บทที่ 73

เซวียฉิงโทรเข้ามา

"หยุนซี เรื่องโครงการของบ้านฉันเมื่อไรจะแก้ปัญหาได้ พ่อฉันสร้างสงครามประสาทไม่พูดกับฉันมาสองวันแล้วนะ เขาพูดว่าถ้าฉันจัดการไม่ได้ เขาจะให้ฉันแต่งงานกับบอสหลี่เพื่อธุรกิจ!"

ฉู่หยุนซีรีบตอบอย่างทันท่วงที "เธออย่ากังวลไป เรื่องนี้ฉันคุยกับพี่ชายฉันแล้ว ฉันจะช่วยเธอแก้ไขแน่นอน"

"อย่างนั้นเธอก็รีบ ๆ หน่อยนะ! พวกเราช่วยให้เธอหายโกรธ ดันไปทำให้พี่ชายเธอโมโหเสียได้"

"เธอวางใจเถอะนะ ฉันจะไม่ทำให้พวกเธอเดือดร้อน"

ฉู่หยุนซีปลอบใจเพื่อนสนิท กลั้นใจโทรหาฉู่หลินเฉิน

"พี่คะ ฉันผิดไปแล้ว..."

ฉู่หลินเฉินกำลังขึ้นเครื่องบิน เดินไปพลางพูดอย่างเย็นชาว่า "เธอรู้ไหมว่าที่เธอทำวันนี้มันแย่ขนาดไหน ต่อหน้าอาหลิน เธอลองคิดดูเอาเองแล้วกันว่าพูดอะไรโง่ ๆ ออกมาขนาดไหน!"

ฉู่หยุนซีตกใจ ไม่คิดว่าทั้งคุณแม่และพี่ชายจะต่อว่าเธอเพราะเรื่องวันนี้

เธอมีความขุ่นเคืองในใจเล็กน้อย แต่เมื่อนึกถึงคำขอของเพื่อนแล้ว เธอก็พูดขึ้นอย่างออดอ้อนว่า "พี่คะ ต่อไปนี้ฉันจะระวังอารมณ์ของตัวเองให้ดี ถ้าอย่างนั้น... โครงการของเพื่อนฉัน จะสามารถ..."

เมื่อฉู่หลินเฉนได้ยินเรื่องนี้ เขาก็พูดด้วยเสียงที่เย็นชาขึ้น "ไม่ได้"

"ฉันไหว้ล่ะ ถือว่าฉันขอร้องเถอะนะ ถ้าเสียโครงการนี้ไป พ่อของเซวียฉิงจะให้เธอไปแต่งงานเพื่อธุรกิจ ยังไงเธอเป็นก็เพื่อนสนิทของฉัน พี่จะไม่ช่วยสักหน่อยเหรอ?"

"ตอนเธอให้พวกนั้นช่วยในเรื่องโง่ ๆ แบบนั้น ก็ควรจะคิดถึงผลที่ตามมาบ้างนะ!" ฉู่หลินเฉินพูดเย้ย แต่ในใจกับรู้สึกลังเล

ไม่ว่าอย่างไร ฉู่หยุนซีก็เป็นน้องสาวของเขา

เขาครุ่นคิด และตัดสินใจให้โอกาสเธออีกครั้ง "เธอจะต้องรับปากว่า ต่อไปเธอต้องรู้จักควบคุมอารมณ์ ไม่ไปทำร้ายให้คนอื่นต้องเสื่อมเสีย และจะต้องขอโทษฉินซู ถ้าฉินซูยกโทษให้ ฉันจะไม่เล่นงานเพื่อนของเธอ”

"อะไรนะ ให้ฉันไปขอโทษยายของปลอมนั่นน่ะเหรอ!" ฉู่หยุนซีตะลึง

เมื่อฉู่หลินเฉินได้ยินชื่อที่เธอเรียกฉินซู เขาก็ขมวดคิ้ว "ทำไมล่ะ ในเมื่อเธอช่วยคุณย่าของพวกเราเอาไว้ พี่ขอแค่นี้มากไปเหรอ ถ้ารับไม่ได้ ก็ไม่ต้องมาพูดเรื่องเพื่อนของเธออีก"