บทที่ 183 ให้โหรวเอ๋อร์ปรนนิบัติท่านอ๋องพักผ่อนเถอะ

นางเริ่มรู้สึกทนไม่ไหว รีบลุกขึ้นแล้วเดินออกไปอย่างรวดเร็ว

ดวงตาของนางเริ่มพร่าเลือน นางพยายามกระพริบตาฝืนกลั้นให้น้ำตาไหลกลับเข้าไป

ที่แท้ นางคิดมาโดยตลอดว่าพวกลูกสาวห่างนางไม่ได้ แต่ในความเป็นจริง เป็นนางเองต่างหากที่ห่างจากพวกลูกสาวไม่ได้.....

หนานหว่านเยียนเดินออกจากห้อง มาถึงเรือนพักแล้วรวบรวมความคิดของตัวเอง

เซียงอวี้บังเอิญมาถึงพอดี เมื่อเห็นหนานหว่านเยียนสองตาก็อดเป็นประกายสว่างวาบไม่ได้ "พระชายา! ท่านกลับมาเมื่อไหร่หรือเจ้าคะ?"

หนานหว่านเยียนซ่อนความรู้สึกที่ล้นทะลักออกมาจากส่วนลึกในดวงตา แล้วมองไปที่เซียงอวี้

“เมื่อครู่นี้เอง จริงสิ วันนี้อาจี้ได้แวะมาที่นี่ เล่าสถานการณ์ของท่านน้าให้ฟังบ้างหรือเปล่า?”

ตามกำหนดในใบสั่งยาของโม่หวิ่นหมิง คือสามวันเปลี่ยนครั้ง วันนี้ถึงกำหนดแล้ว

เป็นไปตามคาด เซียงอวี้พยักหน้าแล้วพูดว่า "มาแล้วเจ้าค่ะ เด็กรับใช้คนนั้นยังบอกด้วยว่า ช่วงนี้น้าชายของท่านนอนหลับสนิทดี ไม่มีอาการไอแล้ว ดูมีสุขภาพดีขึ้นมากทีเดียว"

“เขายังบอกด้วยว่า น้าของท่านบ่นคิดถึงท่านทั้งวันทั้งคืนเลยเจ้าค่ะ บอกว่าถ้าท่านมีเวลาว่างเมื่อไหร่ ก็อยากให้ไปเยี่ยมไปหาเขาบ่อย ๆ”

เมื่อหนานหว่านเยียนได้ยินดังนั้นก็รู้สึกสบายใจขึ้นมาก ดวงตากระจ่างใสปรากฏแววอ่อนโยนขึ้นเล็กน้อย "เข้าใจแล้ว เจ้าออกไปก่อนเถอะ"

แต่เห็นได้ชัดว่าเซียงอวี้ยังมีเรื่องอื่นอีก นางอึกอักลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ใบหน้าแฝงแววตื่นเต้นในลักษณะอยากชวนซุบซิบอยู่ในที

“หลายวันมานี้พระชายากับท่านอ๋องอยู่ในวัง คิดว่าคงจะ.....เรียบร้อยแล้ว... พูดสั้น ๆ คือความสัมพันธ์ระหว่างท่านกับท่านอ๋อง เริ่มจะอบอุ่นกลมเกลียวขึ้นบ้างแล้วใช่หรือไม่เจ้าคะ?”

นางเป็นกังวลเรื่องความสัมพันธ์ระหว่างพระชายากับท่านอ๋องมาทั้งวัน ในเมื่อครั้งนี้เป็นเพราะไทเฮาทรงเรียกตัวให้ไปเข้าเฝ้า เช่นนั้นแล้ว พระชายากับท่านอ๋องก็น่าจะมีพัฒนาการที่ดีต่อกันขึ้นบ้างแล้วสิ?

หนานหว่านเยียนในตอนนี้ ถ้าพูดถึงกู้โม่หานขึ้นมาเมื่อไหร่ สีหน้าจะเปลี่ยนเป็นเย็นชาขึ้นมาทันที

นางตอบกลับด้วยคำพูดที่ไม่ต่างจากการสาดน้ำเย็นจัดอ่างใหญ่ ๆ ใส่เซียงอวี้อย่างไร้ความปราณี

"ความแค้นลึกล้ำ อาฆาตพยาบาทไม่จบไม่สิ้น ข้ากับเขาถูกกำหนดให้ต้องเกลียดชังจองเวรจองกรรมกันเรื่อยไป จะมีความสัมพันธ์ที่อบอุ่นกลมเกลียวได้อย่างไรรึ?"

เซียงอวี้เหมือนถูกฟ้าผ่ากลางแดดจัด ๆ มองไปที่หนานหว่านเยียนด้วยอาการตกตะลึงอึ้งค้าง คิดอยากพูดอะไรออกมาบ้าง แต่กลับพบว่าตัวเองพูดอะไรไม่ออกเลยแม้แต่คำเดียว

นางพอจะรู้เรื่องเกี่ยวกับหยีเฟย อยู่บ้างเล็กน้อย

ได้ยินว่าในตอนนั้นที่หยีเฟยเกิดเรื่อง ข่าวลือของนางแพร่กระจายออกไปจนวุ่นวายโกลาหลไปทั้งเมือง ถ้าไม่ใช่เพราะมีฮองเฮาช่วยออกหน้าปกป้องเฉิงเซี่ยง รวมถึงมีขุนนางหลายคนที่ออกมาช่วยพิสูจน์ความบริสุทธิ์ของเฉิงเซี่ยง น่ากลัวว่าตอนนี้จวนเฉิงเซี่ยงคงได้ล่มสลายหมดไม่มีเหลือไปนานแล้ว ส่วนพระชายาก็คงไม่มีโอกาสได้แต่งให้กับท่านอ๋องแน่.....

แต่เรื่องของหยีเฟยจะเป็นแค่เพราะกินผิด จนทำให้กลายมาเป็นแบบนี้ได้เลยเชียวหรือ?

ในเวลานั้น หยีเฟยเป็นถึงพระสนมชั้นกุ้ยเฟยที่ได้รับความโปรดปรานที่สุดในหกตำหนักเชียวนะ ทั้งยังเป็นคนฉลาดหลักแหลม นางจะทำเรื่องโง่ ๆ แบบนี้ออกมาได้จริง ๆ น่ะหรือ.....

แต่ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม นางก็หวังว่าท่านอ๋องกับพระชายาจะสามารถคลายปมแค้นในใจให้เร็วที่สุด แล้วเปลี่ยนเป็นรักใคร่ปรองดองกันได้สักที.....

“พระชายา ท่าน....” ในที่สุดเซียงอวี้ก็กลับมาตั้งสติได้ นางเพิ่งจะอ้าปากพูด กลับพบว่าหนานหว่านเยียนหายไปแบบไม่เห็นแม้แต่เงาแล้ว นางเกาหัวยิก ๆ “พระชายาถึงกับไปตั้งนานแล้ว ทำไมข้าไม่ทันสังเกตเห็นสักนิดเลยล่ะเนี่ย?..... "

หนานหว่านเยียนกลับมาถึงเรือน ตรงไปนั่งที่โต๊ะ หลังจากสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ เฮือกหนึ่ง ใบหน้าอันงดงามดวงนั้นก็ดูเคร่งเครียดจริงจังขึ้นหลายส่วน

"เอาล่ะ หนานหว่านเยียน มาวางแผนสะสางเรื่องที่ได้เจอช่วงนี้ให้ชัดเจนกันเถอะ!"

นางหยิบถ้วยชาใบหนึ่งออกมาวางบนโต๊ะ "นี่คือหนานชิงชิง นางลอบสังหารข้า ก็เพราะกู้โม่หาน"

แม้ว่าแรงจูงใจในการฆ่าของหนานชิงชิงจะไม่ชัดเจนพอ แต่โดยพื้นฐานแล้วก็มั่นใจได้ประมาณแปดเก้าส่วนจากเต็มสิบ นางจะไม่ถึงกับอยู่เฉย ๆ ให้คนลงมือโจมตี หรือหลบหลีกอย่างไร้ทิศทางเหมือนเมื่อก่อนอีก

หนานหว่านเยียนหยิบถ้วยชาออกมาอีกใบ "นี่คือท่านน้า ร่างกายของเขาเริ่มฟื้นตัวจนดีขึ้นบ้างแล้ว ต้องหาโอกาสรับเขามารักษาตัวให้หาย"

แต่หลังจากครุ่นคิดเรื่องนี้ดี ๆ อีกรอบ หนานหว่านเยียนก็พบกับปัญหายากขึ้นมาอีกข้อ

โม่หวิ่นหมิงไม่ใช่น้าแท้ ๆ ของนาง พวกเขาสองคนไม่ใช่ญาติกัน อีกทั้งโม่หวิ่นหมิงยังเป็นผู้ชาย แถมเป็นผู้ชายที่หน้าตาดีมาก ๆ ด้วย ถ้าถูกนางรับตัวมาทั้งอย่างนี้ ย่อมหลีกเลี่ยงเรื่องถูกคนเอาไปเล่าลือจนเสื่อมเสียได้แน่

ยิ่งไปกว่านั้น คงหลีกเลี่ยงเรื่องที่จะมีคนคอยยุแยงขัดแข้งขัดขาไม่ได้

แต่ถ้าจัดที่ทางให้เขาอยู่นอกจวนก็ไม่ปลอดภัย แต่จะอย่างไรสุดท้ายแล้ว ตอนนี้ก็มีคนจำนวนมากที่หมายชีวิตนาง โดยเฉพาะหยุนอี่ว์โหรวกับหนานชิงชิง แม่ดอกบัวขาวจอมสับปลับสองดอกนี้ คงแทบจะอดรนทนไม่ไหว อยากจะกำจัดนางไปให้พ้นทาง แล้วให้ตัวเองได้เข้ามาแทนที่แทบแย่แล้ว

พอคิดถึงตรงนี้ หนานหว่านเยียนก็ได้แต่ลอบถอนใจ หนานชิงชิงก็ถือว่าช่างเถอะ เพราะยังไงก็เป็นถึงพระชายาเฉิง แถมยังมีฮองเฮาเป็นที่กำบังให้ เป็นอะไรที่ค่อนข้างยากจะรับมือ