บทที่ 270

“ฉันไม่รู้ ฉันได้ยินคุณย่ากับพี่คุยกัน”

“ถ้างั้น คุณย่ารู้แล้วว่าฉินซูท้อง แต่ว่า เธอมั่นใจไหมว่าเด็กเป็นลูกของหลินเฉินจริง ๆ?”

“เรื่องนี้ก็ต้องถามพี่ชายฉัน ฉันไม่ได้ยินที่พวกเขาคุยกันตอนหลังว่ายังไง” ฉู่หยุนซีไม่ได้พูดจนมั่นใจเกินไป ลึก ๆ เธอไม่ยอมรับเรื่องที่ฉินซูตั้งครรภ์ลูกของพี่ชายเธอ

จังหวะการพูดของเธอเปลี่ยนไป เธอพูดอย่างยุยง “ฉันคิดว่าเธอควรจะไปยืนยันกับพี่ชายฉันด้วยตัวเองนะ ถ้าเด็กคนนั้นเป็นลูกของเขาจริง ๆ แล้วเธอจะทำยังไงต่อล่ะ…”

หวังอี้หลินจับโทรศัพท์แน่น “ฉัน ฉันจะไปยืนยันกับเขา”

ตอนนี้เธอเพียงต้องการยืนยันสิ่งหนึ่ง สรุปแล้วฉู่หลินเฉินรู้หรือไม่ ว่าเด็กในท้องของฉินซูเป็นลูกของเขา

ถ้าหากเขารู้เรื่องนี้จริง ๆ ความพยายามทั้งหมดนั้นที่ตนเองทำมาตั้งแต่ต้นจนถึงตอนนี้ ก็จะกลายเป็นเสียเปล่าทั้งสิ้น!

สภาพจิตใจของหวังอี้หลินไม่สงบสุข เธออยากที่จะโทรหาฉู่หลินเฉินเพื่อลองสอบถามทันที

ในตอนนี้เธอสงบจิตใจไม่ได้เลยแม้แต่น้อย แต่ถ้าหากไม่สืบหาข่าว แล้วพูดผิดกลายเป็นเปิดเผยความลับ แทนที่จะได้เปรียบ กลับกลายเป็นการหาเรื่องใส่ตัวไม่ใช่เหรอ?

หวังอี้หลินตัดสินใจที่จะควบคุมจิตใจให้สงบก่อนในคืนนี้ และตั้งใจคิดหาหนทาง ว่าควรจะทำอย่างไรต่อไป

วันรุ่งขึ้น เธอรวบรวมความกล้าโทรศัพท์หาฉู่หลินเฉินเพื่อนัดเขาออกมา

เธอปรากฏตัวต่อหน้าฉู่หลินเฉินด้วยรูปร่างหน้าตาที่ซีดเซียว และสวมแว่นกันแดด

ทันทีที่พบกัน ก็โถมตัวเข้าไปในอ้อมแขนของฉู่หลินเฉิน

ฉู่หลินเฉินใช้สองมือรับเธอไว้ด้วยสัญชาตญาณ เว้นระยะห่างระหว่างทั้งสองคนเอาไว้

“ทำไมสีหน้าไม่ดีแบบนี้?” เขาเห็นเธอถอดแว่นกันแดดออก ปรากฏให้เห็นขอบตาสีดำเข้ม ดวงตาสีแดงเลือดฝาด เขาขมวดคิ้วและพูด “เธอพูดในสายว่ามีเรื่องสำคัญอยากจะปรึกษากับฉัน เกิดเรื่องอะไรขึ้น?”

“ฉัน…” ทันทีที่หวังอี้หลินพูด ดวงตาก็กลายเป็นสีแดง หางตาชุ่มน้ำตาขึ้นมา

ตอนนี้ทักษะการแสดงของเธออยู่ในระดับชำนาญอย่างเต็มที่จริง ๆ

ฉู่หลินเฉินพาเธอเดินเข้าไปในร้านอาหาร จับตัวเธอให้ลงบนเก้าอี้ “ค่อย ๆ พูด”