บทที่ 284

ดวงตาสีเข้มของฉู่หลินเฉินฉายแววดูถูก "มันก็ขึ้นอยู่กับว่าหานโม่หยางจะมีความสามารถแค่ไหน"

หลังจากพูดไป เขาไม่รู้ว่าเขาคิดอะไร ดวงตาของเขาเคร่งขรึมลง และมีความครุ่นคิดอยู่ในดวงตาของเขา

เว่ยเหอถามอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ “คุณชายฉู่ครับ กังวลอะไรหรือเปล่าครับ?”

“เปล่า” คิ้วเข้มขมวดเป็นเชิงปฏิเสธ

เว่ยเหอมองไม่เห็นอะไรเลย ก็คงจะไม่เป็นอะไรจริง ๆ

เขากำลังจะถอยหลังกลับ แต่ได้ยินเสียงของฉู่หลินเฉินลังเลและถามว่า "วันนี้ฉินซูไปที่ตระกูลหาน เพื่อรายงานตัวใช่ไหม"

เว่ยเหอตกตะลึงด้วยสีหน้างุนงง “ผมไม่ทราบครับ”

ทันทีที่เสียงหายไป เขาก็รู้สึกได้ถึงการจ้องมองที่เย็นชา

เขาตอบอะไรผิดไปหรือเปล่า?

เว่ยเหอไม่รู้ ดังนั้นเขาจึงกระแอมอย่างประหม่า “คุณชายฉู่ครับ คุณบอกแล้วไม่ใช่หรือว่าไม่ต้องไปสนใจการเคลื่อนไหวของฉินซูอีก และไม่ต้องรายงานให้คุณทราบด้วยนี่ครับ?”

“ฉันพูดเหรอ?”

“ครับ ที่…” เว่ยเหอตั้งใจที่จะช่วยคุณชายผู้หลงลืมให้ฟื้นความทรงจำของเขาในทันใด

ฉู่หลินเฉินขัดจังหวะอย่างทนไม่ไหว "ฉินซูเข้าร่วมตระกูลหานแล้ว และจากนี้ไปจะเป็นพวกเดียวกันกับหานโม่หยาง นายต้องคอยดูเธออย่างใกล้ชิด! ถ้ามีการเปลี่ยนแปลงใด ๆ จะต้องรายงาน "

"... " แม้ว่าฉินซูจะเข้าร่วมตระกูลหาน แต่เธอก็เป็นแค่พนักงานธรรมดา ๆ เธอจะทำอะไรที่เป็นการคุกคามมาถึงตระกูลู่ได้เหรอ?

เว่ยเหอรู้สึกว่าเขาไม่เข้าใจ แต่เขาไม่กล้าถาม

เมื่อเห็นการแสดงออกที่เย็นชาและเย่อหยิ่งของคุณชายฉู่ เขาจึงพยักหน้าอย่างตรงไปตรงมา “รับทราบครับคุณชายฉู่”

จากนั้นสีหน้าของฉู่หลินเฉินก็ผ่อนคลายลง เขาพูดขึ้น "คุณอารองกลับมาแล้วเหรอ?"

“ยังครับ” หลังจากเว่ยเหอพูดจบ เมื่อเห็นคุณชายขมวดคิ้วอีกครั้ง เขาก็เสริมอย่างรวดเร็วว่า “ถ้าคุณท่านรองกลับมา ผมจะรายงานให้คุณชายทราบทันทีนะครับ”