บทที่ 255

"ไม่เพิ่มขึ้นไม่ลดลงไป?" จางอี้เฟยย้ำประโยคนี้ คิ้วของเขาค่อย ๆ เลิกขึ้น

ฉินซูเดินกลับไปที่บ้านพักตากอากาศคนเดียว

เวินหลีเห็นว่าด้านหลังเธอไม่มีใคร จึงถามด้วยความสงสัย “พี่เสี่ยวซู พี่กับพี่อี้เฟยออกไปด้วยกันไม่ใช่เหรอ? แล้วพี่อี้เฟยล่ะ?”

“เขากลับไปอยู่ที่มาหวิทยาลัยคืนนี้น่ะ” ฉินซูพูดด้วยใบหน้าตามปกติ เธอลืมตาขึ้นและเหลือบมองถังโม่ และทั้งสองก็สบตากัน

"ช่วงนี้อี้เฟยมีงานที่ต้องทำมากมายที่มหาวิทยาลัย ให้เขาอยู่ที่มหาลัยไปเถอะ" ถังโม่พูดขึ้นแล้วบอกกับฉินซู "ถ้าอย่างนั้นเธอก็รีบไปพักผ่อนเถอะนะ"

ฉินซูพยักหน้าและขึ้นไปชั้นบน

เมื่อคิดถึงใบหน้าโกรธของจางอี้เฟยก่อนที่เขาจะจากไป เขาคงโกรธกับสิ่งที่เธอพูดจริง ๆ

แต่ฉินซูไม่ได้เสียใจกับทุกคำที่พูดออกไป

อันที่จริง คุณนายจางพูดถูก เธอไม่ได้รักจางอี้เฟยแบบนั้น ดังนั้นเธอควรเตือนเขาให้ทันเวลา และตัดความหวังของเขาทิ้งไป แม้ว่าเธอจะไม่ได้เป็นเพื่อนกับเขาในท้ายที่สุด แต่ก็ไม่อยากให้เขาคอยมาอยู่เคียงข้างเธออย่างคนโง่

วันรุ่งขึ้น

ฉินซูออกจากบ้านไปหลังจากกินอาหารเช้า ตรงไปยังสถานที่ที่นัดกับหานโม่หยางไว้เมื่อวาน

เธอสัญญาว่าจะให้คำตอบที่ชัดเจนแก่เขาในวันนี้

รถไฟใต้ดินในชั่วโมงเร่งด่วนตอนเช้าจะค่อนข้างแออัด

ฉินซูงมาจากบันไดเลื่อน และเดินไปยังที่รอรถ

"โอ๊ย..."

จู่ ๆ ก็มีเสียงอุทานดังขึ้น

ฉินซูมองหาที่แหล่งที่มาของเสียงโดยอัตโนมัติ และเห็นหญิงมีครรภ์นอนอยู่บนพื้น สิ่งของต่าง ๆ กระจัดกระจายอยู่นอกกระเป๋าของเธอ

แต่เธอก็ไม่มีเวลาไปสนใจมัน เพียงแค่จับท้องของเธอและคร่ำครวญด้วยความเจ็บปวด

“เลือด เลือดออก...” อีกคนอุทาน ชี้ไปที่หญิงตั้งครรภ์

กระโปรงสีเทาอ่อนนั้นเปื้อนเลือด