บทที่ 364

เว่ยเหอรายงานข้อมูลที่ตรวจสอบมาได้ ใบหน้าปรากฏความงงงวย “เธอปลอดภัยดี ไม่ได้เกิดเรื่องอะไรครับ”

เขาก็บอกแล้วว่าคุณชายฉู่กังวลมากเกินไป สิ่งที่หยูหร่านคนนั้นพูดมันไม่น่าเชื่อเลย

แต่สิ่งนี้ก็เป็นการยืนยันการคาดเดาในใจของเขา ว่าฉินซูมีความพิเศษกับคุณชายฉู่

ผลสุดท้ายแล้ว มันดีหรือแย่กันนะ?

เว่ยเหอรู้สึกปวดหัวเมื่อคิดถึงเรื่องนี้

เมื่อรู้ว่าฉินซูปกติดีทุกอย่างไม่ได้รับอันตรายใด ๆ เชือกที่รัดแน่นอยู่ภายในใจของฉู่หลินเฉินก็คลายออกทันที ลมหายใจเยือกเย็นไปทั่วร่างกายก็ค่อย ๆ จางหายไป

แต่เขายังคงขมวดคิ้วเล็กน้อยและถามด้วยความสงสัย “ฉินซูออกจากเมืองไปทำอะไร?”

สติของเว่ยเหอกลับมา เขารายงานสถานการณ์ที่ตรวจสอบได้ต่อไป “ดูเหมือนว่าเธอจะไปที่เจียโจวครับ ผมตรวจสอบพบว่าเธอได้จองตั๋วรถไฟไปเจียโจวเรียบร้อยแล้ว”

คิ้วที่เคร่งขรึมของฉู่หลินเฉินย่นเล็กน้อย “นายไม่เคยบอกฉันว่าเธอจะออกจากไห่เฉิงไปเจียโจว”

เว่ยเหอหน้าเหยเก “ผมทำหน้าที่บกพร่องเองครับ”

จากนั้นเขาก็เหลือบมองชายหนุ่มอย่างระมัดระวังและสอบถาม “ในเมื่อฉินซูไม่เป็นอะไร แล้ว... คุณชายฉู่ เรายังต้องไปไหมครับ?”

ความมืดวาบผ่านดวงตาของฉู่หลินเฉินและหายไปในพริบตา

เขาพูดอย่างเย็นชา “กลับไปโรงพยาบาล”

ระหว่างรอผลตรวจในห้องรับรองของโรงพยาบาล หวังอี้หลินไล่ให้คนขับรถที่ฉู่หลินเฉินส่งมาให้เป็นเพื่อนเธอออกไป เธออดทนกับความเจ็บปวดแล้วรีบติดต่อเซียวหย่ง

หลังจากโทรติดต่อหลายครั้ง ในที่สุดก็โทรติด

หวังอี้หลินลดน้ำเสียงลงแล้วก่นด่าอย่างอดไม่ไหว “นายแซ่เซียว นายอยากฆ่าฉันให้ตายใช่ไหม? นายรู้ไหมว่าสายนั้นของนายโทรมายังสถานที่จัดงานที่ฉันอยู่ ทุกคนได้ยินกันหมดแล้ว!”

“อะไรนะ?!” เซียวหย่งเพิ่งได้สติและลุกขึ้นมาจากพื้นหญ้า เขามองไปรอบ ๆ พยายามที่จะคิดทบทวบสถานการณ์ของตนเองให้เข้าใจ

เมื่อได้ยินคำพูดของหวังอี้หลิน หลังจากที่มึนงงอยู่ครู่หนึ่ง เขาก็รู้แจ้งเห็นจริงทันที เขาจับโทรศัพท์มือถือและพูดด้วยความโกรธแค้นเป็นฟืนเป็นไฟ “เป็นเพราะยัยบ้าฉินซูนั่น เธอจงใจทำมัน!”