บทที่ 394

ตอนนั้นเธอบินไปต่างประเทศเพื่อช่วยรักษาอาการป่วยของพ่อจางอี้เฟย ซึ่งใช้เวลาไปหนึ่งปีครึ่ง จนกระทั่งเสี่ยวเวยเวยมีอายุได้หนึ่งขวบ และในที่สุดก็รักษาพ่อของเขาจนหายดี

จากนั้นจางอี้เฟยก็พาพ่อของเขากลับไปยังประเทศจีน ในขณะที่ฉินซูเลือกที่จะอยู่ต่อ เธอเดินทางไปรอบ ๆ หลาย ๆ แห่ง และสุดท้ายก็ปักหลักอยู่ที่ที่โรงพยาบาลชุมชนที่ทำงานอยู่ในปัจจุบัน

และเหตุผลก็คือ...สถานที่นั้นอยู่ติดกับทะเลที่สวยงาม

“ว้าว ฉันไม่ได้เจอลูกทูนหัวของฉันมาหนึ่งปีกว่าแล้ว เขาดูโตขึ้นมาก!” จางอี้เฟยยื่นมือออกมาชี้ไปที่หัวของเสี่ยวเวยเวยอย่างมีความสุขมาก

“พ่อ!” เด็กชายตัวน้อยตะโกนอย่างเชื่อฟัง

“โอ๊ย น่ารักจริง ๆ” จางอี้เฟยอดไม่ได้ที่จะโอบเขาไว้ในอ้อมแขนแล้วอุ้มขึ้นมาทันที หลังจากชั่งน้ำหนักแล้ว เขาก็รู้ว่าเด็กคนนี้ตัวเบามาก ไม่รู้ว่าเป็นเพราะช่วงนี้น้ำหนักลดหรือเปล่า

ก่อนที่ฉินซูจะมาถึง เธอเล่าสถานการณ์ของเสี่ยวเวยเวยกับจางอี้เฟย

ดังนั้นเมื่อเขาคิดว่าลูกทูนหัวของเขายังตกอยู่ในอันตราย และต้องการใครสักคนที่จะให้การถ่ายเลือดเพื่อรับการรักษา เขาก็รู้สึกไม่มีความสุขทันที หนำซ้ำท่าทางของเขาก็อ่อนโยนขึ้นมาก และไม่กล้าจับลูกทูนหัวแรง ๆ

เมื่อเห็นท่าทีระมัดระวังของเขา ฉินซูก็กระพริบตา เธอพูดกับลูกชายของเธอด้วยรอยยิ้ม “แม่ทูนหัวของลูกยังรอเราอยู่ เราต้องรีบไปแล้วนะ”

จางอี้เฟยพยักหน้ารัว ๆ “ใช่ แม่ของฉันและเวินหลีทำอาหารอร่อยไว้เยอะมาก พวกเธอกำลังรอให้ฉันพาเธอสองแม่ลูกกลับไป ขึ้นรถก่อนเถอะ”

ฉินซูและจางอี้เฟยคุยกันอย่างมีความสุขตลอดทางจากสนามบินไปบ้านของบ้านตระกูลจาง

พวกเขาไม่ได้เจอกันเป็นปีกว่าแล้ว ถึงแม้ทั้งสองคนจะพูดคุยแลกเปลี่ยนข้อมูลกัน แต่ก็ไม่มากนัก

เนื่องจากต่างก็เป็นหมอจึงยุ่งตลอดเวลา

ยิ่งกว่านั้นฉินซูยังต้องดูแลลูก ส่วนจางอี้เฟยเปิดคลินิกการแพทย์แผนจีน โดยได้รับการสนับสนุนจากพ่อแม่ของเขาหลังจากเรียนจบ

เมื่อพูดถึงเรื่องนี้ อีกเหตุผลหนึ่งที่เขาเลือกแพทย์แผนจีน เป็นเพราะได้รับอิทธิพลจากฉินซู ซึ่งแพทย์แผนจีนของฉินซูมีประโยชน์อย่างมากในกระบวนการระหว่างรักษาพ่อของเขา

ทั้งสองพูดคุยเกี่ยวกับชีวิตรวมทั้งเรื่องการแพทย์ แล้วก็เรื่องเสี่ยวเวยเวย

จางอี้เฟยมองดูชายร่างเล็กที่กอดของขวัญที่เขาให้ และนอนหลับสนิทในอ้อมแขนของฉินซู เขาอดไม่ได้ที่จะรู้สึกหมดหนทาง

“ไหนบอกว่าเด็กคนนี้นอนอยู่บนเครื่องบินตลอดทาง? ทำไมตอนนี้เขาถึงยังนอนได้อีก?”