บทที่ 391

183?!

ฉินซูมองไปยังชายที่เพิ่งนั่งลงด้วยความประหลาดใจ

พวกเขาไม่เพียงแต่นั่งอยู่ในห้องโดยสารเดียวกัน แต่ที่นั่งนั่นมีเพียงทางเดินคั่นระหว่างพวกเขาเท่านั้น นี่มันบังเอิญไปหรือเปล่า

หลังจากที่ 183 นั่งลงแล้ว เขาก็หันไปมองเธอแล้วยิ้มเบา ๆ “ดูเหมือนว่าเราจะถูกอัปเกรดกัน พวกเราโชคดีจัง”

ถึงจะพูดอย่างนั้น แต่เขาดูไม่แปลกใจเลย ราวกับรู้อยู่แล้วว่าเขาจะได้นั่งกับฉินซู

ฉินซูไม่คิดที่จะหาคำตอบ เธอแค่คล้อยตามว่า “นั่นน่ะซิ โชคดีจริง ๆ ”

หลังจากพูดจบ เธอก็ไม่ได้คุยกับเขาต่อ และเบือนหน้าไปดูแลลูกชาย

วันนี้เสี่ยวเวยเวยตื่นแต่เช้าเพื่อรับการตรวจ และรักษาก่อนออกเดินทาง แถมยังรีบไปสนามบิน ร่างกายของเขาทนไม่ไหว และตอนนี้เขาเวียนหัวหลับไป

ฉินซูมองดูลูกชายด้วยความรักและช่วยห่มผ้าห่มผืนเล็กให้เขา

อย่างไรก็ตาม เมื่อเครื่องบินบินขึ้น เธอก็เริ่มอิจฉาลูกชายที่หลับสบายขนาดนี้

เพราะการนั่งบินมันน่ากลัวมาก!

สำหรับบางคนการนั่งเครื่องบินเป็นเรื่องสุขสบาย แต่สำหรับเธอมันเป็นการทรมาน!

ไม่เพียงแต่ความกลัวทางจิตใจที่เกิดจากระดับความสูง 10,000 เมตรเท่านั้น แต่ยังรวมถึงความรู้สึกไร้น้ำหนักเมื่อขึ้นและลงจอด ซึ่งเป็นการคร่าชีวิตเธอไปครึ่งหนึ่ง!

หลังจากเครื่องลงจอดแล้ว ฉินซูก็ลงจากเครื่องบินด้วยใบหน้าซีดเซียว เธอไม่มีเวลาแม้แต่ดูสนามบินนานาชาติไห่เฉิงที่เธอไม่ได้เห็นมานาน เธอแค่อยากหาห้องน้ำแล้วล้างหน้าด้วยน้ำเย็นเพื่อสงบสติอารมณ์!

183 ช่วยดูแลเสี่ยวเวยเวย เมื่อฉินซูออกมาจากห้องน้ำเขาก็ถามว่า “คุณรู้สึกดีขึ้นไหม?”

ฉินซูพยักหน้าแล้วจับมือลูกชาย “น่าขายหน้าจริง ๆ”

“ทุกคนต่างก็มีความกลัวเป็นของตัวเอง ไม่เห็นเป็นไรเลย” 183 ตอบกลับอย่างไม่ถือสา

พูดจบเขาก็ถามเธออีกว่า “จริงสิ แล้วคุณจะไปไหนต่อ? ผมขอให้คนขับรถข้ามมา คุณจะนั่งรถกับผมไหม?”