836 สามีที่ชะตาฟ้าลิขิต

เมื่อได้ยินเช่นนี้ เด็กผู้หญิงทั้งสองก็รู้สึกเศร้าเสียใจอีกครั้ง พี่น้องทั้งสองก้มหน้าลงพร้อมกัน น้ำตาคลอเบ้า

ลู่ยวนหลีขมวดคิ้วและตอบอย่างอดไม่ได้ “จัดการหวิ่นหมิงเรียบร้อยแล้ว เจ้าวางใจได้”

อาจี้ถึงกับกล่าวอย่างสะอึกสะอื้น เขาเบือนหน้าหนีและสะอื้นไห้สองครั้ง “จวิ้นจู่ เซียนเซิงได้รับการดูแลจากหวยซื่ออ๋องอย่างดี ท่านไม่ต้องกังวล”

คนของแคว้นต้าเซี่ยได้บรรจุร่างของเซียนเซิงลงในโลงไม้ที่ยากจะเน่าเปื่อย และทำการดูแลอย่างเป็นพิเศษ

หวยซื่ออ๋องเอ่ยว่า เซียนเซิงสามารถยืนหยัดเพื่อแคว้นต้าเซี่ยกับพวกเขา ถึงตอนนั้นเมื่อกลับไปแคว้นต้าเซี่ย ค่อยประกอบพิธีฌาปนกิจอย่างยิ่งใหญ่ให้แก่เซียนเซิง

ได้ฟังอาจี้เอ่ยเช่นนี้ หนานหว่านเยียนเพ่งความสนใจไปที่เขา ในแววตาเผยความตำหนิตนเองและสำนึกเสียใจอยู่ไม่น้อย

นางเม้มริมฝีปากที่ซีดเซียว และกล่าวอย่างไร้เรี่ยวแรง “อาจี้ ขอโทษด้วย ข้าผิดเองที่ไม่ปกป้องท่านน้าให้ดี”

นางรู้ว่าอาจี้กับท่านน้ามีความผูกพันที่ลึกซึ้งอย่างยิ่งมานานแล้ว ท่านน้าตายจากไป คนที่เจ็บปวดไม่ได้มีเพียงนางคนเดียว

วันนี้ทุกคนในตำหนักแห่งนี้ ต่างเจ็บปวดไม่แพ้นาง

อาจี้ส่ายหน้า เดิมทีคิดจะกล่าวด้วยรอยยิ้มเพื่อปลอบโยนหนานหว่านเยียน แต่กลับไม่คิดว่าทันทีที่พูดออกมา น้ำตาจะไหลพรากอย่างควบคุมไม่ได้

เขาทำได้เพียงเช็ดน้ำตาไป และพูดสะอึกสะอื้น “มิใช่หรอก ไม่ใช่ความผิดของจวิ้นจู่”

“ขออภัยจวิ้นจู่ บ่าว บ่าวไม่อยากร้องไห้ แต่บ่าวกลั้นเอาไว้ไม่ไหว......”

เด็กผู้หญิงสองคนเห็นสถานการณ์ จึงรีบดึงชายเสื้อของอาจี้เบาๆ เพื่อเป็นปลอบโยน ทว่าได้ยินเขาร้องไห้ไม่หยุด ซาลาเปาน้อยก็น้ำตาไหลอย่างควบคุมไม่ได้ สะอื้นไห้เบาๆ

อาจี้ร้องไห้เสียงดังขึ้นมาทันที ส่ายหน้าไปพร้อมกับพูดไปว่า “เซียนเซิงเป็นคนดีเช่นนี้ ไม่มีทางตำหนิท่านหรอก”

“แต่ก่อน เซียนเซิงมักจะบอกต่อหน้าบ่าวว่า เขาอยากปกป้องท่านและคุณหนูทั้งสอง เซียนเซิง เขา เขาทำได้แล้ว เขาไม่ทำให้ท่านบาดเจ็บ บ่าวเชื่อ ถึงแม้เขาจะจากไป ทว่าในใจจะต้องยินดีเป็นแน่......”

ลู่ยวนหลียืนเอามือไพล่หลังอยู่เงียบๆ มองดูแล้วสงบนิ่ง ทว่าภายในดวงตาสีทองอันโหดเหี้ยมที่แสนเย็นชาคู่นั้น กลับมีความเยือกเย็นและความไม่ยินยอมอยู่หลายส่วน

หัวใจของหนานหว่านเยียนปวดร้าว แววตายากที่จะเข้าใจเหลือเกิน นางกล่าวอย่างอ่อนแรง “ข้ารู้ ท่านน้าดีกับข้ามากเสมอ”

“เขาเองก็เคยบอกข้า หวังว่าในภายภาคหน้าเจ้าจะอ่านหนังสือได้มากขึ้น ออกไปเห็นโลกกว้าง เติบโตเป็นผู้ใหญ่ สามารถกลายเป็นคนที่มีความมุ่งมั่นอันแรงกล้าและมีสติปัญญา”

“วันนี้ท่านน้าจากไปแล้ว เจ้าตามพวกข้ากลับไปแคว้นต้าเซี่ยเถิด ข้าจะดีกับเจ้า ไม่ทำให้เจ้าต้องกล้ำกลืนความไม่เป็นธรรมแม้แต่นิดเดียว”