บทที่ 268

“คุณย่าคะ วันนี้หนูผิดไปแล้ว หนูยอมรับผิด คุณย่าอย่าโกรธหนูได้ไหม? คุณย่าช่วยไปพูดกับพี่ให้หนูกลับไปซิงโหยวหน่อยนะคะ” ฉู่หยุนซีพูดขอโทษอย่างต่อเนื่อง ริมฝีปากพูดจนหมดเปลือก

“เรื่องนี้อย่าหวังว่าย่าจะช่วยหลาน และอย่ามาเกาะติดอยู่กับย่า กลับไปห้องของหลานแล้วพิจารณาตัวเองดี ๆ” ซ่งจิ่นหรงไล่เธออย่างหมดความอดทน

ในเวลานี้ เรื่องที่เธอคิดอยู่ในใจอย่างหนักคือเรื่องปฏิกิริยาของฉินซูเมื่อสักครู่ ไม่ผิดแน่...

ฉู่หยุนซีเห็นท่าทีที่แข็งกร้าวและเยือกเย็นของซ่งจิ่นหรง ก็จำใจต้องฝืนจากไป

หลังจากเธอไปแล้ว ซ่งจิ่นหรงก็เรียกลุงหมิงมากำชับทันที “นายโทรไปหาอาเฉิน บอกให้เขามาทานอาหารเย็นที่นี่”

มีเรื่องที่เธอต้องยืนยันต่อหน้า

แสงยามโพล้เพล้ย่างกรายมาถึง

ในห้องโถงด้านหน้า คนในตระกูลฉู่เตรียมทานอาหารเย็น แต่ทว่ากลับไม่เห็นเงาของซ่งจิ่นหรง

ฉู่สวี่ถามด้วยความสงสัย “ทำไมคุณแม่ยังไม่มา? ท่านไม่มาทานข้าวเหรอ?”

ฉู่หยุนซีได้ฟังคำพูดนี้ก็ก้มศีรษะลงด้วยความสำนึก

ตนเองต้องทำให้คุณย่าโกรธมากอย่างแน่นอน แม้กระทั่งไม่ยอมมาทานข้าว

ขณะกำลังคิด ก็ได้ยินหลิวเหวยลู่พูด “ไม่ วันนี้คุณแม่จะทานอาหารเอง และเรียกหลินเฉินกลับมาเป็นเพื่อนท่าน”

ฉู่สวี่ขมวดคิ้วอย่างสงสัย “ท่านเรียกหลินเฉินเพราะมีเรื่องอะไรหรือเปล่า?”

หลิวเหวยลู่ยิ้มอย่างจนปัญญา “ฉันก็ไม่รู้”

อย่างไรก็ตาม ไม่ว่าคุณท่านตระกูลฉู่จะทำอะไร พวกเขาต่างก็ไม่สามารถไปสอบถามได้

แต่เมื่อฉู่หยุนซีได้ยินว่าคุณย่าเรียกพี่ชายของเธอกับมา ภายในใจก็เต้นระรัวด้วยความดีใจขึ้นมาทันที

คุณย่าเรียกพี่กลับมาตามลำพัง เพราะว่าจะช่วยพูดขอร้องแทนเธอหรือเปล่า? คุณย่าคนนี้เป็นคนปากร้ายแต่ใจดีจริง ๆ วันนี้ดุด่าตนเองจนย่อยยับป่นปี้ขนาดนั้น แต่ยังยอมช่วยเธออีก

ฉู่หยุนซีคิดดังนั้นก็ลุกขึ้น “คุณพ่อ คุณแม่ หนูก็จะไปทานข้าวกับคุณย่านะคะ”