บทที่ 239 ข้าเป็นสามีของเจ้า

“รู้จักตัวเองดีแล้วก็ไสหัวออกไปเดี๋ยวนี้!”

เมื่อได้ยินเช่นนี้ กู้โม่หานก็โกรธจัด ใบหน้าหล่อเหลาหม่นหมองและเย็นชา “ไม่มีผู้ชายคนไหนดีไปกว่าข้าแล้ว เจ้าอย่าหวังว่าจะได้เจอ! ข้าจะไม่ยอมให้เจ้าคบชู้อีก!”

นึกถึงผู้ชายอีกคนเมื่ออยู่ต่อหน้าเขา เขาใจดีกับนางมากเกินไปแล้ว เขาไม่กลัวเกาทัณฑ์ในมือของหนานหว่านเยียน เอาหน้าอกดันเข้ากับมัน

หนานหว่านเยียนเห็นเขายังกล้าเข้ามาใกล้ ไม่กลัวความตายเลยสักนิด นิ้วชี้จึงเหนี่ยวไกโดยไม่ลังเล

แต่นางยังไม่ทันได้ลงมือ จู่ๆ ข้อมือก็เจ็บแปลบ รู้สึกในทันใดว่าร่างกายแข็งทื่อ กู้โม่หานสกัดจุดนางราวกับปีศาจร้าย ในขณะเดียวกันก็จับข้อมือของนางที่ถือหน้าไม้เอาไว้แน่น

กู้โม่หานหยิบหน้าไม้ไปจากมือของนาง โยนมันลงกับพื้น “ตุ้บ” เสียงดังคมชัด

เหตุการณ์ไม่คาดคิดเกิดขึ้นอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย หนานหว่านเยียนเบิกตากว้างพลันจ้องมองเขาอย่างเกรี้ยวกราด ดวงตาแดงก่ำด้วยความโกรธ “กู้โม่หาน เจ้ากำลังทำอะไร?!”

นางโกรธมาก ในขณะเดียวก็ตื่นตระหนก จะให้นางไปฆ่าคนหรือช่วยชีวิตผู้คนก็ได้หมดทุกอย่าง แต่นางไม่มีความรู้เกี่ยวกับศิลปะการต่อสู้แบบโบราณเลย จะคลายสกัดจุดอย่างไรนางก็ไม่รู้

ยิ่งไปกว่านั้นกู้โม่หานยังมีความสามารถสูงถึงขั้นนี้ เมื่อเทียบกับการเผชิญหน้าระหว่างนางกับเขาในอดีตมันเป็นเพียงเรื่องจิ๊บจ๊อยเท่านั้น ถึงขนาดรู้สึกการตีศีรษะเขาเป็นเพราะเขาไม่สนใจ หรือไม่เขาก็จงใจยอมอ่อนข้อให้เท่านั้น

สายตาของกู้โม่หานดูโหดร้าย ความอิจฉาที่ไม่คุ้นเคยค่อยๆ เปลี่ยนรูปร่างเป็นความฉุนเฉียวและความโกรธที่ไม่อาจหวนกลับ

ใบหน้าครึ่งหนึ่งของเขาเปื้อนเลือด แต่กลับดูโหดร้ายอย่างชัดเจน นิ้วมือขาวบริสุทธิ์เห็นข้อต่อชัดเจน โอบกอดรอบเอวของหนานหว่านเยียนอย่างอ่อนโยน “ข้าจะทำอะไรน่ะหรือ? ก็ต้องอยากทำในสิ่งที่ข้ายังไม่ได้ทำเมื่อครู่น่ะสิ หนานหว่านเยียน ข้าจะบอกเจ้าให้ ไม่ว่าข้าจะแย่แค่ไหน ก็ยังเป็นสามีของเจ้า เป็นพ่อของลูกเจ้า!”

กู้โม่หานจับหนานหว่านเยียนกดเข้ากับผนัง กระชากเสื้อผ้าของนางอย่างป่าเถื่อน หอบหายใจรดลงบนใบหน้าของหนานหว่านเยียนเป็นระยะ ทำให้นางอดนึกถึงคืนที่บีบหัวใจเมื่อห้าปีก่อนไม่ได้ พลันเบิกตากว้างด้วยความตื่นตระหนก

“สามีอะไร เจ้า...”

เดิมทีนางอยากจะดุด่าเขา แต่ตอนนี้เขามีอำนาจเป็นต่อ นางจึงยับยั้งตัวเองไว้ ข่มใจเตือนเขา “กู้โม่หาน เจ้าจะแตะต้องตัวข้าจริงหรือ? ไหนเจ้าบอกว่าหยุนอี่ว์โหรวอาการร่อแร่เป็นตายเท่ากัน? นางชอบเจ้ามากขนาดนั้น เจ้าเองก็ชอบนางมาก เจ้าไม่ไปดูนางหน่อยหรือ?”

“อีกอย่างข้าคือคนที่เจ้าเกลียดที่สุด เจ้าจะมาแตะต้องตัวข้าได้ยังไง เจ้าลืมความเกลียดชังระหว่างพวกเราสองตระกูลไปแล้วหรือ? ข้ากับเจ้าเป็นศัตรูที่อยู่ร่วมโลกกันไม่ได้!”

“กู้โม่หาน เจ้า...”

ยังพูดไม่ทันจบ นางก็ตัวสั่นอย่างรุนแรง โกรธจัดทันที “กู้โม่หาน เจ้า…ข้าจะตัดองคชาตของเจ้าทิ้ง! แล้วเคี่ยวมันให้เป็นยาหม้อ บังคับให้เจ้าดื่มด้วยตัวเอง!”

“ข้าจะทำให้เจ้าเลือดออกทวารทั้งเจ็ด เจ็บปวดปานจะขาดใจ ตายอย่างน่าอนาจ!”

กู้โม่หานกล้าแตะต้องนางอย่างคาดไม่ถึง เขามีสิทธิ์อะไร?!

น่าแค้นนัก เมื่อครู่นางไม่ควรใช้หน้าไม้ก่อน ควรให้ยากล่อมประสาทแก่เขา จากนั้นป้อนยาที่ทำให้องคชาตอ่อนตัวแก่เขา ทำให้เขากลายเป็นขันทีไปตลอดชีวิต!

กู้โม่หานทำเป็นไขสือ เขารู้ว่าตอนนี้หนานหว่านเยียนถูกเขาผูกมัด ทำอะไรไม่ได้เลย

ส่วนเขาก็ต้องการให้หนานหว่านเยียนรู้ว่า ชั่วชีวิตนี้ นางสามารถอยู่กับเขาได้เท่านั้น ลูกของเขาก็อยู่กับเขาได้เท่านั้น!

เขาก้มลงจูบริมฝีปากของหนานหว่านเยียน น้ำเสียงทุ้มต่ำเย็นชา ออกคำสั่งที่ไม่อาจปฏิเสธได้

“หนานหว่านเยียน ข้าต่างหากที่เป็นผู้ชายเพียงคนเดียวของเจ้า!”

หนานหว่านเยียนถูกสกัดจุด ขยับเขยื้อนไม่ได้ นางมองไปยังเกาทัณฑ์ที่อยู่ใกล้แค่คืบ ดวงตาแดงก่ำ

“เจ้าเป็นผู้ชายแบบไหนกัน! เสียสติ! ไม่รู้จักการให้เกียรติ ข้าจะบอกเจ้าให้ คนอย่างเจ้าไม่มีวันได้รับความรักที่แท้จริง! ข้าขยับตัวได้เมื่อไหร่ ข้าจะฆ่าเจ้า!”

แต่ยิ่งนางยั่วยุเท่าไร กู้โม่หานก็ยิ่งเย็นชา

ความปรารถนาที่จะเอาชนะก็รุนแรงยิ่งขึ้น