ตอนที่ 126
บทที่ 126 พิสูจน์ความเป็นพ่อ
October 21, 2026
นี่มันเป็นไปได้อย่างไร? !
“เสด็จพ่อ ลูกพูดความจริง ลูกมิกล้าโกหกหรือล้อเล่นกับเรื่องเช่นนี้” แววตาของกู้โม่หานเต็มไปด้วยความเยือกเย็น น้ำเสียงเผยให้เห็นถึงความดูถูก “และลูกยังจำได้ว่า เสด็จพี่เคยเดิมพันกับหนานหว่านเยียนไว้ หากนางสามารถช่วยพวกของเหล่าเสิ่นกลับมาได้ เสด็จพี่จะคุกเข่าและยอมรับความผิดต่อหน้าเหล่าทหาร คำพูดนี้ ทุกคนซึ่งอยู่ที่นั่นต่างได้ยิน! และบัดนี้เสด็จพี่มิควรปฏิบัติตามที่เขาตรัสไว้งั้นหรือ!”
กู้โม่เฟิงแทบจะกระอักเลือดออกมา เขาโกรธจนเจ็บปวดไปทั้งหัวใจ
กู้โม่หานเองก็ดี หนานหว่านเยียนเองก็ดี เหตุใดทุกคนในจวนอ๋องอี้ถึงได้บัดซบเช่นนี้!
ขวางทาง ขวางหูขวางตา ช่างน่ารังเกียจเสียจริง!
กู้จิ่งซานเฝ้ามองการโต้เถียงของสองพี่น้อง ใบหน้าตึงเครียดตั้งแต่เริ่มแรกจนถึงบัดนี้ หน้ามืดเหมือนน้ำนิ่ง
“เจ้าสาม เจ้าจะอธิบายออกมาเยี่ยงไร!”
กู้โม่เฟิงมิได้เผชิญหน้ากับกู้โม่หาน ก้มศีรษะพร้อมกล่าวว่า “เสด็จพ่อ ลูกยังยืนยันคำเดิมว่าลูกมิเคยก่อปัญหา ลูกเองก็มิรู้เหมือนกันว่ารองแม่ทัพอวี๋ผู้นั้นจะลงมือได้โหดเหี้ยมถึงเพียงนี้ เสด็จพ่อได้โปรดตรวจสอบให้ชัดเจน!”
......
ในค่ายเสินเชื่อ หนานหว่านเยียนตื่นขึ้นมาพร้อมกับดวงตาอันมัวหมอง บัดนี้ดวงเดือนได้ลอยขึ้นมาบดบังดวงดาว ทางช้างเผือกร่องรอยบนฟ้าสูง หนานหว่านเยียนรู้สึกว่าตนเองหลับใหลมากว่าหนึ่งศตวรรษ
ร่างกายและเปลือกตาหนักอึ้ง นายทหารผู้หนึ่งเปิดม่านและเดินเข้ามากระโจม เห็นหนานหว่านเยียนกำลังลงจากเตียง เขารีบเข้าไปพร้อมกล่าวออกมาด้วยความเคารพ “พระราชา ท่านทรงฟื้นแล้ว”
หนานหว่านเยียนกล่าวออกไปด้วยความประหลาดใจ “นี่ข้า......”
บัดนี้นายทหารผู้นั้นเคารพและยำเกรงหนานหว่านเยียน
“กราบทูลพระชายา ท่านเป็นลมจากการทรงงานหนักเกินไป ท่านอ๋องพาท่านมายังจวนของแม่ทัพใหญ่ และสั่งให้เหล่าข้ารับใช้ดูแลท่านเป็นอย่างดี”
กู้โม่หานสั่งให้คนมาดูแลรับใช้นาง? !
ราวกับถูกสายฟ้าฟาด ท่าทางของหนานหว่านเยียนเต็มไปด้วยความเหลือเชื่อ
หนานหว่านเยียนรับรู้ถึงความผิดชอบชั่วดีได้อย่างฉับพลันหรืออย่างไร ถึงได้ดีกับนางถึงขนาดนี้? !
และ ณ บัดนั้น ท้องของหนานหว่านเยียนก็มีเสียงดังขึ้นอย่างกะทันหัน “โครก คราก”
หนานหว่านเยียนรู้สึกเขินขายขึ้นมาทันที นางมิมีเรี่ยวแรงมากพอที่จะคิดถึงความผิดปกติของกู้โม่หาน
นายทหารผู้นั้นเข้าใจในทันที เขาเรียกสั่งให้คนนำอาหารร้อนมาให้
“พระชายา โปรดท่านอย่าได้รังเกียจ เหล่าพี่น้องในกองทัพทหารล้วนเป็นคนหยาบกร้าน อาหารที่ทานอยู่ทุกวันจึงเรียบง่ายเป็นอย่างมาก”
หนานหว่านเยียนลูบศีรษะของนางด้วยความเขินอาย “มิเป็นไร มิเป็นไร! มีให้ทานก็ดีมากแล้ว!”
ในเวลาเช่นนี้ อาหารเป็นสิ่งสำคัญ ใครจะไปเลือกมาก!
ขณะพูดออกมา นางก็ทานอาหารซึ่งอยู่ด้านหน้าราวกับเสือหิว หลังอิ่มแล้วก็ต้องกลับไปกล่อมเหล่าเด็ก ๆ ให้หลับนอน!
นายทหารผู้นั้นตกใจจนดวงตาแทบจะหล่นลงมาบนพื้น คิดไม่ถึงว่าพระชายาจะอยากอาหารถึงขนาดนี้......กล้าหาญเหลือเกิน!
ช่างเป็นสตรีที่ยอดเยี่ยม!
หลังจากหนานหว่านเยียนกลืนเนื้อชิ้นสุดท้าย นางลูบท้องของนางอย่างพึงพอใจ ถามนายทหารท่านนั้นออกมาว่า “ใช่แล้ว เสิ่นจวินเป็นอย่างไรบ้าง? ฟื้นแล้วหรือยัง?”
นายทหารตอบกลับด้วยความเคารพ “รองแม่ทัพเสิ่นฟื้นขึ้นมาเมื่อเช้าแล้วครั้งหนึ่ง หมอทหารต้มยาให้รองแม่ทัพเสิ่นทางตามตำรับยาของท่าน รองแม่ทัพเสิ่นทานยาและบัดนี้กำลังพักผ่อน”
“ตื่นขึ้นมาแล้วครั้งหนึ่งก็เพียงพอ หมอทหารของเจ้าเองก็เก่งกาจมิเบา” หนานหว่านเยียนกล่าวออกมา พยักหน้าด้วยความสบายใจ
ทันใดนั้นมีความวุ่นวายเกิดขึ้นนอกกระโจม หนานหว่านเยียนขมวดคิ้ว “ด้านนอกมีเรื่องอะไรเกิดขึ้นงั้นหรือ?”
คนป่วยต้องการพักฟื้นอย่างสงบ สภาวะแวดล้อมที่เต็มไปด้วยสิ่งรบกวนส่งผลต่อการฟื้นฟู
นายทหารรีบเอ่ยออกมาว่า “รองแม่ทัพเสิ่นมีบุตรชายอยู่คนหนึ่ง แต่พวกเขาต้องแยกจากกันในช่วงภัยพิบัติความแห้งแล้งเมื่อสามปีก่อน ความปรารถนาสูงสุดในชีวิตนี้ของเขาคือการได้พบกับลูกชาย ท่านอ๋องจึงช่วยเขาตามหา”
ขณะกล่าวออกมา นายทหารก็อดมิได้ที่จะเมินหน้าหนี “รองแม่ทัพเสิ่นเข้ามาอยู่ในค่ายเสินเชื่อตั้งแต่อายุยังน้อย เขาอุทิศตนเพื่อประโยชน์ของส่วนรวม เช่นนั้นเขาถึงสามารถสร้างโอกาสในการตามหาลูกชายของเขาได้มากขึ้น”
หนานหว่านเยียนถอนหายใจด้วยความเศร้าโศก