บทที่ 63

หวังอี้หลินเกิดความคิดที่เฉียบแหลมขึ้นมาจึงพูดขึ้น “จริง ๆ นั่นไม่ใช่ครั้งแรกที่หนูเจอกับหลินเฉินค่ะ ตอนที่หนูอยู่ต่างประเทศเมื่อปีที่แล้วหนูเคยเจอคุณชายฉู่มาก่อนค่ะ”

ปีที่แล้วที่เธอเดินทางไปเที่ยวต่างประเทศ แถมยังเพิ่งจะรู้ว่าในตอนนั้นฉู่หลินเฉินก็อยู่ต่างประเทศด้วยเช่นเดียวกัน

เป็นไปอย่างที่คิด ซ่งจิ่นหรงถูกโน้มน้าวมายังประเด็นใหม่ เธอพูดขึ้นด้วยความแปลกใจและดีใจ “ที่แท้พรหมลิขิตระหว่างเธอกับอาเฉินก็เกิดขึ้นตั้งนานแล้ว ดี ๆ! ดีจริง ๆ!”

“อาจจะใช่ค่ะ” หวังอี้หลินก้มหน้าอย่างเขินอาย แต่กลับเหลือบสายตามองไปยังฉินซู

เมื่อเห็นฉินซูถอนสายตากลับไปโดยไม่มีความสงสัยแม้แต่นิดเดียว เธอก็รู้สึกกระหยิ่มใจและโล่งอก

ทั้งสองยังคงคุยกันอยู่อีกสักพัก

เพราะฉินซูอยู่ที่นี่ด้วย หวังอี้หลินจึงพูดอย่างระมัดระวังมากยิ่งขึ้น และไม่พูดอะไรที่จะทำให้ฉินซูเกิดความรู้สึกเชื่อมโยงอย่างเด็ดขาด

แต่ในความเป็นจริง แม้ฉินซูจะรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย ในตอนที่ได้ฟังเรื่องที่หวังอี้หลินและฉู่หลินเฉินเจอกัน ทว่าหลังจากนั้นเธอก็ไม่ได้สนใจเรื่องราวระหว่างพวกเขาอีก

เธอนั่งอยู่ราวกับคนนอก รอให้หลินเฟิงและคนอื่น ๆ กลับมา

ซ่งจิ่นหรงกล่าวความรู้สึกผิดและเสียใจต่อหวังอี้หลิน “เรื่องทั้งหมดคือความผิดของฉัน ตอนที่ฉันเห็นโทเคนที่จงจื้อหย่วนสองสามีภรรยาส่งมาให้ ทำให้ฉันพามาผิดคน แล้วยังทำให้งานแต่งงานของเธอกับอาเฉินล่าช้าอีก... เฮ้อ!”

หวังอี้หลินพึมพำเห็นด้วยในใจ: แล้วใครบอกว่าไม่ใช่ล่ะ มันคือความผิดของยายแก่อย่างแกนั่นแหละ!

แต่เธอก็ไม่ได้แสดงมันออกมาทางสีหน้าแม้แต่นิดเดียว กลับพูดขึ้นอย่างเข้าอกเข้าใจ “คุณท่านคะ เรื่องนี้จะโทษคุณท่านได้ยังไง? หนูเข้าใจค่ะว่ามันเพื่อศักดิ์ศรีของตระกูลฉู่ แม้ว่าหนูจะไม่ได้แต่งงานเข้าตระกูลฉู่อย่างเป็นทางการ แต่หนูก็คิดว่าหนูคือคนในครอบครัวตระกูลฉู่แล้ว หนูรู้และเข้าใจว่าอะไรสำคัญควรมาก่อน มาหลังค่ะ”

เหตุผลและทัศนคติที่เธอแสดงออกมาหลอกซ่งจิ่นหรงได้ผลจริง ๆ

ซ่งจิ่นหรงรู้สึกละอายใจมากยิ่งขึ้น และตัดสินใจอย่างแน่วแน่ว่าจะรีบให้หลานสะใภ้คนนี้เข้ามาในครอบครัวให้เร็วที่สุด

เธอพูดขึ้น “ไม่ต้องเรียกฉันว่าคุณท่านแล้ว เธอกับฉู่หยุนซีห่างกันสองสามปีเอง หลังจากนี้แม้ว่าจะอยู่ต่อหน้าคนภายนอกก็ให้เรียกฉันว่าคุณย่า!”

ในใจหวังอี้หลินปลื้มปิติ ความหมายของหญิงชราคนนี้คือ... ยอมรับตนเองแล้ว?