บทที่ 387

เด็กน้อยที่เดิมทีเป็นเด็กน่ารักและมีชีวิตชีวา แต่ตอนนี้กำลังนอนอยู่บนเตียงผู้ป่วยอย่างอ่อนแอ โดยมีเครื่องมือและท่อต่าง ๆ สอดเข้าไปในร่างกาย

เมื่อฉินซูที่ยืนอยู่นอกประตูเห็นฉากนี้ หัวใจของเธอก็เต้นปวดเป็นจังหวะ

เธอเคยเห็นลูกรักทนทุกข์ทรมานขนาดนี้เมื่อไหร่กัน?

เธอพยายามควบคุมอารมณ์และอดทนที่จะไม่รีบเข้าไปกอดลูกชายของเธอ เธอถามทิฟฟานี่ที่นอกประตูด้วยเสียงแผ่วเบาว่า“ตอนนี้สถานการณ์เป็นยังไงบ้าง?”

ดวงตาของทิฟฟานี่แดงก่ำ ไม่แน่ใจว่าเธอผ่านการร้องไห้มาหรือเปล่า

เธอถอนหายใจอย่างแรงพร้อมพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น “มันคือภาวะอวัยวะล้มเหลวฉับพลัน ซึ่งยังคงวิเคราะห์หาสาเหตุอยู่ มันกะทันหันมากจนไม่มีใครรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น”

หัวใจของฉินซูดิ่งลงเมื่อได้ยินแบบนี้

เธอกำหมัดแน่นแล้วคลายออก

“ฉันขอไปดูหน่อย” หลังจากสงบสติอารมณ์แล้ว เธอก็เดินไปทางเด็กชายตัวน้อยบนเตียงผู่ป่วย

183 เดินตามเธออย่างเงียบ ๆ

เมื่อเขาเห็นเด็กชายตัวน้อย เขาก็แปลกใจเล็กน้อยที่หมอฉินยังหนุ่มคนนี้ถึงกับมีลูกชายโตขนาดนี้แล้ว

“หม่ามี๊...” บางทีอาจเป็นเพราะเขารู้สึกถึงกลิ่นอายของฉินซู ในตอนนี้เด็กชายตัวน้อยที่อยู่ในสภาพจิตใจที่แย่มาก จึงลืมตาขึ้นด้วยความยากลำบาก

เมื่อเห็นฉินซู เขาก็อยากจะลุกขึ้นและกระโดดเข้าไปในอ้อมแขนของเธอโดยไม่รู้ตัว

แต่เขาอ่อนแอเกินไปที่จะฝืนเคลื่อนไหวร่างกาย

ฉินซูรีบเข้าไปรับเขาด้วยความอ่อนโยน “เด็กดี ไม่ต้องขยับนะ”

เด็กน้อยเอนหลังอย่างโศกเศร้าพร้อมกระพริบตา “หม่ามี๊หายป่วยหรือยังครับ?”

ประโยคนี้เกือบทำให้ฉินซูน้ำตาไหล

ดูซิ เด็กน้อยของเธอเป็นเด็กดีแค่ไหน แม้แต่ในสถานการณ์ยากลำบาก แต่เขากลับเป็นห่วงสุขภาพเธอ

ฉินซู่ส่ายหัวและกลั้นน้ำตาไว้ “หม่ามี๊สบายดี ลูกรักนอนลงเถอะ ตอนนี้หม่ามี๊ขอตรวจสุขภาพของลูกก่อนดีไหม?”

“ครับ” เด็กชายตัวน้อยพยักหน้า