บทที่ 128 พระชายาสามารถระบุความเป็นพ่อได้

เด็กที่มีแผลน้ำร้อนลวกซึ่งเหล่าเสิ่นกล่าวถึงนั้น คล้ายกับมู่ฮวนทุกประการ

ชายหนุ่มซึ่งมีนามว่ารองแม่ทัพกวนก็ได้ยินสิ่งที่พวกเขาพูดคุยกัน เขากัดฟันแน่น ท่าทางดูลังเล แต่ในที่สุดเขาก็รวบรวมความกล้าและเปิดม่านเพื่อเข้าไปในกระโจม

เสิ่นจวินมองมายังชายหนุ่มผู้สง่างามผู้นี้ ดวงตาคู่นั้นของเขายังคงเหมือนกับแววตาตอนที่เขายังเด็ก ความเย่อหยิ่งและโอหังบนร่างกายของเขายังคงชัดเจน

รูม่านตาของเสิ่นจวินเบิกกว้าง เขารู้สึกแสบจมูก ตะโกนออกมาว่า “ฮวนเออ๋ เจ้าคือฮวนเออ๋ใช่หรือไม่?”

มู่ฮวนอยู่ในท่าทางตกตะลึง คนที่เขารอคอยมาโดยตลอด ตอนนี้ดูเหมือนว่ากำลังอยู่ตรงหน้าเขา แต่ชายอายุสี่สิบกว่าคนนี้กำลังนอนป่วยอยู่บนเตียง ผมที่เคยเป็นสีดำของเขาก็ถูกย้อมไปด้วยสีขาวน้ำแข็ง

เมื่อเทียบกับคนอายุเท่ากัน นี่คือการผันผวนของความชราโดยแท้

มือและเท้าของเสิ่นจวินมิสามารถเคลื่อนไหวได้ เวลานี้เขารู้สึกเหนื่อยเป็นอย่างมาก ความเจ็บปวดกำลังทรมานเขา และเหงื่อเย็นก็ไหลออกมาจากร่างกายมิขาดสาย

มู่ฮวนกลืนน้ำลายพร้อมก้าวไปด้านหน้า มิรู้ว่าเป็นเพราะเหตุใด หัวใจของเขารู้สึกได้ถึงความสูญเสียและความเจ็บปวดอย่างอธิบายมิได้

“ข้ามิแน่ใจว่าท่านใช่พ่อของข้าหรือเปล่า ข้าจำเรื่องราวในวัยเด็กได้มิมากนัก แต่สิ่งซึ่งข้ายังจำได้อย่างชัดเจนคือเมื่อสิบสองปีที่แล้วได้เกิดภัยแล้งอันยิ่งใหญ่ในแคว้นซีเหย่ พ่อของข้าพาข้าหนีความอดอยาก ท่านพ่อบอกว่าจะซื้อขนมและน้ำมาให้ข้า บอกให้ข้ารออยู่ที่เดิมห้ามไปไหน”

“ข้ารู้สึกกลัว ระหว่างทางไปหาท่านพ่อ ข้าได้พบกับคนกลุ่มหนึ่ง ทำให้ข้ากระจัดกระจายไปในฝูงชนกลุ่มนั้น......แม้ข้าจะจำอะไรมิค่อยได้ แต่ข้ารู้ว่าพ่อของข้ารักข้าแค่ไหน เนื่องจากเขารักและดูแลข้ามาตั้งแต่ยังเด็ก”

“ใช่ ตอนนั้นเจ้าหิวมาก ดังนั้นข้าจึงออกไปหาซื้อขนมให้เจ้า” จู่ ๆ ดวงตาของเสิ่นจวินก็ส่องประกายเป็นดวงดาวที่มิมีที่สิ้นสุด เขากล่าวออกมาด้วยความตื่นเต้นว่า “เด็กดี เข้ามาใกล้อีกสักหน่อย ให้ข้า ให้ข้าได้เห็นเจ้าอย่างชัดเจน”

เขาหันไปมองด้านข้างด้วยความยากลำบาก จากนั้นพบว่าตรงข้อมือของมู่ฮวนมีรอยแผลซึ่งเกิดจากการถูกน้ำร้อนลวกอยู่

ชั่วพริบตา ความทรงจำมากมายท่วมท้นเข้ามาในหัวใจของเขา เขามองไปยังหนานหว่านเยียนทั้งน้ำตา ที่ผ่านมาความหวังของเขาล้มเหลวนับครั้งมิถ้วน คิดมิถึงว่าความฝันของเขาจะกลายเป็นจริง เขาตื่นเต้นจนพูดอะไรมิออก

“นี่ นี่ นี่คือฮวนเออ๋ของข้า! แผลเป็นตรงข้อมือของเขา ข้าจำได้อย่างชัดเจน! เขาคือฮวนเออ๋ของข้า! เรื่องซื้อขนมก็เป็นความจริง ฮวนเออ๋ เจ้าคือฮวนเออ๋ ฮวนเออ๋ของข้า ในที่สุด......ในที่สุดข้าก็หาเจ้าจนเจอ”

ขอบตาของหนานหว่านเยียนกลายเป็นสีแดงในทันที น้ำเสียงของนางอ่อนโยนเป็นอย่างมาก

“เขาชื่อมู่ฮวน ได้ยินมาว่าเขาถูกรับเลี้ยงจากสามีภรรยาคู่หนึ่งของตระกูลมู่ เวลานี้ทั้งคู่ได้เสียชีวิตไปแล้ว”

“วันนี้ได้ยินมาว่ามีการตามหาลูกซึ่งพลัดพรากไปจากพ่อ เขารู้ว่าตนเองมิได้เกิดมาจากตระกูลมู่ ดังนั้นจึงเดินทางมาที่นี่”

การพลัดพรากทางสายเลือด วันนี้ความมืดถูกแทนที่ด้วยแสงสว่างอีกครั้ง หนานหว่านเยียนรู้สึกว่ามิมีเรื่องใดที่ทำให้ผู้คนหวั่นไหวได้มากกว่านี้อีกแล้ว

มู่ฮวนเองก็ได้ยินคำพูดของเสิ่นจวิน เขาคุกเข่าลงต่อหน้าเสิ่นจวินด้วยความรู้สึกมากมายในหัวใจ ช่วยเสิ่นจวินเช็ดน้ำตามิยอมหยุด

“พ่อ ข้าเอง! สิบกว่าปีที่ผ่านมา ข้ามิเคยโทษหรือโกรธท่าน ข้ารู้ว่าที่ท่านออกไปก็เพื่อซื้ออาหารให้ข้า ท่านเดินทางไปไกล เมื่อกลับมา ท่านกลับมิพบข้า ข้ารู้ว่าท่านต้องร้อนรนและทุกข์ทรมานใจมากเพียงใด!”

“พ่อ พ่อต้องขอโทษเจ้า ขอโทษที่ข้าปกป้องเจ้าให้ดีมิได้......” เสิ่นจวินรู้สึกสะเทือนใจจนเสียงของเขาแหบแห้งจากการร้องไห้ เขาอยากจะยื่นมือออกมาเพื่อสัมผัสใบหน้าของมู่ฮวน แต่เขาก็ทำมิได้

เขาเป็นกังวล เกลียดตัวเอง และมีความสุขพร้อมในเวลาเดียวกัน ความรู้สึกอบอุ่นของเขา ทุกคนสามารถสัมผัสได้อย่างชัดเจน

รองแม่ทัพกวนซึ่งเป็นลูกผู้ชายอกสามศอกก็อดมิได้ที่จะเบือนหน้าหนีและแอบเช็ดน้ำตา

ร้องไห้อยู่นาน ในที่สุดเสิ่นจวินก็สามารถทำใจได้ ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความสง่างาม “พระชายา พระชายาคือบุคคลอันดับหนึ่งในยุคสมัยนี้ !”