บทที่ 153 หนานหว่านเยียนตามข้าเข้าวัง

เซียงเหลียนเข้ามาในเรือนเซียงหลินด้วยสีหน้าไม่เปลี่ยนแปลง เงยหน้าขึ้นก็มองเห็นหนานหว่านเยียนหยอกล้อเล่นกับลูกทั้งสองอยู่ในลาน แม่ลูกสามคนหัวเราะกันอยู่อย่างอ่อนโยน

ภาพที่ดูมีความสุขนั้น ทำให้เซียงเหลียนก็อดไม่ได้ที่จะคิดถึงตอนที่ตนเองกับเซียงอวี้อยู่ด้วยกันตอนเด็ก

นางถอนหายใจเบาๆ จากนั้นก็พูดกับหนานหว่านเยียนอย่างเคารพว่า “พระชายา ท่านอ๋องมีรับสั่งว่า เย็นนี้จะมาทานข้าวพร้อมท่านกับพวกคุณหนูที่เรือนเซียงหลิน”

“กู้โม่หานจะมา?”

ได้ยินแบบนี้ หนานหว่านเยียนเลิกคิ้ว สายตาฉายแววแปลกประหลาด

เขาจะมาทำไม?

ดวงตาของนางเคลื่อนไหว คิ้วขมวดแน่น ระแวดระวังขึ้นมา

หรือกู้โม่หานยังไม่หยุด ยังคิดที่จะมาวุ่นวายกับพวกลูกสาวของนาง?

แต่ต่อให้เป็นเช่นนี้ นางก็ไม่กลัว

ยังไงกู้โม่หานก็ทำอะไรไม่ได้

คิดได้แบบนี้ หนานหว่านเยียนค่อยวางใจ

นางกอดซาลาเปาแนบอกไว้แน่น ปลายคางสัมผัสบนหัวซาลาเปาอย่างอ่อนโยน พร้อมพูดขึ้นว่า “งั้นก็ให้เขามา แค่ทานข้าวเอง”

ซาลาเปาเคลื่อนไหวอยู่ในอ้อมอกของหนานหว่านเยียน ดวงตากลมโตกะพริบไหว พร้อมพูดขึ้นอย่างไร้เดียงสาว่า “ท่านแม่ คืนนี้ลุงชั่วร้ายจะมาหรือ?”

เกี๊ยวน้อยที่อยู่ด้านข้างก็หูผึ่งขึ้นมา ได้ยินว่ากู้โม่หานจะมา ถึงสีหน้าจะไม่พอใจ แต่ในใจกลับค่อนข้างตื่นเต้นดีใจ

“เชอะ งั้นข้าจะไม่นั่งใกล้เขา ข้าจะนั่งกับท่านแม่”

หนานหว่านเยียนหัวเราะ โลกของเด็กๆนั้นช่างน่ารักบริสุทธิ์ไร้เดียงสาจริงๆ

นางลูบแก้มเกี๊ยวน้อยอย่างรักใคร่ พร้อมพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงแสนรักว่า “ได้ พวกเจ้าล้วนนั่งใกล้แม่ แม่กอดคนหนึ่งด้วยมือซ้ายและอีกคนหนึ่งด้วยมือขวา ให้เขานั่งตรงข้ามดีไหม?”

เกี๊ยวน้อยยิ้มหัวเราะอย่าอ่อนหวาน เอียงหัวมองดูหนานหว่านเยียน พร้อมพูดขึ้นว่า “ได้ ท่านแม่ดีที่สุดเลย”

ซาลาเปาก็พยักหัว ยื่นมือน้อยอ้วนท้วนไปหาเกี๊ยวน้อย

เกี๊ยวน้อยรีบคว้าจับไว้ แล้วหันมาพูดกับหนานหว่านเยียนว่า “ท่านแม่ พวกเราอยากไปเล่นตรงเรือนด้านหลังกับพี่เซียงอวี้ ได้ไหมคะ?”

หนานหว่านเยียนยิ้มหัวเราะ วางหนานหว่านเยียนไว้บนพื้น พร้อมพูดขึ้นว่า “ไปสิ พาล่าปู๋ล่าไปด้วยนะ”

สองพี่น้องกระโดดโลดเต้นไปหาล่าปู๋ล่า เซียงอวี้วิ่งตามหลัง พร้อมพูดขึ้นว่า “พวกคุณหนูช้าหน่อย อย่าหกล้มกันนะ”

หนานหว่านเยียนจ้องมองดูเงาร่างสองพี่น้องหายลับไป แล้วยกแขนเรียวขึ้นมาเท้าคางอย่างครุ่นคิด

ยาเม็ดแห่งความจริงที่เหลือของนางนั้น ช่วงนี้คงไม่ได้ใช้แล้ว

แต่ว่าก็ดี นางก็ไม่อยากให้โอกาสหยุนอี่ว์โหรวอีก

ในเมื่อจะตบหน้านังชาเขียว งั้นก็ต้องตบอย่างสุดแรง ให้นางไม่มีทางเอาคืนถึงจะสะใจ

ไม่อย่างนั้น ต่อให้ป้อนยาให้นางกิน หากนางสามารถรอดไปได้เหมือนอย่างวันนี้อีก ก็จะไม่มีความหมายอะไรแล้ว

หนานหว่านเยียนคิดไปคิดมาแล้วก็หาวขึ้นมา พร้อมพูดขึ้นว่า “เซียงเหลียน อีกนานแค่ไหนจะถึงเวลาทานข้าวเย็น?”

“เรียนพระชายา น่าจะอีกประมาณสองชั่วยาม”

หนานหว่านเยียนยกมือกุมปาก ฟุบนอนหลับตาอยู่บนโต๊ะ พร้อมพูดขึ้นว่า “งั้นยังมีเวลา หลังจากธูปครึ่งดอกค่อยปลุกข้านะ ข้าค่อยไปเตรียมอาหารเย็น”

พูดเสร็จ นางก็ไม่ให้เซียงเหลียนได้มีโอกาสพูด แล้วก็นอนหลับไปเสียแบบนี้แล้ว

เซียงเหลียนก็จนใจ อากาศไม่ร้อนไม่หนาว เป็นช่วงเวลาที่อาจเป็นหวัดได้ง่ายมาก

ช่างเถอะ ไปหาผ้าคลุมมาสักผืนดีกว่า

……

เวลานี้ กู้โม่หานก็กลับมายังจวนอ๋องแล้ว

เมื่อกี้ตอนอยู่ระหว่างทาง เขาครุ่นคิดอย่างหนัก ในที่สุดก็คิดออกว่าจะทำยังให้สองพี่น้องไม่หวาดกลัว และสามารถทำให้พวกนางยอมอ้าปากให้กับตนเอง

กู้โม่หานค่อนข้างภาคภูมิใจ มุมปากกระตุกยิ้มขึ้นมา ในใจก็ผ่อนคลาย

เวลานี้ พ่อบ้านกาวเดินมาบอกว่า “ท่านอ๋อง”

ได้ยินเสียงเรียก กู้โม่หานตื่นตัวขึ้นมาเหมือนอย่างถูกไฟช็อต ใบหน้ากลับมาเย็นชาเหมือนอย่างปกติ

กู้โม่หานยืนเอามือไพล่หลัง พร้อมถามขึ้นว่า “มีอะไร?”