บทที่ 11 ข้าจะให้เจ้าอยู่ไม่สู้ตาย

อวี๋เฟิงคว้าหมับท่อนไม้ไว้ทันที จับมาหักคามือ “เจ้าบังอาจนัก!”

ในเวลานี้เอง กู้โม่หานเข้าในคุกด้วยสีหน้าเดือดดาลหนักหนา กัดเขี้ยวเคี้ยวฟันเน้นย้ำทีละคำว่า “หนาน ว่าน เยียน!”

“ท่านอ๋อง!” สาวใช้ที่เมื่อครู่ร้องปาวๆอยู่หน้าประตูคุกเหมือนเห็นวีรบุรุษช่วยชีวิตก็ไม่ปาน นางหันไปคารวะให้เขาอย่างตื่นเต้น “ท่านมาแล้ว!”

กู้โม่หานไม่สนใจนางสักนิด เขาซัดฝ่ามือใส่กลอนคุก และพุ่งเข้าไปปานลูกธนู เข้าไปบีบคอหนานหว่านเยียนอย่างไม่ยั้งมือเลย

“หนานหว่านเยียน เสด็จแม่ของข้าหรือกระทั่งโหรวเอ๋อร์ เจ้าล้วนเป็นผู้ทำร้าย! ตอนนี้เจ้ายังคิดจะให้ร้ายเสิ่นอี่ว์ ไม่อาจละเว้นโทษได้จริงๆ!”

ความโกรธของหนานหว่านเยียนไม่มีทางระบาย กู้โม่หานกลับมาหาเรื่องถึงที่เอง

“ข้าฆ่าคนตอนไหน เสิ่นอี่ว์เขาตายแล้วรึ?!” เธอพลันคว้าแขนเสื้อกู้โม่หานไว้ สายตาเย็นเยียบ “และ ในเมื่อเจ้าทนข้ามาได้หลายปีขนาดนี้ ก็ให้จดหมายหย่าร้างกับข้าซะ ต่อไปนี้ข้าหนานหว่านเยียนกับเจ้า และจวนอ๋องไม่เกี่ยวข้องใดๆกันอีก! เจ้าอยากจะแต่งงานกับใคร ก็ไม่มีใครขัดขวางอีก!”

“หนานหว่านเยียน บัดนี้เจ้ายังอยากจะใช้ละครชั่วร้ายใดๆมาเล่นงานข้าอีกรึ? จดหมายหย่าร้าง? น่าขันนัก! เจ้าหนานหว่านเยียน เจ้าใช้ทุกวิถีทาง เพื่อให้ได้แต่งเข้าจวนอ๋อง วิธีการต่ำช้ายิ่งมีมากนับไม่ถ้วน!” กู้โม่หานยิ้มเย็นบอก “สตรีเช่นเจ้า จะยอมรับจดหมายหย่าร้างจากจวนอ๋องข้ารึ?”

พูดจบ เขาก็เหอี่ว์ยงหนานหว่านเยียนลงพื้นอย่างแรง แววตาไม่ได้ปิดบังความเกลียดชังที่มีต่อเธอเลย

เขาชักกระบี่ที่เอวออกมา ย่างสามขุมเข้าหาหนานหว่านเยียนที่มือกุมหน้าอกอยู่ “วันนี้ ข้าจะให้เจ้าชดใช้หนี้ที่เจ้าติดค้างไว้!”

หนานหว่านเยียนเห็นอย่างนั้น ในใจรู้สึกสะท้านเยือก ถอยหลังไปอย่างไม่รู้ตัว

กู้โม่หานคิดจะฆ่าเธอจริงๆ เขาจะฆ่าเธอโดยไม่รู้จักแยกแยะผิดชอบชั่วดีเลย!

เขาบีบเธอจนชิดมุมกำแพง จนไร้หนทางหนี

ปลายกระบี่ชี้มาที่คอหอยเธอ สีหน้าเขากราดเกรี้ยว “เจ้าอยากตายสบายๆ ข้าไม่ยอมให้เจ้าสมหวังหรอก ห้าปีมานี้ ความทุกข์ที่ข้าคิดถึงโหรวเอ๋อร์ ความทุกข์จากความเหงาที่เสด็จแม่หลับไม่ได้สติ ความทุกข์จากการที่เสิ่นอี่ว์พิษกำเริบใกล้ตาย สิ่งเหล่านี้เจ้าต้องได้ลิ้มรสมัน”

“ข้าจะให้เจ้าอยู่ไม่สู้ตาย!”

ระหว่างพูด เขาตวัดมืออย่างแรง เห็นว่าปลายกระบี่กำลังจะบาดผิวหนานหว่านเยียนอยู่แล้ว อวี๋เฟิงตกใจคว้าจับมือกู้โม่หานที่กุมกระบี่ไว้มั่น “ท่านอ๋อง! ไม่ได้เด็ดขาด!”

“เจ้าเป็นตัวอะไร? กล้ามาขวางข้า!” กู้โม่หานสะบัดเขาอย่างแรง จนทำอวี๋เฟิงล้มลงกับพื้น ในเวลาเดียวกัน กระบี่ในมือก็ขยับแทงอย่างไม่รีรอ และแทงเข้าไปที่หัวไหล่ของหนานหว่านเยียนอย่างหาทางหลบไม่ได้!

หนานหว่านเยียนแค่นเสียงหนัก ชุดสีอ่อนไม่นานก็ย้อมไปด้วยเลือดสดที่เด่นสะดุดตานัก