บทที่ 148 ลูกของข้า

ร้องเพลงหนึ่งเสร็จ เขารู้สึกว่าไม่เคยเหนื่อยขนาดนี้มาก่อน ในสงครามเหงื่อไหลมากขนาดไหน ก็ไม่ได้ลำบากเท่ากับการปลอบเด็ก

พี่น้องทั้งสองฟังจบก็หัวเราะคึกคักออกมา

เกี๊ยวน้อยขำจนน้ำตาไหลออกมา ซาลาเปาใช้มือปิดท้อง หัวเราะจนพลิกไปพลิกมา

กู้โม่หานเห็นอยู่กับตา มุมปากยิ้มขึ้นมาอย่างปลื้มใจ......

ท่าทีที่เด็กทั้งสองคนมีต่อกู้โม่หานล้วนดีขึ้น ในห้องเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะ

เกี๊ยวน้อยตบขา ยิ้มเห็นฟันสีเงิน"เจ้าก็สนุกจริงๆ!ให้เจ้าร้องเจ้าก็ร้องจริง!"

เสียงหัวเราะราวกับระฆังของซาลาเปาดังก้องอยู่อย่างต่อเนื่อง"ใช่แล้วพี่สาว ลุงร้ายคนนี้ร้องก๊าบๆเหมือนมากเลยนะ!"

เดิมทีกู้โม่หานยังรู้สึกขายหน้ามาก แต่พอเห็นว่าเด็กๆล้วนมีความสุขมาก ก็ยิ้มแย้มแจ่มใส ใจก็อบอุ่นขึ้นมาทันที

เขารู้สึกดีใจ แถมยังเงยหน้าขึ้นอย่างภาคภูมิใจ นั่งยองอยู่ต่อหน้าเกี๊ยวน้อยนวดศีรษะของนาง

"เป็นยังไงบ้าง ข้าไม่ธรรมดาเลยใช่ไหม?"

เกี๊ยวน้อยขำจนเช็ดน้ำตา พอกู้โม่หานมาถามแบบนี้ นางก็กลั้นหัวเราะและส่ายหน้า

"เชอะ มีคนที่หลงตัวเองแบบนี้ที่ไหนได้!ร้องพอได้ แต่ที่เต้น......"

ซาลาเปาตั้งสติขึ้นมาได้ ก็พูดคล้อยตาม"ยังเต้นไม่เท่าล่าปู๋ล่าเลย!"

เกี๊ยวน้อยพยักหน้าอย่างแน่วแน่ เลิกคิ้วมองกู้โม่หานที่รู้สึกเสียใจ"เจ้ายังห่างไกลจากพ่อที่ดีเด่นในใจของพวกเราเลย!"

ซาลาเปาทำปากมุ่ย"ใช่ไง!เจ้ายังต้องฝึกอยู่เลย!"

ระหว่างที่พูด เด็กสองคนก็สะบัดตัวลุกขึ้นมา ทำหน้าผีใส่กู้โม่หาน"พวกข้าจะกลับบ้านแล้ว!เจ้าเล่นเองไปต่อนะ!"

กู้โม่หานรู้สึกว่าตัวเองโดนพวกนางแกล้ง ยืนอยู่ที่เดิมไม่ค่อยมีสติ แต่พูดไม่ออกว่าเป็นความรู้สึกอะไร

เวลานี้ ประตูถูกผลักออก ทั้งสามคนเห็นว่าหนานหว่านเยียนเดินเข้ามาด้วยรอยยิ้ม"เกี๊ยวน้อย ซาลาเปา ทำไมยังไม่เสร็จอีก?"

หนานหว่านเยียนพูดจบ อยู่ๆก็เห็นกู้โม่หานยืนอยู่ข้างหลังของพี่น้องสองคน สีหน้าซับซ้อนมาก

หนานหว่านเยียนขมวดคิ้ว อุ้มเด็กสองคนขึ้นมา และปกป้องพวกนางอยู่ในอ้อมอก พร้อมมองไปทางกู้โม่หานอย่างระมัดระวัง

"เหตุใดเจ้าถึงอยู่ด้วย?"

เมื่อไม่นานที่ผ่านมาทั้งสองคนเพิ่งทะเลาะกันเสร็จ ต่างคนต่างไม่เจริญตากัน

กู้โม่หานตอบแบบโกรธ"เรือนซีเฟิงของข้า เหตุใดข้าถึงอยู่ไม่ได้?"

เกี๊ยวน้อยและซาลาเปาพิงอยู่ในอ้อมอกของหนานหว่านเยียน พูดด้วยเสียงน่ารัก"ท่านแม่!ท่านแม่ไม่เป็นไรจริงๆ!"

"วันนี้แม่พลาดการแสดงที่สนุกๆเลยนะ!"

ทันใดนั้นกู้โม่หานก็รู้สึกแย่แล้ว

เขาเพิ่งคิดจะอ้าปากห้าม หนานหว่านเยียนก็พูดด้วยความรักใคร่"อ้อ?การแสดงอะไรหรือ?"

เกี๊ยวน้อยมองกู้โม่หานทีหนึ่งด้วยความหวังร้าย"ลุงร้ายคนนี้ร้องเพลงเป็ดว่ายน้ำให้พวกเราฟัง!"

ซาลาเปาก็ชูหมัดขึ้นมาพูดว่า"ใช่!เขายังได้เต้นด้วย!เหมือนเป็นนกใหญ่ที่โง่ ไม่ได้งดงามอย่างท่านแม่เลย!"

ดวงตากู้โม่หานมืดไปทันที เหมือนได้รับอัปยศอดสู

แต่ต่อจากนั้นเขาก็กอดอกอย่างใจเย็น

"ข้าแค่เห็นว่าพวกนางอารมณ์ไม่ค่อยดี อยากให้พวกนางดีใจขึ้นมาหน่อย เจ้าในฐานะที่เป็นแม่ หายไปไหนไม่รู้ทั้งวัน ไม่มีความรับผิดชอบเลย!"

หนานหว่านเยียนเลิกคิ้ว ไม่สนใจว่าเขาจะดูถูกยังไง มองกู้โม่หานอย่างหยอกล้อ แต่กลับถามพี่น้องสองคนว่า

"จริงหรือ?แล้วเขาร้องเพลงเพราะไหม?"

เกี๊ยวน้อยทำหน้ายู่ยี่ สีหน้าเต็มไปด้วยความรังเกียจ

"ไม่เพราะ เหมือนเป็ดร้อง!แม่ร้องเพราะกว่า น้ำเสียงบอบบางและอ่อนโยน เขาในฐานะที่เป็นชายร่างให้ ร้องเพลงก็เหมือนตวาดคนอยู่!"