บทที่ 33

ฉินซูฝันร้าย

ลมพัดโหมกระหน่ำอย่างบ้าคลั่ง

พระจันทร์โผล่พ้นเมฆดำท่ามกลางอารมณ์ที่สั่นไหว ฉินซูมองเห็นใบหน้าของชายคนนั้นได้ชัดเจน...

ฉู่หลินเฉิน!

เรียกชื่อนี้ในใจ ฉินซูก็สะดุ้งตื่นขึ้นจากฝันนั้นในทันที เหงื่อเปียกโชกไปทั้งตัว

เธอฝันเช่นนี้ได้ยังไงกัน?

ฉินซูจับขมับ ความเจ็บปวดยังหลงเหลืออยู่ในหัวของเธอ

เหล้าสองแก้วนั่นที่ลงกระเพาะเธอไปเมื่อคืน ทำให้เธอเมาไม่รู้เรื่องรู้ราว!

เมื่อมองลงไปที่ร่างกาย ยังเป็นชุดเดียวกับที่ใส่เมื่อวาน

ยังดี

เธอโล่งใจอย่างบอกไม่ถูก จากนั้นจึงถือเสื้อผ้าเดินไปอาบน้ำที่ห้องน้ำ

เดินไปได้ครึ่งทาง จู่ ๆ ความทรงจำเมื่อคืนก็ผุดขึ้นมาทันที

เธอหยุดเท้ากะทันหัน

ท้ายที่สุด ในหัวของเธอมีอยู่เพียงประโยคเดียว: ฉู่หลินเฉินถูกเธอลวนลาม!

ฉินซูสาบานได้ว่าเธอไม่เคยทำอะไรเกินขอบเขตแบบนี้มาก่อนในชีวิต!

ฉินซูเปิดประตูอย่างระมัดระวังและมองไปรอบ ๆ จนมั่นใจว่าฉู่หลินเฉินไม่ได้อยู่ในบ้าน

เธอถอนหายใจอย่างโล่งอก

นั่งอยู่ข้างเตียง มันยากที่ฉินซูจะโยนภาพความเคลิบเคลิ้มนั้นทิ้งไปได้ ความคิดของเธอค่อย ๆ สงบลง

การค้นพบที่น่ากลัวยิ่งกว่าทำให้เธอหนาวเหน็บไปทั่วทั้งร่างกาย

ตำแหน่งบาดแผลตรงกับผู้ชายที่เธอช่วยในคืนนั้น!

ปัญหาคือ สภาวะที่เธอสายตาพร่ามัวจากอาการเมา แม้ว่าจะมองเห็นตำแหน่งของบาดแผล แต่เธอก็มองสภาพและรูปร่างของบาดแผลไม่ชัด!

ฉู่หลินเฉินจะเป็นชายคนนั้นจริง ๆ เหรอ?