บทที่ 393

ตัวเล็กและตัวใหญ่ทั้งสองคนเดินผ่านไปแบบนี้ ฉินซูปิดหน้าเลยทำให้มองอะไรไม่ชัด แต่เสี่ยวเวยเวยซึ่งมีใบหน้าที่งดงามและความน่ารักสุด ๆ ดึงดูดความสนใจของแฟนคลับได้อย่างเหนียวแน่น

เขาสวมเสื้อยืดสีเหลืองตัวเล็ก ชุดเอี๊ยมสีดำ และขาสั้น ๆ ทั้งสองข้างสวมรองเท้าผ้าใบสีขาวพร้อมสะพายกระเป๋าสัตว์ประหลาดตัวเล็กสีดำไว้ด้านหลัง

เสื้อผ้าเรียบง่าย ดูสะอาดและสดใส แถมยังน่ารัก

ผมสั้นนุ่มสีดำเข้มวางอยู่บนหน้าผากอวบ ดวงตากลมโต ขนตาโค้งงอเหมือนแปรงกระพริบขึ้นลงและมองไปรอบ ๆ ด้วยสายตาอยากรู้อยากเห็น เขาเอียงศีรษะเป็นระยะ ๆ อย่างครุ่นคิด

“เด็กน้อยน่ารักจังเลย!”

“ให้ตายเถอะ ฉันหน้าแดงเลย ยีนนี้ต้องมีพลังขนาดไหนถึงให้กำเนิดใบหน้าเล็กๆ ที่สง่าขนาดนี้!”

“คงไม่ใช่ดาราเด็กเดบิวต์หรอกใช่ไหม?”

แน่นอนว่าฉินซูไม่ได้ยินคำพูดเหล่านี้ เธอแค่อยากจะจากไปอย่างรวดเร็ว

ในเวลานี้จู่ ๆ ก็มีเสียงฝีเท้าไล่ตามเธออย่างกะทันหัน

“รอสักครู่ค่ะ”

เด็กผู้หญิงถือกล้องวิ่งไปหาฉินซู โดยขวางทางของเธอ และชี้ไปที่ชายร่างเล็กอย่างตื่นเต้น จากนั้นมองไปที่ฉินซู

“ขอโทษนะคะ ฉันขอถ่ายรูปได้ไหม?”

ฉินซูสบตาเธอ แต่แล้วก็สงบลง

คนนี้จำเธอไม่ได้

“ขอโทษนะคะ เรากำลังรีบ” เธอปฏิเสธอย่างสุภาพ

ทันทีที่พูดจบ แฟน ๆ ที่อยู่ด้านข้างก็ส่งเสียงโห่ร้องอย่างกระตือรือร้น

“มาแล้ว เทพธิดามาแล้ว!”

“อี้หลิน....”