บทที่ 246

ฉู่หลินเฉินไม่ได้มองไปที่หวงลี่จวนอีก

วันนี้เขามาดูงานที่มหาวิทยาลัยและลงนามลงทุนในโครงการ เมื่อตอนที่เดินผ่าน เขาได้ยินชื่อฉินซู เขาก็เดินเข้ามาทันที

ในตอนนี้นี้เขามองไปที่ฉินซู นั่นคือเธอจริง ๆ

แต่เมื่อเห็นจางอี้เฟยยืนอยู่ข้าง ๆ เธอ เขาก็อดขมวดคิ้วไม่ได้

ทำไมถึงเป็นเขาอีกแล้ว?

จู่ ๆ ในใจของเขาก็รู้สึกไม่มีความสุข แต่ความรู้สึกนั้นไม่ปรากฎบนใบหน้า ได้แต่พูดขึ้นอย่างเรียบ ๆ "อธิการบดีเจิ้ง มีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นในมหาวิทยาลัย ควรจะจัดการอย่างจริงจังนะครับ"

"ที่คุณชายฉู่พูดก็คือดูแลเรื่องระเบียบวินัยและจริยธรรมในมหาวิทยาลัย พวกเราจะจัดการให้ครับ"

ฉู่หลินเฉินพยักหน้าและหันหลังเดินจากไป

"เดี๋ยวก่อน!"

ฉินซูตะโกนเรียกเขา

เธอเดินเข้าไปหาเขา เงยหน้าขึ้นมองอย่างติดตลก "ฉู่หลินเฉิน การใช้อำนาจกลั่นแกล้งคนอื่นคือวิธีของคุณเหรอ?"

เสียงฮือฮาดังขึ้นรอบข้าง

ผู้หญิงคนนี้กล้าเรียกชื่อจริงของคุณชายฉู่!

เธอทำเรื่องที่ควรจะรู้สึกผิดต่อตระกูลฉู่ แต่ยังจะกล้าพูดออกมาอย่างมั่นใจแบบนี้?

ทุกคนต่างก็เดาไปโดยอัตโนมัติ ว่าต่อจากนี้คุณชายฉู่จะต้องโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ

แต่ฉู่หลินเฉินเพียงแต่เลิกคิ้วขึ้นด้วยสีหน้าไม่แยแส "ฉันใช้อำนาจรังแกคนอื่นเหรอ? รอยตบบนใบหน้าของเธอ หรือว่าเธอเป็นคนตบตัวเอง?"

"พวกเราเป็นคนลงมือ แต่เธอเป็นคนยั่วยุก่อน คุณไม่ต้องถามถึงเหตุผลหรอก แค่เธอพูดมาประโยคเดียวคุณก็โทษฉันแล้ว"

ฉินซูหยุด เธอพูดออกมาแค่สองคำ "เฮ้อ ดีจริง ๆ !"

ฉู่หลินเฉินขมวดคิ้ว "ทางมหาวิทยาลัยจะตรวจสอบ"

"แล้วเรื่องที่ไล่ฉันออกจากมหาวิทยาลัยล่ะ?" ฉินซูทวงถาม น้ำเสียงเต็มไปด้วยความเย็นชา