บทที่ 164 อย่าแกล้งหลับ

เดิมทีหนานหว่านเยียนสวมเสื้อผ้าบางๆ ท่านอนก็ทำให้คนอื่นไม่กล้าชื่นชม ในขณะนี้นางกอดหมอนข้างด้วยสองมือ คางเกยคลอเคลียอยู่บนหมอน ไม่รู้ว่ากำลังหัวเราะคิกคักเรื่องอะไร

นางนอนตะแคงข้างหนึ่ง ขาข้างหนึ่งพาดอยู่บนอีกด้านหนึ่งของเตียง ส่วนอีกข้างงอเล็กน้อย ผ้าคาดอกของนางยุ่งเหยิง มีเสน่ห์อย่างบอกไม่ถูก

ลูกกระเดือกของกู้โม่หานเคลื่อนไหวโดยไม่ได้ตั้งใจ

“เริ่มเลยเถิดแล้ว!”

เขาอดหน้าแดงไม่ได้ เดิมทีความโกรธได้พุ่งทะยานขึ้นมา แต่ตอนนี้มันถูกรดน้ำอย่างไม่ทราบสาเหตุ ความสนใจทั้งหมดถูกดึงดูดโดยหนานหว่านเยียนที่กำลังนิ่งสงบ

กู้โม่หานเบือนหน้าหนีดึงผ้าห่มขึ้นมา คลุมให้หนานหว่านเยียน เมื่อนิ้วทั้งสิบของเขาสัมผัสกับแขนอันอบอุ่นอ่อนนุ่มของนาง ดวงตาสีเข้มก็หดตัว สั่นสะท้านราวกับไฟฟ้าช็อต

เขานิ่งไปชั่วขณะ จากนั้นกัดฟันหลับตาลง มัดตัวหนานหว่านเยียนไว้เหมือนมัดบ๊ะจ่าง มัดสะเปะสะปะจนคลุมร่างของนางมิดชิด ก่อนจะถอนหายใจอย่างโล่งอก

เขามองกลับไปที่ใบหน้าที่หลับใหลอย่างสงบสุขของหนานหว่านเยียนอีกครั้ง ขมุบขมิบริมฝีปากด้วยความรู้สึกผิด “ต้อง ต้องเป็นเพราะว่าสตรีผู้นี้กลัวหนาว ดังนั้นข้าจึงห่มผ้าห่มให้นาง เพื่อไม่ให้ถูกไทเฮาจ้องจับผิดอีกในวันพรุ่งนี้”

ใช่ มันต้องเป็นแบบนี้แน่!

กู้โม่หานหาเหตุผลและทางออกนับไม่ถ้วนให้กับตัวเองอย่างไม่รู้ตัว แต่เขาก็ยังไม่พบความผิดปกติของตัวเอง

เขาถอนหายใจเบาๆ มองหญิงสาวที่หลับใหลอยู่ตรงหน้า ความคิดผุดขึ้นมาในใจของเขาอย่างอธิบายไม่ได้

“โชคยังดี ที่ได้เห็นในตอนนี้”

วันนี้เขาเมตตาพอที่จะไม่ถีบสตรีผู้นี้ลงจากเตียง อันที่จริงตอนนี้ก็ถูกมัดอย่างแน่นหนา ไม่น่ามีปัญหาหรอก

กู้โม่หานคิดได้ดังนั้นก็นอนลงข้างกายหนานหว่านเยียน เอามือข้างหนึ่งประคองศีรษะมองนางอย่างเงียบๆ ภายใต้แสงจันทร์สุกสกาว ความคมคายของเขาดูอ่อนโยนขึ้นมากอย่างบอกไม่ถูก

“เจ้ายังมีความลับอะไรอีกที่ปิดบังข้าไว้? หนานหว่านเยียน ช้าเร็วข้าต้องกระชากหน้ากากของเจ้าออกให้ได้ เพื่อดูโฉมหน้าที่แท้จริงของเจ้า”

กู้โม่หานวางมือแล้วนอนลง ทันทีที่หลับตา ก็รู้สึกได้ถึงสัมผัสอันคุ้นเคยที่ทำให้เขาใจหายวาบ

“เกี๊ยวน้อย…” หนานหว่านเยียนคิดว่ากู้โม่หานเป็นลูกสาวสุดที่รักของนางด้วยความเคยชิน

กู้โม่หานตัวแข็งทื่อ แต่ต่อมาชายหนุ่มก็ตระหนักแล้วว่ามีบางอย่างผิดปกติ

มือของหนานหว่านเยียนอยู่ไม่สุข ตบบั้นท้ายของเขาอย่างแรง

“ฮ่าฮ่า บั้นท้ายของเกี๊ยวน้อยของเรายืดหยุ่นจัง! แม่ชอบบีบแก้มน้อยๆ ของพวกเจ้า ตีบั้นท้ายน้อยๆ ของพวกเจ้า!”

กู้โม่หานเหมือนถูกฟ้าผ่า เขาหยุดนิ่งอยู่กับที่เป็นหิน ลืมที่จะขัดขืนไปชั่วขณะ เขาหันหน้าเหมือนหุ่นยนต์ มองมือข้างนั้นหนานหว่านเยียน ที่กำลังตีบั้นท้ายของเขาอย่างไร้ยางอาย

หัวใจของชายหนุ่มแทบจะกระโดดขึ้นมาที่ลำคอ ความคลุมเครือที่อธิบายไม่ได้ผุดขึ้นในหัวใจของเขา

“หนานหว่านเยียน เจ้าตื่นแล้วหรือยัง อย่าแกล้งหลับต่อหน้าข้า!”

ในขณะนี้หนานหว่านเยียนกำลังนอนหลับสนิทเป็นตาย เหล่านี้ล้วนเป็นภาพในความฝันของนาง นางย่อมไม่ได้ยินเสียงของกู้โม่หาน

นางยังเอาแต่ตี ถีบผ้าห่มที่กู้โม่หานห่อไว้แน่นออกด้วยขาข้างหนึ่ง แล้วถีบเข้าที่ตัวเขา

“แม่คิดถึงพวกเจ้ามาก ขอแม่กอดหน่อยนะ...”

กู้โม่หานกระสับกระส่ายเหมือนมีเข็มทิ่มแทงอยู่ข้างหลัง ร่างกายท่อนล่างเย็นวาบ ขมวดคิ้วขนลุกซู่

นังผู้หญิงสมควรตาย ถ้ายังขึ้นมาสูงกว่านี้อีก เขาก็…ก็ไม่คู่ควรเป็นบุรุษแล้ว!

แต่เมื่อได้ยินหนานหว่านเยียนพูดถึงเกี๊ยวน้อยและซาลาเปา นัยน์ตาของกู้โม่หานก็เปี่ยมไปด้วยความรัก