บทที่ 186 ท่านอ๋อง พระชายารองตกน้ำ

พระ.... พระชายาจะโหดเกินไปแล้ว.....ไหม?

ส่วนหยุนอี่ว์โหรวในเวลานี้ กำลังพยายามดิ้นรนเพื่อลอยขึ้นสู่ผิวน้ำ หนาวจนตัวสั่นงันงกเพราะแช่อยู่ในทะเลสาบอันเย็นเฉียบ

ขอบตาของนางแดงก่ำ ครั้งนี้ไม่ใช่การเสแสร้งแล้ว ลูกถีบของหนานหว่านเยียนเมื่อครู่นี้ ถีบจนทำให้นางรู้สึกเหมือนซี่โครงของนางอาจจะหักไปหลายซี่แล้ว อวัยวะภายในตันทั้งห้ากลวงทั้งหกต่างก็สั่นสะเทือนไปหมด เจ็บเป็นบ้า! เจ็บจนแทบจะขาดใจตายอยู่แล้ว!

นางพยายามขยับตัว ก็รู้สึกเจ็บมากจนแทบทนไม่ไหว กัดฟันกรอดแล้วมองไปที่หนานหว่านเยียน "หนานหว่านเยียน ทำไมเจ้าถึงได้....."

ดวงตาที่เย็นชาของหนานหว่านเยียนเต็มไปด้วยแววดูถูกเหยียดหยาม "หยุนอี่ว์โหรว เจ้ายังคิดว่าข้าคือหนานหว่านเยียนคนเดิมกับเมื่อห้าปีก่อนอย่างนั้นรึ? คนที่ยอมให้เจ้าฆ่าแกงได้ง่าย ๆ ตามอำเภอใจนั่น?"

“ลูกถีบเมื่อครู่ เป็นการล้างแค้นที่เจ้าใส่ร้ายข้าเมื่อห้าปีก่อน! เมื่อห้าปีก่อนนั้นข้าไม่มีโอกาส ตอนนี้ถ้าข้าไม่ถีบสักหน่อย คงต้องขอโทษตัวเองแล้วล่ะ!”

เมื่อได้ยินดังนั้น หยุนอี่ว์โหรวก็นึกชังหนานหว่านเยียนจนกัดฟันกรอด ๆ "ข้าไม่เคยใส่ร้ายเจ้า แต่ทำไมพระชายาถึงต้องทำกับข้าแบบนี้ด้วย ท่านอ๋องไม่มีวันปล่อยให้เจ้าลอยนวลแน่!"

เมื่อครู่ตอนที่นางแกล้งล้ม ข้อเท้าไม่ได้แพลงอะไรทั้งสิ้น แค่ตอนที่นางล้มลงไป นางใช้ไขทาปากแต้ม ๆ ทา ๆ ที่ข้อเท้าให้ดูเหมือนมีบาดแผลเฉย ๆ

แต่ตอนนี้ นางเจ็บไปหมดทั้งตัวแล้วจริงๆ

หยุนอี่ว์โหรวขยิบตาไปทางเชี่ยนปี้ เมื่อครู่นี้เชี่ยนปี้มัวแต่ตกใจจนเซ่อไปหมด มาตอนนี้ค่อยกลับมามีสติรู้สึกตัว จึงรีบวิ่งไปที่เรือนซีเฟิงแบบไม่พูดพร่ำทำเพลง ตั้งใจว่าจะไปฟ้องกู้โม่หาน

เดิมทีเซียงอวี้คิดจะเข้าไปหยุดนาง แต่หนานหว่านเยียนกลับห้ามไว้

หนานหว่านเยียนยืนอยู่ริมทะเลสาบ จ้องมองหยุนอี่ว์โหรวที่กำลังดิ้นรนสะบัดปัดป่ายมือเท้าอยู่ในทะเลสาบเป็นพัลวัน

"เจ้าอยากไปฟ้องกู้โม่หานให้มาช่วยระบายความแค้นแทนเจ้าสินะ? ข้าจะรอให้เขามาก็แล้วกัน ลองดูซิว่าใครกันแน่ที่จะได้ระบายแค้น!"

เฮอะ! คิดว่านางกลัวกู้โม่หานงั้นเหรอ? กระทั่งสิทธิ์การดูแลจวนก็ยังกล้ายกให้เมียน้อยคนนึง นางยังต้องกลัวเขาทำซากอะไรอีก! เอามีดมาแทงกันให้ตายไปเลยเถอะ!

นอกจากนี้ ไม่ใช่ว่าหยุนอี่ว์โหรวอยากร่วมหอกับกู้โม่หานมาตลอดหรอกรึ? นางจะทำให้แม่ดอกบัวขาวจอมมารยานี่ ประจำเดือนมาทุกวันไม่หยุดเลยคอยดู!

ถ้ามีปัญญาจริง ก็ให้ชายชั่วช้ากับหญิงสารเลวคู่นี้ ต่อสู้โรมรันกันในสมรภูมินองเลือดนั่นไปเถอะ!

หยุนอี่ว์โหรวแช่อยู่ในน้ำอันเย็นเฉียบในทะเลสาบ หนาวจนเวียนหัวตาลายไปหมด

แต่ตอนนี้ นางทำได้เพียงแสร้งทำเป็นอ่อนแอไม่สู้คน หนาวจนตัวสั่นงันงกอยู่ในทะเลสาบเพื่อรอ "วีรบุรุษผู้จะมาฉุดช่วยสาวงาม" อย่างกู้โม่หาน

เซี่ยงอวี้ที่ดูอยู่อีกด้านรู้สึกได้ระบายแค้นไปมาก แต่ในใจก็ยังรู้สึกกลัวอยู่ลึก ๆ

หยุนอี่ว์โหรวเป็นที่โปรดปรานของกู้โม่หานถึงขนาดนั้น ตอนนี้พระชายาทำเรื่องใหญ่แบบนี้ นี่ไม่เท่ากับเจตนายั่วยุอีกฝ่ายแบบเห็น ๆ เลยหรอกหรือ?

นางพูดอย่างระมัดระวังว่า "พระชายา จะไม่ช่วยพระชายารองจริง ๆ หรือเจ้าคะ?"

หนานหว่านเยียนหรี่ตา ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงอึมครึมว่า "ช่วยนาง? เจ้าเห็นว่านางต้องการความช่วยเหลือจากพวกเราอย่างนั้นรึ?"

นางพูดถึงขนาดนี้แล้ว เซียงอวี้จึงไม่เหมาะจะพูดอะไรมากไปกว่านี้อีก

หยุนอี่ว์โหรวกัดริมฝีปากล่างจนแน่น มองไปที่หนานหว่านเยียนอย่างดุดัน

“ทุกสิ่งที่พระชายาทำกับข้าวันนี้ ข้าล้วนจดจำใส่ใจไม่มีวันลืม อีกครู่หนึ่งเมื่อท่านอ๋องมา ข้าน้อยจะ “ฟ้องทุกอย่างไปตามความจริง” อย่างแน่นอน!”

หนานหว่านเยียนสองมือกอดอก เยาะเย้ยด้วยสายตาของคนที่อยู่เหนือกว่า แล้วมองลงไปยังคนที่อยู่ต่ำกว่า

“เจ้าไปฟ้องเลย ฟ้องให้ดี ๆ ล่ะ ถ้าข้าหนานหว่านเยียนขมวดคิ้วนิ่วหน้าเมื่อไหร่ ถือว่าข้าแพ้!”

นี่มันจะบ้าคลั่งเกินไปแล้ว!

หยุนอี่ว์โหรวจ้องไปที่หนานหว่านเยียนด้วยสายตาเกลียดชัง "เจ้า...."

ยังพูดไม่ทันจบ จู่ ๆ สุนัขตัวใหญ่สองตัวก็กระโจนเข้ามา รวดเร็วดุจดั่งสายฟ้าฟาดสองสาย

ทุกคนยังไม่ทันมีปฏิกิริยาตอบสนอง สุนัขสองตัวนั้นก็กระโดดลงไปในทะเลสาบแล้ว จากนั้นก็ลากหยุนอี่ว์โหรวลงยังส่วนลึกของทะเลสาบ

"อ๊า! นี่มันตัวบ้าอะไรน่ะ — บุ๋ง ๆ ๆ"

ดวงตาของหยุนอี่ว์โหรวเต็มไปด้วยความหวาดกลัว ปกติแล้วสุนัขสองตัวนี้ถูกเลี้ยงดูจนตัวอ้วนหนากลมกิ๊ก ใช้ชีวิตดุจดั่งลูกหมูสองตัว แม้ว่าพละกำลังจะไม่มากมายนัก แต่น้ำหนักของพวกมันก็เทียบได้กับหยุนอี่ว์โหรวสองคนรวมกันเลยทีเดียว

พวกมันลากหยุนอี่ว์โหรวให้จมลงไป หยุนอี่ว์โหรวไม่มีที่ว่างให้ต่อสู้ขัดขืน นางถูกลากจนจมลงไปในทะเลสาบ สำลักน้ำติด ๆ กันหลายครั้ง