บทที่ 169 ทำไมเจ้าถึงไม่ชอบนาง

ที่แตกต่างไปจากสถานการณ์อ่อนไหววางแผนปัดแข้งปัดขากันในตำหนักหยูซิน ในตำหนักหลวนเฟิ่ง ไทเฮาได้ส่งข้ารับใช้ที่เหลือออกไป เหลือเพียงกู้โม่หานและหลี่หมัวมัวสองคน

กู้โม่หานใช้ความนิ่งสยบความเคลื่อนไหว เคาะนิ้วชี้ลงบนโต๊ะทำงาน

ไทเฮาเห็นท่าทีสุขุมเยือกเย็นของเขา ก็เกิดโมโหขึ้นมา

“ข้าหมายถึงเจ้านะ เป็นเด็กที่สอนไม่รู้ความจริงๆ!”

“เยียนเอ๋อร์ดีกับเจ้าขนาดนี้ ทั้งอ่อนโยนและเชื่อฟัง ทำไมเจ้าถึงไม่ชอบนาง? ฮองเฮาเรียกนางไป เจ้าอยู่ในฐานะสามีก็ไม่ได้พูดเลยว่าจะตามไปดู”

กู้โม่หานไม่ตอบอะไร แค่เหลือบมองไทเฮาอย่างเฉยเมย พลางลดสายตาลงเงียบไม่พูดจา

ไทเฮาหายโมโหแล้ว ถอนหายใจอย่างหนักหน่วง สัมผัสได้ถึงความโศกเศร้าบนใบหน้าชราของนาง

“เจ้าหก แม้จะเป็นคำพูดคร่ำครึธรรมดา แต่ข้าก็ยังต้องเกลี้ยกล่อมเจ้าว่า อย่าไปทำให้ใครเสียใจง่ายๆ”

“บนโลกนี้ความจริงใจหายากที่สุด เจ้าเข้าใจแล้วหรือยัง?”

กู้โม่หานเชยตาขึ้น พลางขมวดคิ้วแน่น

เหตุใดคำพูดของไทเฮาจึงมีผลเหมือนกับที่หนานหว่านเยียนพูดกับหยุนอี่ว์โหรวในวันนั้น มีความมหัศจรรย์ต่างถ้อยคำแต่ไพเราะดุจเดียวกันหรือ?

ไทเฮาเห็นเขายังคงยืนเป็นท่อนไม้อยู่ตรงนั้น ก็กระทืบเท้าด้วยความโกรธ

“รีบลุกขึ้น ไปตำหนักฮองเฮาพาเยียนเอ๋อร์กลับจวนอ๋องเดี๋ยวนี้!”

พูดจบนางก็เรียกหลี่หมัวมัวไปส่งแขก กู้โม่หานยังไม่ทันได้พูดอะไร ก็ถูก “ขับไล่” ออกจากตำหนักหลวนเฟิ่ง

กู้โม่หานยืนอยู่ที่ประตูตำหนักหลวนเฟิ่ง “หลานทูลลา”

ไทเฮาโกรธจัด เดินออกไปโดยไม่หันกลับมามอง

หลังจากกู้โม่หานอยู่พักหนึ่ง ก็มุ่งหน้าไปที่ตำหนักหยูซิน

ขณะที่เดินผ่านอุทยานหลวง เขาเกือบชนกับคนข้างหน้าที่หัวมุม

เสียงทุ้มแต่มีพลังถามขึ้นมาด้วยความเป็นห่วง “เจ้าหก รีบร้อนไปไหนหรือ?”

พอกู้โม่หานเห็นคนคนนั้นชัดเจน ก็คุกเข่าลงต่อหน้าเขาทันที “ลูกเผลอชนเสด็จพ่อ ขอพระราชทานอภัยจากเสด็จพ่อด้วย”

ในขณะนี้กู้จิ่งซานสวมเสื้อคลุมมังกรสีทองเข้ม เปี่ยมไปด้วยความสง่างามน่าเกรงขาม

“ไม่ต้องมากพิธี เจ้ายังไม่ได้บอกข้าเลยว่ากำลังจะไปไหน?”

“เมื่อคืนนี้เสด็จย่าเรียกลูกและพระชายาเข้าวัง เช้าตรู่วันนี้ เสด็จแม่ก็เรียกหาพระชายาด้วยเหมือนกัน” กู้โม่หานกล่าว

“ลูกเห็นเวลาผ่านไปหนึ่งก้านธูปแล้ว พระชายายังไม่กลับมา เลยอยากจะไปดูที่ตำหนักหยูซินเสียหน่อย”

กู้จิ่งซานโบกมืออย่างไม่ใส่ใจ หัวเราะอย่างสง่าผ่าเผย

“เจ้าจะไปทำไม มันเรื่องของผู้หญิง ไม่มีเหตุผลที่ผู้ชายจะเข้าไปยุ่งเลยสักนิด?”

“จะว่าไปแล้ว นางเป็นพระชายาของเจ้า ในฐานะสะใภ้ของราชวงศ์ หากเรื่องเล็กน้อยยังทำได้ไม่ดี มันคือความบกพร่องในหน้าที่ของนางเอง! “

“มานี่ ไปนั่งดื่มชากับข้าที่ศาลาข้างหน้าดีไหม?”

กู้โม่หานสีหน้าลังเล “พ่ะย่ะค่ะ”