บทที่ 189 ยืนยันผลชี้ชัดความเป็นพ่อลูก

ทั้งเกี๊ยวน้อยและซาลาเปาน้อยต่างก็ได้ยินกับหูได้รับรู้กับตา ถึงท่าทีเสแสร้งแกล้งทำของหยุนอี่ว์โหรวทั้งหมด รวมไปถึงสภาพน่าขบขันและน่าเกลียดจนแทบดูไม่ได้ของนางหลังจากที่ถูกล่ากับปู๋ล่าเล่นงาน จึงรู้ว่าที่กู้โม่หานมาคงเพราะเข้าข้างหยุนอี่ว์โหรว เลยจะมาเอาเรื่องพวกตนแน่ ๆ

เกี๊ยวน้อยพูดพลางยืดอกเชิดหน้าขึ้นจนสูง

“ข้ารู้นะว่าเจ้ามาที่นี่เพื่อจะระบายความแค้นแทนผู้หญิงชั่วคนนั้น แต่นางเป็นฝ่ายเข้ามายั่วยุท่านแม่ก่อน บอกว่าเจ้าดีกับนางอย่างนั้นอย่างนี้ ท่านแม่ไม่เคยได้รับความโปรดปรานเลย โดยเฉพาะข้าเห็นกับตาชัด ๆ เลยว่าเป็นนางที่วิ่งออกไปเอง แล้วแกล้งทำเป็นล้มเพื่อใส่ร้ายท่านแม่!"

“นางชั่วมาก ๆ ข้าเลยโกรธจนทนไม่ได้ ถึงได้ลงโทษนาง!”

หรือจะพูดอีกอย่างก็คือ นางเจตนาทำแบบนี้ อีกทั้งยังไม่กลัวว่าจะถูกลงโทษด้วย ในเมื่อหนานหว่านเยียนถูกรังแก นางก็จะช่วยหนานหว่านเยียนแก้แค้นเอง!

เมื่อมีเกี๊ยวน้อยเป็นผู้นำ ซาลาเปาน้อยก็ไม่รู้สึกกลัวเท่าไหร่แล้ว เดินออกมาจากด้านหลังของพี่สาว แล้วมองไปที่กู้โม่หาน ด้วยสายตาที่เกลียดชังความชั่วจนไม่อาจอยู่ร่วมโลกกันได้

“อาจารย์หลินบอกว่า การชำระแค้นด้วยคุณธรรมถือเป็นสุภาพชน ท่านแม่ไม่เพียงไม่โทษเจ้า แต่กลับช่วยเจ้าทำอะไรตั้งหลายอย่าง พวกเจ้ากลับรังแกนางแบบนี้ พี่สาวทำได้ถูกต้องแล้ว! เรื่องนี้ข้าเองก็มีส่วนด้วยเหมือนกัน เพราะพวกเราไม่ชอบคนที่เอาแต่รังแกท่านแม่อย่างพวกเจ้า!”

ในดวงตาของนางยังมีน้ำตาเอ่อคลอน้อย ๆ กัดริมฝีปากล่างราวกับรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจ

กู้โม่หานถูกสองหนูน้อยชี้หน้าด่าประณาม ที่ทรวงอกพลันรู้สึกแน่นตื้อขึ้นมาทันที ถึงขั้นทำให้เขารู้สึกหายใจติดขัดขึ้นมาเลยทีเดียว

เขามองไปที่พวกนาง "ข้าไม่เคยคิดว่า......"

เขาไม่เคยคิดจะโทษว่าเป็นความผิดของพวกนาง ที่เขามา แค่เพราะอยากจะมาทำการยืนยันผลชี้ชัดความเป็นพ่อลูกกับพวกนางสองพี่น้องก็เท่านั้น

แต่เขายังไม่ทันได้พูดจนจบ ล่ากับปู๋ล่าก็พุ่งตรงเข้ามาหาเขา วิ่งวนรอบ ๆ ตัวพลางส่งเสียงเห่าดังสนั่น แยกเขี้ยวยิงฟันขู่ไม่หยุด ทำท่าเหมือนอยากระบายความไม่พอใจด้วย

เขากำกระดาษทดสอบในมือจนแน่นอีกครั้ง เลี่ยงสุนัขสองตัวนั้นไป แล้วเดินตรงไปหาพวกนาง

“ข้าไม่เคยคิดจะมาสร้างปัญหาอะไรให้กับพวกเจ้า เรื่องนี้ข้าจะไม่ติดตามถามไถ่ใด ๆ อีก แต่ว่ากันตามจริงแม่ของพวกเจ้าก็มีความผิด.....”

“ไม่ใช่!” สองพี่น้องตัดบทคำพูดของเขาอย่างพร้อมเพรียง สองมือกำเป็นหมัดแน่นพลางโบกไปมา ใบหน้าอ่อนเยาว์ของทั้งคู่เต็มไปด้วยความไม่พอใจและโกรธเคือง

พูดจบ เกี๊ยวน้อยก็ล้วงหยิบลูกกวาดออกมาจากอกเสื้อ แล้วขว้างมันใส่กู้โม่หานด้วยเรี่ยวแรงทั้งหมดที่มี "ท่านแม่ไม่ได้ทำผิดอะไรสักหน่อย ! คนที่ผิดมาตลอดคือพวกเจ้าต่างหาก!"

การโจมตีของเกี๊ยวน้อยนุ่มนิ่มอย่างยิ่ง ทั้งที่เห็นอยู่ชัด ๆ ว่าแรงปะทะนั้นไม่ได้ส่งผลให้ร่างกายเจ็บปวดแต่อย่างใด แต่หัวใจของกู้โม่หานกลับรู้สึกเจ็บแปลบ คิ้วตาหลุบต่ำ ความคาดหวังที่จะได้สานสัมพันธ์ชิดใกล้ หลังจากถูกเข้าใจผิดก็ถึงกับลมหายใจสะดุดไปนั้น มันทำให้เขารู้สึกผิดหวังขึ้นมาหลายส่วน

เขาไม่ได้เห็นกับตาว่าหยุนอี่ว์โหรว "ยั่วยุ" อย่างไร แต่จากที่ได้เห็นท่าทางการแสดงออกของทุกคนที่มีต่อนาง เขาก็พอจะเดาได้คร่าว ๆ แล้วว่าแท้ที่จริงมันเกิดอะไรขึ้น

แต่ว่าหยุนอี่ว์โหรวเป็นกุลสตรีที่มาจากตระกูลใหญ่มีฐานะ บางทีนางอาจเกิดความหึงหวง หรืออาจมีบ้างที่พูดจาไม่ค่อยน่าฟัง แต่ก็ไม่น่าจะถึงขั้นทำร้ายใคร หนานหว่านเยียนแค่ด่ากลับไปสักสองสามประโยคให้สาแก่ใจก็จบแล้ว นี่ถึงกับถีบนางตกทะเลสาบ ไม่รู้สึกว่ามากเกินไปหน่อยรึ?

ซาลาเปาน้อยไม่รู้ว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่ นางเห็นว่าด้านหลังของกู้โม่หานจนถึงตอนนี้ไม่มีใครมาปรากฏตัวเลยสักคน จู่ ๆ ก็คล้ายว่าจะเข้าใจอะไรบางอย่างขึ้นมา รีบล้วงหยิบผ้าเช็ดหน้าผืนเล็ก ๆ ออกมาจากกระเป๋ากางเกง ขยุ้มมันจนเป็นก้อนกลม แล้วขว้างเข้าไปที่หน้าอกของกู้โม่หาน

“เจ้าคนชั่ว นี่เจ้ารังแกท่านแม่อีกแล้วใช่หรือไม่? เอาท่านแม่คืนมาให้พวกเราเดี๋ยวนี้นะ!”

ว่ากันตามเหตุผล ปกติถ้าหนานหว่านเยียนพบว่ากู้โม่หานมา มันเป็นไปไม่ได้เลยที่นางจะไม่มาปรากฏตัว แต่ตอนนี้ทั้งที่กู้โม่หานมาอยู่ตามลำพังกับพวกตนนานขนาดนี้แล้วแท้ ๆ ก็ยังไม่เห็นหนานหว่านเยียนแม้แต่เงา ดังนั้นย่อมแปลได้ว่านางถูกคนชั่วคนนี้จับตัวไปแล้วแน่ ๆ

เกี๊ยวน้อยก็มีปฏิกิริยาทันทีเหมือนกัน ชั่วอึดใจนั้นนางก็โกรธจนเดือดปุด ยกมือน้อย ๆ ขึ้นพลางพุ่งทะยานเข้าไป กอดขาของกู้โม่หานแล้วกัดลงไปอย่างแรง เขี้ยวน้อย ๆ ขาวจนส่องเป็นประกายวิ้งวับ ปากก็พูดด้วยความโกรธเกรี้ยว

“เจ้าคนชั่ว เจ้าทำอะไอ (ไร) อั้น(ท่าน) แอ้ (แม่)!”

กู้โม่หานถูกกัดแบบไม่ทันตั้งตัว แต่เพราะเขาเป็นผู้ฝึกยุทธ์คนหนึ่ง ต่อให้นางจะกัดแรงกว่านี้สักแค่ไหน สำหรับเขาแล้วก็แค่รู้สึกจั๊กกะจี้นิดหน่อยเท่านั้น

เขาปล่อยให้เกี๊ยวน้อยกัด เมื่อเกี๊ยวน้อยเห็นว่าเขาไม่มีท่าทีตอบสนองอะไรเลย ก็กัดให้แรงยิ่งขึ้น เพียงไม่นาน ก็มีรอยฟันเรียงเด่นเป็นแถวปรากฏขึ้นบนขากางเกงของกู้โม่หาน