บทที่ 18 ท่านอ๋องหึงแล้ว

เหล่าคนรับใช้ครุ่นคิดกันไปต่างๆนานา ไม่มีใครพูดอะไร หนานหว่านเยียนมองพวกเขา บอกว่า “กินข้าวแล้ว ทุกคนมัวอึ้งอะไรกันอยู่?”

ทุกคนมองหน้ากันไปมา ไม่รู้ว่าหนานหว่านเยียนกำลังพูดกับใคร

หนานหว่านเยียนไม่รู้จะร้องไห้หรือหัวเราะดี “อย่าดูเลย ข้าพูดกับพวกเจ้าน่ะแหละ ทำงานมาทั้งวันแล้ว ไม่หิวรึ? รีบมานั่งลงกินข้าวด้วยกันเถอะ”

เซียงอี่ว์เซียงเหลียนตกใจมาก เซียงอี่ว์รีบบอก “พระชายาและนายน้อยทั้งสองฐานะสูงส่ง พวกข้าน้อยเป็นเพียงคนรับใช้ ไม่อาจร่วมโต๊ะอาหารกับท่านได้ดอก”

หนานหว่านเยียนปวดหัวกับกฎระเบียบมารยาทพวกนี้ แกล้งทำเป็นโกรธว่า “ข้าทำอาหารมากมายขนาดนี้ แค่พวกเราแม่ลูกจะกินหมดได้อย่างไรกัน? รีบนั่งลง ทำไม พวกเจ้าไม่ฟังคำสั่งของข้างั้นรึ?”

เซียงอี่ว์เซียงเหลียนมองหน้ากันไปมา ถึงได้นั่งลงข้างเด็กน้อยทั้สองอย่างหวั่นเกรง

“ถูกแล้ว ในเรือนเซียงหลินนี้ พวกเจ้าไม่จำเป็นต้องถือสาเรื่องพวกนี้” หนานหว่านเยียนหัวเราะบอก หันมองคนรับใช้คนอื่น “พวกเจ้าก็นั่งลงเถิด”

เหล่าคนรับใช้ต่างกันโค้งขอบคุณ และนั่งลง

ทุกคนล้อมวงกันกินข้าว แต่กลับไม่มีเสียงเลยแม้แต่น้อย

หนานหว่านเยียนก็ไม่ถือสา คอยดูแลสองสาวพี่น้องกินข้าว

พอกินข้าวเสร็จ หนานหว่านเยียนจูงมือสองสาวพี่น้องเข้าห้อง และอบรมการเรียนพวกนางต่อไป และยกเรือนให้คนรับใช้ทำความสะอาด

แต่ในเวลานี้เอง กลับมีร่างหนึ่งค่อยๆย่องลอบออกจากเรือนเซียงหลิน รีบมุ่งไปทางที่กู้โม่หานอยู่

ไม่นานก็มีเสียงกู้โม่หานอุทานอย่างไม่เชื่อหูตัวเองออกมาจากเรือนซีเฟิง

“เจ้าว่ากระไรนะ? หนานหว่านเยียนสอนเด็กหญิงสองคนนั่นท่องกลอนกวี? และยังให้พวกเจ้ากินข้าวร่วมโต๊ะเดียวกันกับนางอีก?”

บนพื้นมีเด็กสาวในชุดสาวใช้คนหนึ่งคุกเข่าอยู่ เวลานี้นางตอบอย่างนบนอบว่า “กราบทูลท่านอ๋อง ข้าน้อยพูดความจริงทั้งนั้น”

เขาขมวดคิ้วมุ่น “เจ้ากลับไปก่อนเถอะ จับตาดูเรือนเซียงหลินให้ดี มีอะไรค่อยมารายงานข้าใหม่”

“เจ้าค่ะ” สาวใช้รับคำสั่งพลางถอนออกไป

หนานหว่านเยียนเป็นวิชาแพทย์ก็ว่าแปลกแล้ว นี่ยังท่องกลอนกวีได้อีก?

สิ่งน่าเบื่ออย่างนั้นอย่างกลอนกวี นางยังเป็นคนความรู้น้อยอีก ถ้าไม่มีอาจารย์คอยสั่งสอน จะร่ำเรียนด้วยตนเองได้เช่นนี้ได้อย่างไร?

เวลาห้าปีทำให้ขยะคนหนึ่งเหมือนตายแล้วเกิดใหม่ จนแตกต่างอย่างสิ้นเชิงเช่นนี้ได้จริงรึ?

ระหว่างคิด ดวงตาดำขลับของกู้โม่หานพลันหรี่ลง

คืนนี้หนานหว่านเยียนจะมารักษาเสิ่นอี่ว์

เขาจะลองสืบดูสิว่า นางคือหนานหว่านเยียนจริงหรือไม่!

......

เรือนเซียงหลิน

หนานหว่านเยียนนั่งอยู่บนตั่ง เหน็บมุมผ้าห่มให้สองสาวน้อย

เด็กสองคนนี้เมื่อครู่ยังท่องหนังสืออยู่เลย ใครจะรู้ว่าท่องไปท่องไป สองสาวพี่น้องก็หลับปุ๋ยไปดื้อๆ

หนานหว่านเยียนมองดูลูกสาวที่หลับปุ๋ย ใจอ่อนยวบละลายไปเลย

วันนี้เด็กสองคนนี้ล้างแค้นให้เธอ เรียกได้ว่าทำให้กู้โม่หานไม่พอใจ

ถึงผู้ชายที่ใช้ความรุนแรงกับครอบครัวคนนั้นจะเหมือนไม่มีความคิดทำอะไรเด็กสองคน แต่ใครก็ไม่รู้หรอกว่า ตอนกู้โม่หานเดือดจัด จะลงมือกับเด็กสองคนหรือไม่

ยิ่งไปกว่านั้นในสายตาเขา เด็กๆคงเป็น “ลูกชู้”กระมัง

หนานหว่านเยียนคิ้วขมวดมุ่น

เธอคิดไปถึงงานเลี้ยงที่กู้โม่หานพูดถึง พรุ่งนี้จะมีพระญาติเชื้อพระวงศ์มากมายมาร่วมงาน รวมถึงนางในฝันของกู้โม่หาน---หยุนอี่ว์โหรวก็จะมาด้วย

อาศัยความทรงจำของร่างเดิม หนานหว่านเยียนเลยจำหยุนอี่ว์โหรวคนนี้ได้แม่นมาก

ถึงร่างเดิมจะไม่มีความสามารถอะไร หน้าตาก็อัปลักษณ์ แต่ไม่ได้เป็นคนเลวร้ายอะไร

หยุนอี่ว์โหรวต่างหากที่เป็นผู้หญิงเสแสร้งตัวดีคนหนึ่งเลย ในตัวมีแต่ความคิดร้ายๆ ชื่อเสียงเสียหายบนตัวร่างเดิม เกินครึ่งเป็นผลมาจากการให้ร้ายป้ายสีของหยุนอี่ว์โหรว

ร่างเดิมยังโดนกู้โม่หานทรมานเกือบตายเพราะหยุนอี่ว์โหรว....

ดังนั้นงานเลี้ยงพรุ่งนี้น่าจะมีศึกหนักต้องสู้