บทที่ 121 เทพสงครามของพวกเขากลับมาแล้ว

สีหน้าเขาดูมืดมนและเย็นชา มองไปทางกู้โม่เฟิง ขมวดคิ้วแล้วพูดอย่างเย็นชา "พี่สามต้องให้ข้ามาเชิญด้วยหรือ?”

กู้โม่เฟิงสั่งให้องครักษ์อีกคนหนึ่งลากองครักษ์อยู่ในสภาพใกล้ตายออกมา และตามเขาออกจากกระโจมด้วยเสียงอันเย็นชา

วิธีอันเด็ดขาดในการทำสิ่งต่าง ๆ ของหนานหว่านเยียนทำให้รองแม่ทัพกวนรู้สึกตื่นเต้น

คิดมิถึงว่าพระชายาอี้ผู้มีชื่อเสียงเลื่องลืออันย่ำแย่ จะกลับกลายเป็นสตรีผู้แข็งแกร่งเช่นนี้ นางเป็นผู้ตัดสินใจอย่างเด็ดเดี่ยวและรอบรู้ นางเหมาะสมกับท่านอ๋องของพวกเขาจริงๆ !

กู้โม่หานและคนอื่น ๆ มอบกระโจมนั้นกับหนานหว่านเยียนเพื่อใช้ในการรักษา จากนั้นเขาก็สั่งให้ทหารรูปร่างกำยำแข็งแกร่งเฉลียวฉลาดสองสามคนเข้าไปข้างใน ให้พวกเขาร่วมมือกับหนานหว่านเยียนอย่างเต็มที่

กู้โม่หานหันหลังให้ มือกำกระบี่ยาวยืนอยู่ข้างหลัง ดวงตาของเขาแข็งทื่อ

ถึงเวลาชำระบัญชีแล้ว!

สายตาของเขามองไปทางทหารที่อยู่ด้านหลังกู้โม่เฟิง ท้ายที่สุดดวงตาของเขาก็จับจ้องยังใบหน้าของกู้โม่เฟิง "ผู้ใดทำร้ายเหล่าเสิ่นกับพรรคพวกทั้งสามคน?! จงก้าวออกมา!"

เหล่าทหารที่อยู่เบื้องหลังกู้โม่เฟิงมิกล้าที่จะหายใจแรง แต่อาศัยอำนาจของกู้โม่เฟิงในการปกป้องพวกเขา จึงมิมีใครก้าวออกมายอมรับความผิด

รองแม่ทัพกวน เดินเข้ามาหากู้โม่หานด้วยความโมโหพร้อมใบหน้าอันเคร่งขรึม

“ทูลท่านอ๋อง เป็นรองแม่ทัพอวี๋และผู้บังคับบัญชาของเขา ภายใต้คำสั่งของอ๋องเฉิงพ่ะย่ะค่ะ!”

กู้โม่หานยิ้มอย่างเย็นชา นกที่โดดเด่นจะถูกยิง จังหวะพอดีทีเดียว เขาต้องการให้กู้โม่เฟิงได้ลิ้มรสอันแสนเจ็บปวดนี้ด้วย!

“ยังยืนบื้ออยู่ทำไม? จงไปลากตัวมันมาให้ข้า!”

กู้โม่เฟิงมิยินยอม เขาชี้หน้าของรองแม่ทัพกวนอย่างเย่อหยิ่งและดูถูก "รองแม่ทัพกวน ข้าขอเตือนให้เจ้าระมัดระวังคำพูดของเจ้าเสีย มิฉะนั้น...... "

กู้โม่หานเอ่ยขึ้นขัดจังหวะอย่างเย็นชาว่า "มิเช่นนั้นจะเป็นเช่นไร? ทหาร! ทำตามกฎค่ายทหาร! ลากตัวรองแม่ทัพอวี๋และคนเหล่านั้นมาโบยร้อยไม้! หากพวกเจ้าปล่อยให้พวกเขาเดินออกจากสนามฝึกนี้ได้ ข้าจะเอาเรื่องพวกเจ้า!”

เขาทนมิได้อีกต่อไป ครั้งนี้กู้โม่เฟิงนับว่าสะกิดต่อมเขาเข้าอย่างจัง

จู่ๆ ใบหน้าของกู้โม่เฟิงก็เปลี่ยนเป็นสีดำราวเหากถ่าน เขากล่าวกับกู้โม่หานอย่างเกรี้ยวกราดด้วยความโกรธว่า "กู้โม่หาน หากเจ้ากล้าแตะต้องคนของข้า ข้าจะมิมีวันปล่อยเจ้าไปแน่!"

“ก็เพียงแค่การฝึกธรรมดาเท่านั้น คนของเจ้าทักษะย่ำแย่ กระบี่มิมีตาเมื่ออยู่ในสนามรบ ดังนั้นการบาดเจ็บจึงเป็นเรื่องปกติ แต่เจ้ากลับมิมีเหตุผลและใช้อำนาจของเจ้าในทางที่ผิด!”

ยิ่งกู้โม่หานหยิ่งผยองมากเท่าไร กู้โม่เฟิงก็จะยิ่งทำให้เขารู้สึกย่ำแย่มากขึ้นเท่านั้น!

"เรื่องปกติ?" กู้โม่หานโกรธมาก กระบี่ในมือของเขาชี้ไปทางกู้โม่เฟิง "กู้โม่เฟิง ข้าคิดถึงความเป็นพี่น้องของเรา ดังนั้นเจ้าใช้โอกาสกดดันข้า สะกัดขาข้า ทว่าเรื่องเหล่านี้ข้าล้วนมิเคยเอ่ยติดใจเอาความเจ้า!”

"เหล่าเสิ่นและพรรคพวก คนใดบ้างที่มิได้ผ่านความเป็นความตายเพื่อซีเหย่? พวกเขาเป็นทหารที่ยืนหยัดเพื่อปกป้องประเทศของเรามิใช่หรือ?!"

"กู้โม่เฟิง เจ้ามิสนใจต่อความปลอดภัยของอาณาจักร เจ้าทำร้ายเสียจนพวกเขามีสภาพเช่นนี้ ซ้ำยังมีหน้ามาเอ่ยวาจาเช่นนี้อีก! ข้าว่าจิตใจเจ้านั้นช่างโหดเหี้ยมต่ำช้าไร้เยียวยา!”

กู้โม่หานเอ่ยอย่างลึกล้ำ น้ำเสียงของเขาแหบแห้ง ทุกประโยคเต็มไปด้วยความเคารพและความห่วงใยเพื่อนทหารทุกนาย

เขามองไปรอบๆ ชำเลืองมองเหล่าทหารที่น้ำตาซึม ก่อนเอ่ยอย่างเฉียบขาดว่า "ข้า ในนามของกู้โม่หานเทพสงครามแห่งแคว้นซีเหย่! ในฐานะผู้บัญชาการค่ายเสินเชื่อข้าขอออกคำสั่ง!"

“รองแม่ทัพกวน จงไปนำตัวทหารไร้ยางอายเหล่านั้นมาหาข้า!”

ทันทีที่ประโยคนี้ถูกเผยแพร่ออกไป ทุกคนก็ดูกระตือรือร้น

พวกเขากัดฟันด้วยดวงตาแดงก่ำ ราวกับว่าในที่สุดวันที่พวกเขารอคอยก็มาถึง

กู้โม่หาน เสมือนมังกรกระหายเลือด เปล่งวิญญาณอันน่าเกรงขามและความสง่างามออกมา

"พ่ะย่ะค่ะท่านอ๋อง!" รองแม่ทัพกวนซาบซึ้งจนน้ำตาคลอเบ้า เขาเรียกทหารกลุ่มหนึ่งเข้ามาเพื่อกุมตัวรองแม่ทัพอวี๋และคนอื่นๆ ของกู้โม่เฟิง

อ๋องเฉิงหาเรื่องกับตังเอง หลายปีที่ผ่านมานี้เขาก่อเรื่องโดยมิเกรงกลัวผู้ใด กู้โม่หานแสร้งทำเป็นเมินเฉย ท้ายที่สุดแล้วหากกู้โม่เฟิงมิได้กระทำอย่างเกินเหตุเกินควร เขาก็ได้แต่เพิกเฉย

แต่วันนี้การกระทำของกู้โม่เฟิงเกินควรแล้ว ทำให้กู้โม่หานโกรธอย่างยิ่ง

ท่านอ๋องของพวกเขายังคงเป็นเทพสงครามที่พร้อมบุกน้ำลุยไฟไปทุกแห่งหน!

เมื่อนึกถึงเรื่องนี้ ผู้สนับสนุนกู้โม่หานทั้งหลายก็เชิดหน้าขึ้นสูงแล้วก้าวไปข้างหน้าพร้อมกระบองอาวุธ

รองแม่ทัพอวี๋ตื่นตระหนก หันไปขอความช่วยเหลือจากกู้โม่เฟิง "อ๋องเฉิง! โปรดช่วยกระหม่อมด้วยพ่ะย่ะค่ะ ท่านอ๋องเฉิง!”

ยังมิทันพูดจบ กู้โม่หานก็คว้ากระบองทุบเข้าที่หน้าอกของรองแม่ทัพอวี๋อย่างจัง "ปัง!"