บทที่ 336

เขาเปรียบเทียบบาดแผลทั้งสอง และคิ้วของเขาก็ค่อย ๆ ขมวดขึ้น

หลังจากลังเลเล็กน้อย เขาก็ปลดเข็มขัด

ต้นขาด้านในมีบาดแผลที่สมานแล้ว สภาพแผลดีกว่าแผลที่หน้าอกอย่างเห็นได้ชัด รอยเย็บละเอียดและแผลเป็นที่ดูเรียบ

ฉู่หลินเฉินใช้ปลายนิ้วลูบไล้รอยแผลเป็น และความสงสัยอันยาวนานในใจของเขาผุดขึ้นในหัวอีกครั้ง

เขาทำอะไรผิดไปหรือเปล่า? แต่ก็ไม่น่าจะเป็นไปได้ เขาได้รับการยืนยันที่แน่นอนแล้ว…

ดวงตาที่แน่วแน่และมั่นคงของฉู่หลินเฉินสั่นคลอน เกิดความไม่แน่ใจขึ้นมา

......

ฉินซูอยู่บนภูเขาเพื่อฉลองวันเกิดเวินหลีกับคนอื่น ๆ

แท้จริงแล้วมีบ้านพักโฮมสเตย์ส่วนตัวอยู่บนเขา แต่ส่วนใหญ่ยังไม่เปิดให้บริการ จางอี้เฟยติดต่อครอบครัวหนึ่งล่วงหน้าและจองห้องพัก

ในช่วงเช้าตรู่ เนื่องจากอาการบาดเจ็บที่ข้อเท้าของหยูหร่าน ทุกคนจึงนั่งรถบัสเที่ยวชมสถานที่ลงมาจากภูเขา

ฉินซูไม่ได้พูดเรื่องที่เธอบังเอิญเจอกับฉู่หลินเฉินเมื่อวาน ตัวเธอเองก็คิดไม่ถึง ว่าจะได้จะเจอกับฉู่หลินเฉิน

หลังจากอำลาเวินหลีและคนอื่น ๆ แล้ว เธอไปที่ซูเปอร์มาร์เก็ตเพื่อซื้อผักและของใช้ประจำวัน และวางแผนที่จะใช้เวลาช่วงสุดสัปดาห์ที่บ้าน

เธอหยิบกุญแจเปิดประตู และเห็นคนที่นั่งอยู่ในห้องของเธอ ฉินซูกรีดร้องโดยไม่รู้ตัว

โชคดีที่เธอทำใจให้เย็นลงได้อย่างรวดเร็ว เธอเดินเข้ามาและวางของลง

เมื่อเดินไปตรงหน้าชายหนุ่ม เธอถามขึ้นอย่างเย็นชา "ทำไมคุณถึงมาอยู่ให้บ้านฉัน?"

ฉู่หลินเฉินสวมสูทลำลองสีดำ นั่งอยู่บนโซฟาตัวเล็ก ๆ ของเธอ ที่มีความสูงมากกว่า 1.8 เมตร ทำให้หุ่นของเขาดูเพรียวขึ้นมาก

"คืนโทรศัพท์เธอ" เขาก้มลงและวางโทรศัพท์ลงบนโต๊ะกาแฟตรงหน้าเธอ