บทที่ 24

รูม่านตาของหูซินเยว่หดตัว หันไปขอความช่วยเหลือจากฉู่หลินเฉิน “หลินเฉิน นายต้องเชื่อฉันนะ”

ฉู่หลินเฉินเหลือมองเธออย่างไม่แยแส “ขอโทษด้วย ฉันเต็มใจที่จะเชื่อคำพูดของภรรยาฉัน”

เขาพูดพร้อมกับดึงฉินซูให้นั่งลงข้าง ๆ

การสัมผัสอย่างใกล้ชิดกะทันหัน ทำให้สีหน้าของฉินซูเปลี่ยนไปแวบหนึ่ง โชคดีที่เธอกลับมาทำตัวเป็นปกติได้เร็ว จึงฉวยโอกาสพิงไปที่ไหล่ของฉู่หลินเฉินแล้วพูดอย่างออดอ้อน “หลังจากนี้อย่าไปเจอกับคนที่ไม่ได้เรื่องแบบนี้อีก”

“ตกลง” ฉู่หลินเฉินมองเธออย่างรักใคร่และเอ็นดู เหลือบตาขึ้นแล้วพูดอย่างเยือกเย็น “ได้ยินหรือยัง? ทำไมเธอยังไม่หายไปอีก?”

หูซินเยว่ทั้งโกรธทั้งตกใจ แต่ไม่กล้าที่จะระเบิดมันออกมา

เธอกัดริมฝีปาก และพูดด้วยความเจ็บปวด “หลินเฉิน นายทำแบบนี้กับฉันได้ยังไง!”

ฉู่หลินเฉินไม่แม้แต่จะหันมองเธอ

ทันทีที่หูซินเยว่ออกไป ฉินซูออกมาจากอ้อมกอดของฉู่หลินเฉินอย่างรู้ตัว พูดกระซิบว่า “ทำแบบนี้ต่อผู้หญิงที่เคยรัก คุณชายฉู่ไม่เสียดายเหรอ?”

“เธอไม่คู่ควร” ฉู่หลินเฉินพูดอย่างเฉยเมย

เธอพูดว่าเก็บรักษาความบริสุทธิ์เพื่อเขามาตลอดสองปี แต่ในความจริงกลับไม่ใช่อย่างนั้น ไปคลับบาร์ในทุก ๆ วัน และผู้ชายข้างกายก็เปลี่ยนไปไม่ซ้ำหน้า

เหอะ ผู้หญิงแบบนี้ เขาเพียงแค่ตาต่อตา ฟันต่อฟัน ก็พอสำหรับผู้หญิงอย่างเธอแล้ว

ฉู่หลินเฉินมองฉินซูแล้วพูด “เมื่อกี้เธอทำได้ดีมาก”

ฉินซูยิ้มเยาะ

เมื่อก่อนฉินซูไม่ได้เก่งในเรื่องการโต้เถียงกับผู้คน แต่เมื่อสองวันก่อนที่เธอได้ฉีกหน้าผู้ชายห่วย ๆ อย่างหลินเมิ่งฟาน ก็ถือเป็นการสั่งสมประสบการณ์ของเธอ

“ฉันจะไปบริษัท เธอกลับเองนะ” ฉู่หลินเฉินลุกขึ้นพูด

ฉินซูพยักหน้า “ตกลง งั้นนายไปก่อนเถอะ ฉันอาจจะต้องกลับไปมหาลัยแล้วก็ขอลาพักกับอาจารย์ ยังมีบางอย่างจำเป็นต้องไปเอา”

ฉู่หลินเฉินเหลือบมอง กล่าวเตือนอย่างแผ่วเบา “อย่าให้ถูกคนจับได้”

“อืม”