บทที่ 16 สองสาวพี่น้องแกล้งพ่อสารเลว

เซียงอี่ว์รีบทำการคารวะ “ข้าน้อยคารวะท่านอ๋อง”

เด็กหญิงสองคนเงยหน้าขึ้นพร้อมกัน และมองไปทางกู้โม่หาน

กู้โม่หานเหล่มองเซียงอี่ว์ พลางพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา “พระชายาล่ะ?”

เซียงอี่ว์บอก “ตอนนี้พระชายาไม่อยู่ที่เรือนหน้า ถ้าท่านอ๋องอยากพบพระชายา ข้าน้อยจะไปกราบเรียน”

กู้โม่หานกำลังจะบอกว่าไม่ต้อง ก็เห็นเด็กหญิงสองคนยืนอยู่เรือนหน้าเพ่งมองมาทางเขา

คิ้วเขาขมวดมุ่นขึ้นมาทันที อ้อมผ่านเซียงอี่ว์มายืนหน้าเกี๊ยวน้อยกับเจ้าก้อนแป้ง พลางโค้มตัวถามว่า “แม่เจ้าล่ะ?”

เกี๊ยวน้อยกะพริบตาปริบๆ “ข้าเองก็ไม่รู้”

สีหน้ากู้โม่หานเคร่งเครียด

สตรีผู้นี้พอมีคนรับใช้ก็ไม่สนใจเด็กสองคนนี้แล้ว สมควรตายนัก!

“แม่เจ้า....” เขากำลังจะพูด พลันมีร่างสีดำสองร่างพุ่งเข้าหากู้โม่หาน

ชายหนุ่มยังไม่รู้ตัว ก็ได้ยินเกี๊ยวน้อยตะโกนว่า “เผ็ดไม่เผ็ด！หลบไป!”

จากนั้นน้ำสกปรกถาดใหญ่สาดใส่ร่างเขา

พริบตาเดียวกู้โม่หานกลายเป็นลูกหมาตกน้ำเปียกมะล่อกมะแล่ก น้ำสกปรกหยดติ๋งติ๋งจากใบหน้าเขา เขากำหมัดแน่นทันที มองไปทางเกี๊ยวน้อยที่ไม่รู้ถือถังน้ำตั้งแต่เมื่อไหร่ด้วยสีหน้าถมึงทึง

เซียงอี่ว์ยืนมองอ้าปากค้าง ตกใจจนทำอะไรไม่ถูก

นี่...ท่านอ๋องที่สูงศักดิ์ที่สุดกลายเป็นลูกหมาตกน้ำ?!

เจ้าก้อนแป้งรีบบอก “ขอโทษด้วย พี่สาวอยากช่วยท่านไล่เผ็ดไม่เผ็ดไป พวกมันขี้เล่นมาก ท่านอา ท่านคงไม่โกรธพี่สาวใช่หรือไม่?”

เขาโกรธจัดสุมทรวง ก้มหน้าต่ำลง และมองเห็นในแววตากลมโตของเจ้าก้อนแป้งมีน้ำตาคลอ ก็ทำใจกล่าวโทษไม่ได้

“ข้าไม่โทษพวกเจ้าดอก”

เกี๊ยวน้อยรีบวิ่งเข้าไปหยิบผ้าสองผืนออกมาจากในห้อง ยื่นให้เจ้าก้อนแป้งหนึ่งผืน สีหน้ามีแววรู้สึกผิด “ขอโทษด้วยท่านอา ข้าไม่ได้ตั้งใจ ข้ากับเจ้าก้อนแป้งจะช่วยท่านเช็ดหน้าดีหรือไม่?”

“อืม” กู้โม่หานมองดูเด็กน้อยสองคนหน้าตายน่ารัก ขนาดตัวเขาเองก็ยังไม่รู้ว่า ทำไมถึงได้เชื่อฟังคำสั่งของเด็กหญิงสองคนได้ เขานั่งอยู่บนขั้นระเบียงแล้ว

เกี๊ยวน้อยเห็นอย่างนั้น ส่งสายตาให้ซาลาเปาทันที

ทั้งสองคนยืนข้างกู้โม่หานซ้ายขวา และเช็ดหยดน้ำบนใบหน้าอย่างพิถีพิถัน

มือน้อยๆของเกี๊ยวน้อยช่วยกู้โม่หานเบี่ยงผมที่บดบังดวงตา “ท่านอาหน้าตาดีขนาดนี้ ก็อย่าปิดไว้เลย”

เจ้าก้อนแป้งมองการกระทำของเกี๊ยวน้อย และเบี่ยงผมอีกด้านของเขาเหมือนกัน

กู้โม่หานได้ยินเสียงอ่อนโยนของเด็กหญิง ใจกลับสงบลงอย่างน่าประหลาด

แต่เขาไม่รู้ว่า ในจุดที่เขามองไม่เห็น สองสาวพี่น้องได้แอบหยิบดินสอสีคนละแท่งออกมาจากผ้าเช็ด

สองสาวพี่น้องเช็ดไป ก็แอบละเลงสีลงบนหน้ากู้โม่หานไปพลางอย่างเงียบเชียบ

ให้เจ้ารังแกท่านแม่! ให้เจ้าไม่รับพวกเราเป็นลูก! คนเลว!

ในเวลานี้เซียงอี่ว์ยืนอยู่ข้างๆ ไม่กล้าขยับเลยสักนิด

ตั้งแต่แรก นางเห็นนายน้อยทั้งสองใช้วิธีอะไรไม่รู้มาวาดหน้าเลอะเทอะให้ท่านอ๋อง!

！