บทที่ 220

ไม่รู้ว่าเธอได้ยินสิ่งที่พวกเขาพูดไปเมื่อครู่หรือเปล่า

โจวซือฉินกลอกตาพูด "ฉินซู สองวันนี้เหนื่อยมามากแล้วนะ พรุ่งนี้ตอนส่งคุณย่ากลับบ้านที่ชนบท เธอไม่ต้องไปก็ได้ ทางบนภูเขามันเดินทางลำบากนะ เธอคงไม่อยากเดินขึ้นเดินลง พักผ่อนให้เต็มอิ่มสักวันเถอะ"

"ฉันจะไปส่งคุณย่ากลับบ้าน" สีหน้าของฉินซูเย็นชา น้ำเสียงยืนหยัด

โจวซือฉินหน้างอ ขยับตาให้จงจื้อหย่วน

จงจื้อหย่วนกระแอมและพูดว่า "พรุ่งนี้ยังมีญาติไปกับพวกเราอีกสองคน รถคันนี้...เกรงว่าจะนั่งไม่พอ"

"ไม่เป็นไร ฉันนั่งรถเมล์กลับได้"

สองสามีภรรยาดูออก ว่าพวกเขาทำอะไรกับฉินซูไม่ได้

สีหน้าของพวกเขามืดมน

โจวซือฉินพูดขึ้นอย่างประชดประชัน "อืม งั้นก็แล้วแต่เธอก็แล้วกัน"

"อืม"

ฉินซูตอบกลับอย่างเรียบ ๆ และไม่พูดอะไรอีก เธอมองลงไปที่โกศอัฐิที่อยู่ในอ้อมแขนของเธอ ปล่อยให้ความคิดล่องลอยไป

...

หวังอี้หลินเดิมทีนัดกับฉู่หยุนซีเอาไว้แล้ว ว่าวันนี้จะไปคุยกับลู่ซีเรื่องการเลือกนางรองของเรื่อง 《ชายชุดขาว》

แต่กลายเป็นว่าในตอนเช้า ซิงโหยวเอ็นเตอร์เทนเมนท์กรุ๊ปก็ออกมาประกาศว่า 【ฉู่หยุนซีจะพักการทำหน้าที่ผู้จัดการของซิงโหยวเอ็นเตอร์เทนเมนท์ชั่วคราว ยังไม่มีกำหนดวันที่กลับมารับตำแหน่ง เจียงฟานผู้ดำรงตำแหน่งรองผู้จัดการ จะมีอำนาจในการเป็นผู้จัดการชั่วคราว】

หวังอี้หลินรู้สึกปวดหัวขึ้นมาทันที

ในบริษัทซิงโหยวนี้ ฉู่หยุนซีคือที่พึ่งที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของเธอแล้ว ลงทุนจัดการทุกอย่างให้เธอโดยไม่ปริปากบ่น

รองผู้จัดการเจียงฟานนั่นเป็นผู้ชายที่เข้มงวดมาก และเขามีความคิดที่ตรงกันข้ามกับฉู่หยุนซีมาตลอด

หวังอี้หลินโทรหาฉู่หยุนซีทันที