บทที่ 224

ทั้งสองส่งสายตาให้กัน สีหน้าเปลี่ยนไปในทันใด

"ฉินซู เธอบอกว่านั้นคือพินัยกรรมที่คุณย่าเขียน เอาให้ฉันดูหน่อย เธอคงไม่ได้โกหกใช่ไหม?" โจวซือฉินพูดอย่างยั่วยุ

ฉินซูเห็นสีหน้าที่มีเจตนาไม่ดีของพวกเขา สีหน้าของเธอกำลังครุ่นคิด

เธอรู้จักโจวซือฉินดี

"ทำไมเหรอ? คงไม่ใช่จะทำลายพินัยกรรมหรอกใช่ไหม?" เสียงเตือนดังขึ้นในใจของฉินซู

จงจื้อหย่วนแสดงท่าทางโหดเหี้ยม "ใช่นะสิ เพราะถ้าไม่มีพินัยกรรมนี้ บ้านก็จะเป็นของฉัน"

พูดจบเขาก็ก้าวไปทางฉินซู

โจวซือฉินเองก็ก้าวไปข้างหน้า พร้อมตะโกนขึ้น "ลูก เอาพินัยกรรมในมือเธอมาที!"

สองสามีภรรยารุมฉินซู กำลังจะขโมย

"พวกคุณลองแตะต้องเธอดูสิ!"

มีเสียงเตือนดังมา แถมยังมีเสียงร้องขอความช่วยเหลือของจงหยู่อ๋าง "พ่อ แม่..."

จงจื้อหย่วนและโจวซือฉินหันหน้าพร้อมกัน และเห็นชายหนุ่มร่างสูงเดินเข้ามา บิดมือของจงหยู่อ๋าง ลูกชายอันเป็นที่รักของพวกเขา

ใบหน้าของจงหยู่อ๋างเหยเกด้วยความเจ็บปวด

“คุณเป็นใคร?” จงจื้อหย่วนจ้องไปที่ใบหน้าที่ไม่คุ้นเคยของชายหนุ่ม

“ผมเป็นเพื่อนเธอ คุณจะทำอะไร” จางอี้เฟยพูดพร้อมกับออกแรงที่มือของเขามากขึ้น

"โอ๊ย" เสียงร้องของจงหยู่อ๋างเจ็บปวดขึ้นอีก

โจวซือฉินรู้สึกสงสารและรีบว่าเข้ามา "หยุดนะ ปล่อยลูกฉัน พวกเรายังไม่ได้ทำอะไรเลย ยังไม่ได้ทำอะไรทั้งนั้น..."