บทที่ 29 ข้าอยู่ที่นี่ ไม่มีใครรังแกเจ้าได้

หลังจากเรื่องตลกเมื่อครู่ ผู้คนก็กลับไปนั่งที่ของตัวเอง

ในตอนนี้ทุกคนต่างมีความคิดเป็นของตัวเอง

ถึงอย่างไรผู้คนส่วนใหญ่ที่มางานเลี้ยงในวังวันนี้ ล้วนแต่ต้องการประจบประแจงไทเฮา

ทุกคนขบคิดอย่างหนักเพื่อสิ่งนี้ เพียงแค่ต้องการโดดเด่นกว่าผู้อื่น และดึงดูดความสนใจ

แต่พวกเขาต่างก็กังวลว่าของขวัญจะทำให้ไทเฮาพอพระทัยได้หรือไม่ ดังนั้นขั้นตอนการถวายของขวัญต่อไป จึงเป็นช่วงเวลาที่ทุกคนต่อชิงดีชิงเด่นกันทั้งในที่มืดและที่สว่าง

หยุนวี่โหรวยังไม่ได้แต่งงานเข้าไปในจวนอ๋อง ดังนั้นนางควรนั่งฝั่งญาติผู้หญิง

ก่อนที่นางจะไปหาญาติผู้หญิง นางจงใจเดินอ้อมไปข้างหน้ากู้โม่หานและหนานหว่านเยียน ดวงตาทั้งคู่เต็มไปด้วยความเสน่หา อยากพูดแต่ก็ไม่กล้าพูดออกมา

เมื่อเห็นท่าทางที่อยากจะทักทายแต่ก็ปฏิเสธ หนานหว่านเยียนก็อยากจะกลอกตา

ผ่านมาห้าปีแล้ว ทำไมหยุนวี่โหรวยังแสร้งทำเป็นใสซื่ออยู่อีก!

กู้โม่หานก็ไม่หลบเลี่ยง เขาจับมือของหยุนวี่โหรวและลูบเบาๆ ดวงตาเต็มไปด้วยความรักอย่างสุดซึ้ง

“โหรวเอ๋อร์ ห้าปีมานี้ลำบากเจ้าแล้ว แต่เจ้าไม่ต้องกังวล อีกไม่นานข้าก็จะได้อยู่กับเจ้าแล้ว”

อีกแปดวันเขาก็จะสู่ขอนางเข้ามาในจวนแล้ว!

หยุนวี่โหรวจงใจมองไปที่หนานหว่านเยียน จากนั้นนางก็ดึงมือออกอย่างอ่อนช้อย และหน้าแดงด้วยความเขินอาย

“ท่านอ๋องอย่าทรงกล่าวเช่นนี้ เป็นความโชคดีของโหรวเอ๋อร์ได้เป็นที่โปรดปรานของท่านอ๋อง เพียงแต่ตอนนี้โหรวเอ๋อร์ยังไม่ได้แต่งงานมีเหย้ามีเรือน ท่านอ๋องทรงทำเช่นนี้ต่อหน้าผู้คน คงไม่ค่อยเหมาะสมนัก”

กู้โม่หานสีหน้าเย็นชา นัยน์ตาลึกล้ำ “หึ การกระทำของข้า พวกเขาไม่กล้าพูดอะไรสักคำ! โหรวเอ๋อร์ไม่ต้องกลัว ข้าอยู่ที่นี่ ไม่มีใครรังแกเจ้าได้!”

พูดจบ เขาก็จงใจให้จ้องมองไปที่หนานหว่านเยียน

หนานหว่านเยียนหมดคำพูด “ท่านอ๋องทรงอยากจะพูดอะไรก็พูดออกมาให้ชัดแจ้ง อย่ามองข้าด้วยท่าทางแปลกๆ เช่นนี้”

“เจ้า——” หนานหว่านเยียนทำให้กู้โม่หานสะอึก และกำลังจะโต้แย้ง แต่หยุนวี่โหรวห้ามไว้ “ท่านอ๋องอย่าทรงกริ้วไปเลยเพคะ ท่านพี่ไม่ได้หมายความเช่นนั้น เป็นโหรวเอ๋อร์ที่พลั้งปากพูด”

ชายผู้นั้นมองหนานหว่านเยียนด้วยสายตาดุร้าย แต่หนานหว่านเยียนปุ้ยปาก และไม่อยากสนใจ

กู้โม่หานก็ไม่อยากให้ความสนใจหนานหว่านเยียนเช่นกัน “เจ้าจิตใจดีและอ่อนโยนมาโดยตลอด แต่บางคน เจ้าไม่จำเป็นต้องแก้ตัวแทนนาง! อีกอย่างเจ้าร่างกายอ่อนแอ คราวหลังอย่าสวมเสื้อผ้าบางๆ เช่นนี้อีก ข้าเป็นห่วง”

หยุนวี่โหรวยิ้มอย่างอ่อนโยนและกล่าวว่า “ไม่เป็นไรเพคะ ท่านอ๋องอย่าทรงกังวลไปเลย ใกล้ได้เวลาแล้ว โหรวเอ๋อร์......โหรวเอ๋อร์ควรกลับไปได้แล้ว”

นางยิ้มหวานให้กู้โม่หานอย่างอาลัยอาวรณ์ เดินไปข้างหน้าหนึ่งก้าวเหลียวกลับมามองสามครั้ง แล้วกลับไปนั่งกับญาติผู้หญิงคนอื่นๆ

กู้โม่หานมองอย่างลึกซึ้ง และไม่ละสายตาจากหยุนวี่โหรวเลยแม้แต่น้อย

เขาเก็บกดคำพูดไว้ในใจ และไม่พูดออกมา ในขณะที่รู้สึกอึดอัดใจ เขาก็สังเกตเห็นว่าหนานหว่านเยียนกำลังจ้องมองมาที่ตนเองด้วยท่าทางแปลกๆ

ชายผู้นั้นโกรธในทันที “เจ้าจ้องมองข้าทำไม? อยากให้ข้าควักลูกตาของเจ้าออกมาใช่หรือไม่!”

หนานหว่านเยียนทั้งโกรธและขบขัน จากนั้นก็หันกลับไป ไม่โต้เถียงกับเขา และหันหน้าเดินไปทางที่นั่ง

กู้โม่หานเป็นบ้าอะไร จับมือเล็กๆ ของคนรักที่ไม่ได้แต่งงานแล้วยังไม่พอ ยังจะมาระบายความโกรธใส่นางอีก? !

ไอ้ผู้ชายเฮงซวย!

กู้โม่หานมองตามหลังของหนานหว่านเยียน ดวงตาเต็มไปด้วยความเยือกเย็น

เขาจะใจร้อนไม่ได้ เขาทำผิดต่อโหรวเอ๋อร์มานานห้าปีแล้ว และในเวลานี้สถานการณ์โดยรวมสำคัญที่สุด อย่ายั่วยุหนานหว่านเยียน เพื่อหลีกเลี่ยงเหตุการณ์ไม่คาดคิดในการสู่ขอภรรยา

หนานหว่านเยียนนั่งลง และกู้โม่หานก็นั่งข้างๆ นาง

หนานหว่านเยียนรู้สึกเบื่อหน่าย ผ่านมานานห้าปีแล้ว มีทั้งหน้าเก่าหน้าใหม่มากมาย นางจึงเริ่มสังเกตผู้คนที่มาโดยรอบอย่างละเอียด

ผู้ที่นั่งตรงข้ามกับพวกเขาคืออ๋องเฉิงสองสามีภรรยา

ในขณะนี้ดวงตาที่ดุดันของอ๋องเฉิงกำลังจ้องมองมาที่กู้โม่หาน และพระชายาเฉิงหนานชิงชิงก็มองมาที่นางอย่างตั้งใจและไม่ตั้งใจ

หนานหว่านเยียนขมวดคิ้ว และไม่ชอบมองหน้ากันกับหนานชิงชิง พี่สาวต่างแม่ผู้นี้ความคิดลึกล้ำ และเจ้าของร่างเดิมก็มีความบาดหมางกับนาง

อีกอย่างมือสังหารที่ลอบสังหารนาง......ก็มาจากจวนอ๋องเฉิงไม่ใช่หรือ