บทที่ 52

เสียงหัวเราะสนุกสนานของสีเหลยดังขึ้นมาจากปลายสาย “พี่เฉิน แมวป่าตัวน้อยตัวนั้นที่บ้านของเฮ่อเฟ่ยยั่วโมโหเขาอีกแล้ว เขากำลังดื่มเหล้าดับทุกข์อยู่ที่นี่! พี่มาสั่งสอนหน่อยเถอะ!”

ในเวลาปกติฉู่หลินเฉินจะปฏิเสธอย่างแน่นอน และเขาก็ไม่ใช่ผู้เชี่ยวชาญทางด้านอารมณ์ เจ้าเหล่ยจึแค่ต้องการลากเขาไปดื่มก็เท่านั้น

แต่ในเวลานี้เขารู้สึกจิตใจว้าวุ่นและต้องการสงบสติอารมณ์

“รอเดี๋ยว!”

ณ บ้านพักตากอากาศ

หน้าต่างตรงมุมของชั้นสองมีแสงไฟสว่างไสว

ฉินซูจัดเก็บบันทึกเรียบร้อยจากนั้นมองดูเวลา ฉู่หลินเฉินยังไม่กลับมา

แต่เธอก็ไม่ได้สนใจ ถือเสื้อผ้าลงไปซักด้านล่าง

หลังจากซักและอบผ้าเรียบร้อยแล้ว ก็มีเสียงเบรกดังขึ้นมาจากด้านนอกของบ้านพัก

ฉินซูมองไปทางประตูใหญ่

ชายคนหนึ่งลงมาจากแถวหลังของรถ สวมใส่เสื้อยืดแบรนด์ กางเกงขาสั้นสีขาว

เขาพยุงฉู่หลินเฉินและตะโกนพูด “พี่สะใภ้ ผมพาพี่เฉินกลับมาส่งแล้ว!”

สีเหลยวางฉู่หลินเฉินลงบนโซฟา สะบัดแขนไปมาและหอบเหนื่อย “ร่างกายที่สูง 189 เซนติเมตรของพี่เฉินแข็งแรงจริง ๆ”

ฉินซูอดไม่ได้ที่จะถาม “เกิดอะไรขึ้น?”

“ดื่ม ดื่มจนเมา!” ความหวาดผวาแวบขึ้นมาบนใบหน้าของสีเหลย เขาไม่กล้ามองตรงไปยังฉินซูและยิ่งไม่กล้ามองไปยังผู้ชายที่อยู่บนโซฟา

สีเหลยคิดว่า ถือโอกาสที่มันยังไม่เกิดขึ้น รีบหนีไปก่อนดีกว่าแล้วค่อยว่ากัน

“พี่สะใภ้ ฝากพี่เฉินด้วยนะ ผมไปก่อนละ”

พูดจบก็รีบวิ่งออกไปอย่างรวดเร็ว

ฉินซูมองไปยังชายหนุ่มที่อยู่บนโซฟาอย่างจนปัญญา

ท่าทางของเขาเทอะทะ แขนยาวพาดบนโซฟาอย่างสบาย ๆ เนคไทผูกติดกับหน้าอกอย่างหลวม ๆ และเสื้อเชิ้ตของเขาถูกปลดกระดุมสามเม็ด เผยให้เห็นกล้ามเนื้อเป็นมัด ๆ ลายเส้นเป็นลูกคลื่น…

มองดูเหมือนเมาจริง ๆ

ฉินซูไม่เข้าใจเล็กน้อย เพราะไม่ว่าจะดูยังไงฉู่หลินเฉินก็ไม่เหมือนคนที่จะเมาได้ง่าย