บทที่ 179 กู้โม่หาน เจ้าเป็นบ้าไปแล้ว

กู้โม่หานจูบอย่างหยาบคายและรุนแรง ท่ามกลางความห่างเหิน ได้แฝงความยึดครองไว้อย่างรุนแรง

หนานหว่านเยียนเบิกตาทั้งคู่กว้างขึ้นมาโดยทำอะไรไม่ได้ พยายามขัดขืนและผลักเขาออก เสียงฝ่ามือที่ดังก้องตบลงบนใบหน้ากู้โม่หาน

“กู้โม่หาน เจ้าบ้าไปแล้วหรือ?!”

ถึงได้กล้า……มาใกล้ชิดเกินขอบเขตแบบนี้กับนาง?!

อยู่ ๆ บนรถม้าก็เงียบสงัดลง

ใบหน้าครึ่งหนึ่งของกู้โม่หานบวมแดง เขาหยุดการกระทำที่ทำกับหนานหว่านเยียน จ้องมองเรียวปากของหญิงสามที่ถูกเขากัดจนเป็นสีแดง ในดวงตาสีดำสนิทเกิดความมึนงงขึ้นมา

เรื่องที่จูบหนานหว่านเยียนนี้ ตัวเขาเองก็ยังคาดคิดไม่ถึงเลย

ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้นมาสบเข้ากับดวงตากับที่เต็มไปด้วยความโกรธ และแวววาวสีดำสนิทคู่นั้นของหนานหว่านเยียน ขณะเดียวกัน ก็รู้สึกถึงความเจ็บแสบบนใบหน้า แล้วเขาก็ยิ่งโมโหมากยิ่งขึ้นไปอีก ไม่รู้สึกผิดสักนิด

“เจ้าเป็นคนพูดจากระตุ้นครั้งแล้วครั้งเล่า บีบให้ข้าลงมือเองนะ!”

“หนานหว่านเยียน ถ้าเจ้ายังอยากจะหย่าละก็ ข้าขอเตือนเจ้าว่าพยายามอยู่ให้ครบกำหนดเวลาครึ่งปี ไม่งั้น ชาตินี้เจ้าก็ไม่ต้องคิดเรื่องนี้อีกเลย!”

ทั้งตัวหนานหว่านเยียนเต็มไปด้วยความหวาดระแวง ถูปากไปด้วยความรังเกียจ ท่าทีเยือกเย็นลงสุดขีดราวกับน้ำแข็ง

“อยากให้ข้านั่งเฉย ๆ เหมือนตายไปแล้ว? แล้วคอยจ้องมองเจ้าลงมือกับลูก ๆ ข้างั้นเหรอ? กู้โม่หาน ข้าขอบอกเจ้า ว่ามันไม่มีทางเป็นไปได้หรอก!”

“เจ้าจะรังแกข้าก็ดี จะรักใคร่หยุนอี่ว์โหรวก็ช่าง เรื่องพวกนี้ข้าจะไม่ถือสากับเจ้า แต่ว่า ถ้าเจ้าทำร้ายพวกลูก ๆ ของข้า เพียงเพราะข้าเป็นลูกสาวของศัตรูแล้วละก็ ข้าจะทำให้เจ้าตายไปพร้อมกับข้าแน่ ๆ!”

ในเรื่องของลูกสาวสองคนนั้น หนานหว่านเยียนจะไม่มีทางยอมแน่ ไม่มีทางปล่อยให้กู้โม่หานมีใจคิดร้ายอะไรแน่

ที่นางพยายามอยากจะหย่าเพราะอะไร? ก็เพราะไม่อยากเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับความวุ่นวาย การแก่งแย่งชิงดีในวังนั้นซับซ้อนและรุนแรงมากเกินไป

แล้วลูก ๆ ของนาง ก็ต้องไม่มีทางถูกเอามาใช้เป็นพื้นให้เหยียบย่ำเพื่อให้ได้มาซึ่งอำนาจเด็ดขาด!

ที่สำคัญกู้โม่หานยังเกลียดนางมากขนาดนี้ เกลียดตระกูลหนาน ถ้าลูก ๆ ถูกเขาแย่งไปจริง ๆ แล้วเกิดวันไหนที่หัวร้อนขึ้นมา แล้วนึกขึ้นมาได้ว่าเด็กสองคนนี้มีสายเลือดของตระกูลหนานอยู่ด้วย งั้นจุดจบของพวกนาง……

ดวงตาเป็นประกายดาวของหนานหว่านเยียนหดตัวเล็กน้อย นางต้องไม่มีทางทนเห็นเรื่องพวกนี้เกิดขึ้นมาเฉย ๆ แน่!

พอกู้โม่หานได้ยินแบบนี้ ใจก็กระตุกขึ้นอย่างแรง ท่าทางหนานหว่านเยียนเช็ดปากเหมือนเป็นหนามอันหนึ่งอย่างไม่ต้องสงสัย และปักเข้าไปในใจเขาอย่างแรง จนเขาโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ

แต่ถึงจะเป็นเช่นนี้ กู้โม่หานก็ยังไม่อยากยอมรับอยู่ดี ว่าความรู้สึกที่เขามีต่อหนานหว่านเยียน ไม่ได้มีแค่ความโกรธแค้นอย่างเมื่อก่อนแล้ว!

“เจ้าเอาแต่พูดว่าข้าจะลงมือกับเด็กสองคนนั้น แต่ว่าข้าได้ทำจริง ๆ หรือเปล่า? ถึงเด็กสองคนนี้จะไม่ใช่ลูกของข้า แต่ข้าก็จะดีกับพวกนาง คอยเอาอกเอาใจเหมือนเป็นของล้ำค่าเลย!”

“ส่วนเจ้า เป็นคนละเมิดสัญญาของพวกเราก่อน แถมยังคอยยั่วยุข้าซ้ำแล้วซ้ำเล่า ถ้าเจ้าอยากจะหย่าตอนนี้ ก็ได้ เจ้าไปคุยกับเสด็จพ่อตอนนี้เองเลย! ข้าจะคอยดูซิว่า เสด็จพ่อจะอนุญาตเจ้าหรือเปล่า หรือจะเอาชีวิตเจ้ากันแน่!”

บนใบหน้างดงามของหนานหว่านเยียนแข็งทื่อไปราวกับน้ำแข็ง “กู้โม่หาน ลูกของข้าไม่ต้องให้เจ้ามาทำดีด้วยหรอก ขอแค่เจ้าไม่ลงมือกับเด็ก ๆ อย่างโหดเหี้ยมก็พอแล้ว! อีกอย่าง เจ้าไม่ต้องใช้ฮ่องเต้มาข่มขู่ข้าหรอก ในเมื่อวันนี้ข้ากล้าเอ่ยปากออกมา ก็เท่ากับว่าข้ามีวิธีที่จะทำให้หย่าได้ของข้า!”

ถึงจะพูดแบบนี้ แต่หนานหว่านเยียนก็เข้าใจดี วันนี้นางกับกู้จิ่งซานเผชิญหน้ากันได้อันตรายมาก พระราชาอย่างกู้จิ่งซาน จิตใจเจ้าเล่ห์และอุบายลึกล้ำมาก