บทที่ 373

ฉินซูหายเป็นปกติในสองวันต่อมา ดังนั้นเธอจึงไปเดินเล่นในสวนสาธารณะเล็ก ๆ ด้านล่างของโรงพยาบาล

อย่างไรก็ตาม เธอมีความรู้สึกแปลก ๆ อยู่เสมอ ราวกับว่ามีดวงตาอยู่ในความมืด จ้องมองมาที่เธอทุกย่างก้าว

ความรู้สึกนี้จะไม่ชัดเจนเมื่ออยู่ในหอผู้ป่วย แต่จะรู้สึกมากเป็นพิเศษเมื่ออยู่ข้างนอก

ถ้าเป็นเมื่อก่อน เธอจะไม่อ่อนไหวขนาดนี้ แต่เธอเจอกับเรื่องราวมามากมายในช่วงนี้ ทักษะการระมัดระวังของเธอก็สูงขึ้นมาก

เธอถูกฉู่หลินเฉินลอบฆ่า และหานเหมิงก็มาช่วยเธอโดยบังเอิญ ไม่ใช่ว่าเธอไม่เคยสงสัย...

แม้ว่าวันนั้นเธอตั้งใจจะไปดูกล้องวงจรปิดเพราะตรวจสอบสิ่งที่หานเหมิงพูด แต่หานเหมิงสำหรับเธอนั้น...เป็นตัวละครที่ซับซ้อนไม่ธรรมดาเสมอมา

ฉินซูไม่ได้อยู่ในสวนสาธารณะนานนัก เธอกลับไปที่ห้องคนไข้ และถามเกี่ยวกับค่ารักษาพยาบาลระหว่างทางระหว่างทาง

เคาท์เตอร์เก็บเงินได้รับคำสั่งเอาไว้แล้ว และพูดว่า "คุณหนูรองได้สั่งเอาไว้แล้วค่ะ บอกว่าคุณฉินคือเพื่อนของเธอ ค่าใช้จ่ายทั้งหมดในโรงพยาบาลนี้ฟรีค่ะ"

แต่ฉินซูยังคงยืนกราน อีกฝ่ายจึงได้แต่นำรายการรักษาออกมา

ค่าใช้จ่ายกลับไม่ได้สูงนัก ไม่เกินสองหมื่นหยวน

ฉินซูจำตัวเลขนี้ไว้ เธอไม่ได้พูดอะไร แล้วเดินขึ้นชั้นบนหลังจากกล่าวขอบคุณแล้ว

คืนนั้นเธอเก็บของออกจากโรงพยาบาล

เธอทิ้งการ์ดที่มีจำนวนเงินสองหมื่นสามพันเอาไว้บนเตียง และนามบัตรที่หานเหมิงให้ไว้กับเธอ พร้อมกับข้อความที่เขียนไว้ว่า【ขอบคุณคุณหานที่ช่วยชีวิตฉันเอาไว้ ต่อจากนี้เราคงจะไม่เจอกันอีก】

ฉินซูออกมาแล้ว

หลังจากที่หานเหมิงได้รับผลการตรวจดีเอ็นเอแล้ว เธอได้รับรายงานจากลูกน้องของเธอ

“ปล่อยเธอไปแบบนี้ไม่ได้แล้ว ส่งคนไปติดตามที่อยู่ของเธอ!” หานเหมิงสั่งโดยไม่ลังเล

เธอมีสีหน้าที่ตื่นเต้น กำผลตรวจในมือเอาไว้แน่น ดวงตาของเธอร้อนผ่าว

เธออุตส่าลงทุนสร้างฉาก "ลอบฆ่า" ขึ้นมา และเธอก็แน่ใจแล้วว่าฉินซูกำลังท้องลูกของฉู่หลินเฉิน แล้วจะปล่อยให้เธอไปแบบนี้ได้อย่างไร!