บทที่ 356

ฉินซูออกมาจากห้องทำงานและพบกับหานเหมิง

เธอนั่งอยู่บนรถเข็น บนใบหน้าปรากฏรอยยิ้มแห่งความเสียดาย “คุณฉิน คิดไม่ถึงเลยว่าเราเพิ่งจะรู้จักกันได้ไม่นาน เธอก็จะไปจากไห่เฉิงซะแล้ว”

“พบและจากเป็นเรื่องปกติ ลาก่อนค่ะคุณหาน” ฉินซูพูดอย่างเรียบเฉยและเดินผ่านเธอไป

“หวังว่าเราจะมีวาสนาได้เจอกันอีก” คำพูดของหานเหมิงดังมาจากทางด้านหลัง

ฉินซูไม่ได้ตอบอะไร เธอเดินตรงไปด้านหน้าโดยไม่หันหลังกลับ

เธอพูดในใจเงียบ ๆ ไม่เจอกันอีกดีที่สุด!

เธอลาออกและจากไปด้วยตัวเอง มันก็หมายถึงอยากไปให้ไกลจากพวกเขาไม่ใช่เหรอ?

อีกด้านหนึ่ง จางอี้เฟยก็ดำเนินการขั้นตอนลาออกเสร็จเรียบร้อยแล้วเช่นกัน

เขาจองตั๋วไปต่างประเทศแล้ว และออกไปเร็วกว่าฉินซูสองวัน

ก่อนออกเดินทาง ฉินซูเรียกหาเวินหลี ทั้งสามคนได้มารวมตัวกันอีกครั้ง

ระหว่างรับประทานอาหาร เวินหลีเงียบไม่พูดไม่จาและหม่นหมองมาก

พี่อี้เฟยและพี่เสี่ยวซูต่างก็กำลังจะจากไป หลังจากนี้ก็เหลือเธอเพียงแค่คนเดียว ภายในใจจึงรู้สึกทุกข์เป็นธรรมดา

เมื่อทานอาหารเสร็จเรียบร้อย ใกล้จะถึงเวลาสิ้นสุด เวินหลีจึงอดไม่ได้ที่จะพูดออกมา

เธอมองไปยังฉินซูอย่างอาลัยอาวรณ์ “พี่เสี่ยวซู พี่ไปครั้งนี้แล้วจะยังกลับมาอีกไหม?”

ฉินซูยิ้มอย่างคลายกังวล “ต้องกลับมาแน่นอนสิ ไห่เฉิงเป็นบ้านเกิดของฉันนะ ฉันชอบที่นี่”

เธอจากไปครั้งนี้เนื่องมาจากการคิดพิจารณาเรื่องความปลอดภัยของลูกเธอ รอจนการขัดแย้งที่ยืดเยื้อยาวนานของสองตระกูลหานและตระกูลฉู่จบลง หรือรอจนถึงตอนที่คนเหล่านั้นไม่สนใจเธออีก เธอก็จะกลับมาใช้ชีวิตปกติธรรมดาของเธอ

มือที่กำแน่นของเวินหลีผ่อนคลายลงเล็กน้อย ปรากฏรอยยิ้มบนใบหน้า “งั้นก็ดีมากเลยค่ะ ฉันกลัวว่าพี่จะไปแล้วไม่กลับมาอีก”

“ฉันตัดสินใจไปเมืองเจียโจว ถ้าเธอคิดถึงฉันก็ไปหาฉันได้ตลอด” ฉินซูพูดและเหลือบมองจางอี้เฟยที่อยู่ข้าง ๆ น้ำเสียงเธอเปลี่ยนไป “แต่ว่าหลังจากนี้เราคงนัดเจอจางอี้เฟยได้ยาก เขาไปต่างประเทศ ระยะทางไกลข้ามน้ำข้ามทะเล ไม่รู้ว่าจะกลับมาตอนไหน”