บทที่ 249

“จริงเหรอ?”

เดิมทีฉินซูไม่ได้คาดหวังกับเรื่องนี้มากนัก แต่ตอนนี้เธอได้รู้ข่าวแล้ว เธอก็รู้สึกประหลาดใจและตกใจ

จางอี้เฟยพยักหน้า "เป็นเรื่องจริงแน่นอน แม่ของฉันกำลังจะไปบ้านเพื่อนคนนั้นในอีกสองวัน คุณเอากระเป๋าเงินนั้นฝากแม่ไปดีไหม จะได้ให้เพื่อนคนนั้นดู?

"ทำแบบนั้นได้เหรอ?"

"ได้แน่นอนอยู่แล้ว ฉันจะบอกแม่" จางอี้เฟยพูดพลางยิ้ม

เมื่อเห็นว่าเขาใส่ใจเรื่องของตัวเองมาก ฉินซูก็รู้สึกตื้นตันเล็กน้อยและอยากจะขอบคุณเขาโดยไม่รู้ตัว

แต่เมื่อจะพูดขอบคุณเขา เธอก็กลืนคำสองคำนั้นเข้าไป เธอเม้มปากและพูดขึ้น "ไม่ว่าฉันจะหาเบาะแสพ่อแม่ของฉันได้หรือไม่ ฉันก็จะจดจำเรื่องที่คุณช่วยฉันเอาไว้ ถ้าลูกของฉันเกิดแล้ว ฉันจะให้คุณเป็นพ่อบุญธรรม!"

จางอี้เฟยตกตะลึง "พ่อบุญธรรมเหรอ"

แต่เมื่อเห็นรอยยิ้มที่จริงใจบนใบหน้าของฉินซู เขาก็กลืนคำพูดกลับไป เปลี่ยนคำพูดและพูดว่า "ต้องเป็นอย่างนั้นอยู่แล้ว!"

ทั้งสองยิ้มให้กัน ​

ไม่นาน จางอี้เฟยจึงถามขึ้นอีกครั้ง “แล้วเรื่องานของคุณล่ะ มีความคืบหน้ายังไงบ้าง?”

"บ่ายนี้มีสัมภาษณ์แล้วล่ะ”

ฉินซูรู้สึกจนปัญญาเล็กน้อย เธอหางานมาหลายวันขนาดนี้ แต่จนปัจจุบันก็มีแค่บริษัทนี้ที่เดียวที่เรียกเธอไปสัมภาษณ์

จางอี้เฟยทำหน้าเศร้า "เดี๋ยวฉันมีเรื่องต้องกลับไปทำงานที่มหาวิทยาลัย ไม่รู้ว่าตอนบ่ายจะกลับมาได้ไหม"

เมื่อเข้าใจว่าเขาหมายถึงอะไร ฉินซูก็ส่ายหน้า "ไม่เป็นไร ฉันไปเองได้ คุณไม่ต้องไปส่งหรอก"

ตอนบ่าย

ฉินซูไปยังสถานที่สัมภาษณ์งานเพียงคนเดียว

ที่นี่เป็นบริษัทยาขนาดเล็ก เพิ่งก่อตั้งขึ้นได้ไม่นาน และขนาดองค์กรไม่ใหญ่

ผู้จัดการฝ่ายบุคคลมองไปที่ฉินซู ตรวจสอบประวัติการทำงานของเธอ และค่อย ๆ ขมวดคิ้ว

หลังจากนั้นไม่นาน ก็พูดขึ้นด้วยความสงสัย "คุณคือฉินซูใช่ไหม?"