บทที่ 22 ข้ารักเพียงวี่โหรว

นอกจากยาที่ไทเฮาพระราชทานให้เมื่อห้าปีที่ก่อนแล้ว เขาจะต้องมีความสัมพันธ์ฉันสามีภรรยากับนาง ข้างกายเขาไม่มีสตรีใดสามารถเข้าใกล้ได้ นับประสาอะไรกับความสัมพันธ์ชายหญิงเหล่านั้น

เขารักษาความบริสุทธิ์ไม่ให้ด่างพร้อย ทำไมหนานหว่านเยียนถึงพูดไม่ดีเกี่ยวกับเขาเช่นนี้? !

หนานหว่านเยียนโกรธมาก “หากท่านไม่รู้สึกอะไรกับข้า เหตุใดท่าน......เหตุใดถึงทำกับข้าเช่นนี้! ”

กู้โม่หานชำเลืองมองหัวไหล่อันข่าวผ่องของนาง เมื่อครู่เขาเอาแต่จดจ่ออยู่กับการวินิจฉัยปานของหนานหว่านเยียน และไม่ได้สังเกตว่าเขาฉีกเสื้อผ้าของนางจนกลายเช่นนี้

“เจ้าหยุดพูดเหลวไหลได้แล้ว ข้ารักเพียงวี่โหรว!” ใบหน้าอันหล่อเหลาของชายผู้นั้นแดงระเรื่อเล็กน้อยอย่างสงสัย แต่สีหน้าของเขายังคงเศร้าหมอง “ข้าขอเตือนเจ้า งานเลี้ยงในวังวันพรุ่งนี้เจ้าควรพูดอย่างตรงไปตรงมาดีที่สุด! หากกล้าทำอะไรให้ข้าโกรธ ข้าจะทำให้เจ้าได้เห็นดี! ”

พูดจบเขาก็ส่งเสียงหึอย่างเย็นชา และสะบัดมือของหนานหว่านเยียนออก จากนั้นเดินจ้ำไปที่เรือนซีเฟิง มองจากด้านหลังดูเหมือนหนีหัวซุกหัวซุน

เมื่อร่างของชายผู้นั้นหายวับไปในความมืด ทันใดนั้นก็มีเสียงหัวเราะอย่างร่าเริงดังมาจากมุมหนึ่ง

เมื่อครู่หนานหว่านเยียน “ตื่นตระหนกจนลนลาน” และ “กล้ำกลืนการดูถูกเหยียดหยาม” นางปรบมืออย่างภาคภูมิใจ และดวงตาเปล่งประกาย

เจ้าตัวเล็ก ยังอยากจะหยั่งเชิงตัวตนของข้าอีกหรือ?

หลายปีที่ผ่านมา กู้โม่หานรักษาตนให้บริสุทธิ์ดั่งหยกเพื่อหยุนวี่โหร ชายหนุ่มคนหนึ่งที่ “บริสุทธิ์” เช่นนี้ ไม่มีทางแตะเนื้อต้องตัวนางอย่างสิ้นเชิง การแตะต้องนางแน่นอนว่าเป็นเพราะสงสัยตัวตนของนาง

ดังนั้นนางจึงจัดการแสดงให้เขาหนึ่งฉาก เขาจะได้ไม่ต้องสงสัยความเป็นมาที่ไม่แน่ชัดของนางทุกวัน

หนานหว่านเยียนส่งเสียงฮึเล็กน้อย ใช้ผ้าห่อของปิดหัวไหล่ส่วนที่เสื้อผ้าฉีกขาด และรีบเดินกลับไปที่เรือนเซียงหลิน

ถึงอย่างไรที่นี่ก็ไม่ใช่ยุคปัจจุบัน หากมีใครเห็นว่าเสื้อผ้าของตนเองฉีกขาด คงยากที่จะหลีกเลี่ยงคำนินทา

ประตูเรือนเซียงหลิน

อวี๋เฟิงเห็นร่างของหนานหว่านเยียนจากไกลๆ

เมื่อนางเข้ามาใกล้ เขารีก็บโค้งคำนับและกล่าวว่า “ลำบากพระชายาแล้ว”

หนานหว่านเยียนเหลือบมองอวี๋เฟิง และกล่าวด้วยรอยยิ้มว่า “เสิ่นวี่ดีขึ้นมากแล้ว อีกหนึ่งสัปดาห์ก็คงจะหายดี เจ้าไม่ต้องกังวล”

เสิ่นวี่ลูบท้ายทอยและยิ้มกรุ้มกริ่ม

“พระชายาทรงทำนายได้แม่นจริงๆ ข้าน้อยคิดอะไร ท่านก็รู้ทั้งสิ้น”

“เจ้าไปพักผ่อนก่อนเถิด แล้วให้คนมาเปลี่ยนเวรยาม” หนานหว่านเยียนไม่พูดอะไรมากนัก ยิ้มอ่อนและเดินเข้าไปในเรือน

ทันทีที่หนานหว่านเยียนก้าวเข้าไปในเรือน นางก็เห็นสาวใช้สองสามคนที่มองเห็นใบหน้าไม่ชัดกำลังกระซิบกระซาบกันอยู่มุมกำแพง——

“พวกเจ้าว่าทำไมพระชายาผู้นี้ถึงร้ายกาจนัก? และให้กำเนิดบุตรสาวสองคนในคราวเดียว?”

“ใช่ ข้าได้ยินมาว่าพระชายาเฉิงให้กำเนิดบุตรเมื่อครึ่งปีก่อน และเป็นบุตรชาย ในตอนนั้นอ๋องเฉิงหน้าเขียว สะบัดแขนเสื้อและจากไป”

“อ๋องเฉิงสีหน้าไม่น่ามองก็พอจะเข้าใจได้ ในตอนนั้นฝ่าบาทเคยตรัสว่าหากท่านอ๋องคนใดมีบุตรสาว พระองค์จะทรงแต่งตั้งให้ท่านอ๋องผู้นั้นเป็นไท่จื่อ! นางสนมที่ให้กำเนิดบุตรสาวก็จะได้เลื่อนขั้นเป็นกุ้ยเฟย และบรรดาองค์ชายองค์หญิงเหล่านั้นก็จะได้รับพระราชทานยศถาบรรดาศักดิ์ด้วยเช่นกัน!”

“ก็จริง ราชวงศ์ไม่มีองค์หญิงหรือจวิ้นจู่มายี่สิบกว่าปีแล้ว และกำลังรอเด็กผู้หญิงน่ารักมาเป็นที่โปรดปราน หากเจ้านายน้อยทั้งสองในบ้านเป็นของท่านอ๋อง เช่นนั้นจะต้องเข้าไปในตำหนักบูรพาอย่างแน่นอน ช่างโดดเด่น!”

หนานหว่านเยียนยืนอยู่ในความมืด ในขณะที่ฟังก็ขมวดคิ้วแน่น

ทันใดนั้นเสียงที่ไม่คุ้นเคยก็ดังขึ้น ดูเหมือนนางจะจงใจลดเสียงลง

“พวกเจ้าอย่าพูดจาเหลวไหล! เป็นไปไม่ได้ที่เด็กผู้หญิงสองคนนั้นจะเป็นบุตรของท่านอ๋อง! พระชายาเป็นคนเช่นไร พวกเจ้าไม่เคยได้ยินหรือ? หากเป็นบุตรของท่านอ๋องจริงๆ คงทำให้ท่านอ๋องโปรดปรานนางแล้ว?”

ทันทีที่กล่าวเช่นนี้ออกมา จินตนาการเหล่านั้นก็สร้างความสัมพันธ์อันดีกับหนานหว่านเยียน สาวใช้สองสามคนใช้โอกาสนี้ทอดถอนใจอย่างรวดเร็ว และเริ่มพูดคุยเกี่ยวกับ “เรื่องรักๆ ใคร่ๆ” ของหนานหว่านเยียนอีกครั้ง

ทันใดนั้นดวงตาของหนานหว่านเยียนก็จมลง และกลับไปที่ห้องด้วยสีหน้าไม่น่ามองมากนัก

ก่อนหน้านี้นางคิดว่าหากเด็กผู้หญิงทั้งสองคนเข้าร่วมในการต่อสู้ของราชวงศ์ คงต้องตกเป็นเหยื่อทางการเมืองอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ เช่นการแต่งงานเชื่อมสัมพันธไมตรี หรือการแต่งงานที่ต่ำลงมา

แต่นางคิดไม่ถึงจริงๆ ว่าราชวงศ์ของแคว้นซีเย่จะขาดแคลนสตรีขนาดนี้ และยังส่งผลกระทบต่อตำแหน่งไท่จื่อ!