บทที่ 362

ฉู่หลินเฉินหยุดฝีเท้าทันทีเมื่อได้ยินชื่อของฉินซู “เธอ? เกิดอะไรขึ้น?”

หวังอี้หลินที่ถูกเว่ยเหอประคองอยู่ตัวแข็งทื่อเล็กน้อย ในดวงตาที่หลบซ่อนก้มต่ำของเธอ เป็นประกายวาบขึ้นมา คิ้วของเธอขมวดเข้ากันอย่างรวดเร็ว

หยูหร่านชี้ไปที่หวังอี้หลิน “เธอ เธอให้เซียวหย่งฉวยโอกาสทำร้ายฉินซูตอนที่ออกจากไห่เฉิง!”

“ฉันไม่ได้ทำ!” หวังอี้หลินแหงนหน้าขึ้นมา ในเวลาประเดี๋ยวเดียวบนใบหน้าของเธอ กลายเป็นดอกสาลี่ต้องหยาดฝน เธอพูดด้วยใบหน้าของคนที่ไร้ความผิด “หลินเฉิน เธอใส่ร้ายฉัน ฉันไม่ได้ทำเรื่องแบบนี้”

“แล้วเธอจะอธิบายสิ่งที่เซียวหย่งพูดเมื่อสักครู่อย่างไร? ฉันรู้ว่าคนนั้นที่เขาพูดหมายถึงฉินซู! เธอเป็นคนทำร้ายฉินซู!”

หยูหร่านพูดเน้นย้ำ เธอมองไปที่ฉู่หลินเฉินอย่างร้อนใจ “คุณชายฉู่ ตอนนี้ฉินซูอาจจะตกอยู่ในอันตราย เห็นแก่ฐานะที่คุณกับเธอเคยเป็นสามีภรรยากัน ได้โปรดช่วยเธอด้วยนะคะ!”

นอกจากฉู่หลินเฉิน หยูหร่านก็คิดไม่ออกแล้ว ว่าจะมีใครที่สามารถช่วยฉินซูได้ภายในช่วงระยะเวลาอันสั้นนี้

“หลินเฉิน คุณอย่าไปเชื่อเธอนะ ฉันไม่ได้ทำจริง ๆ อึก…” หวังอี้หลินรีบพูด ทันใดนั้นคิ้วของเธอก็ขมวด ราวกับว่าเจ็บปวดจนจะเป็นลม

ดวงตาของฉู่หลินเฉินสั่นไหวเล็กน้อย เขาพูดคำสั้น ๆ ธรรมดา ๆ สามคำ “ฉันรู้แล้ว”

พูดจบก็พาหวังอี้หลินจากไปอย่างรวดเร็ว

เมื่อเห็นหลังของเขาจากไปอย่างเด็ดเดี่ยว ร่างกายของหยูหร่านสั่นไหวราวกับว่าหัวใจจมลงสู่ก้นบึ้ง

ฉู่หลินเฉินไม่ยอมช่วยฉินซู ทำอย่างไรดี?

เธอสามารถทำอะไรเพื่อฉินซูได้บ้าง?

สิ่งที่หยูหร่านครุ่นคิดอยู่ในตอนนี้ ไม่ใช่เรื่องรูปภาพเหล่านั้นของตัวเอง แต่เธอคิดถึงความปลอดภัยของฉินซู

อย่างไรก็ตาม ชีวิตของฉินซูอาจตกอยู่ในอันตราย!

หยูหร่านคิดอะไรขึ้นมาได้ เธอรีบหาโทรศัพท์มือถือของตนเองแล้วโทรหาฉินซู

เมื่อต่อสายได้เธอก็ตกตะลึง