวา ถือโอกาสหลับตาและรวบรวมความมุ่งมั่นพูดออกมาอย่างสั่นเทา “ฉิน ฉินซูกับคุณย่า ถูกพวกเราไล่ออกไป... คุณหนูหยุนซีไม่ให้พวกเราพูดเรื่องนี้…”