บทที่ 292 พระชายารองโมโหจนหมดสติไปแล้ว

เมื่อครู่ที่ใช้กระทะกระแทกใส่เขาไป หนานหว่านเยียนยังแอบวางยาหัวเราะจนคลั่งได้สำเร็จ

ยานี้ไม่เพียงแต่ทำให้คนหัวเราะจนคลุ้มคลั่ง ยังมีพิษเรื้อรังอีกด้วย ออกฤทธิ์ยากต้านทานเลยทีเดียว ใครใช้ให้นางลงมือเฉพาะหน้าเช่นนี้เล่า ก่นด่านางก็ไม่เท่าไหร่ แต่กล้าแตะต้องคนในลานสวน ทำลายข้าวของนาง ยอมไม่ได้เด็ดขาด！

หยุนเหิงสีหน้าไม่สู้ดีนัก หยุนอี่ว์โหรวชำเลืองมองหยุนเหิง แล้วหยิกหยุนเหิงด้วยความโมโหเล็กน้อย แกล้งทำเป็นว่าตกใจกลัว

“ท่านพี่หยุนเหิง ท่านไม่เป็นไรนะเจ้าคะ บนหน้าผากท่านช่างบวมนูนยิ่งนัก พระชายาก็ลงมือหนักเสียจริง......”

หยุนเหิงสัมผัสหน้าผากของเขาด้วยความงุนงง รู้สึกเจ็บปวดเป็นอย่างมาก แล้วจึงได้รู้ตัว ว่าเขาถูกหนานหว่านเยียนผู้เคยสุดแสนอัปลักษณ์มองไม่ขึ้นทำร้ายเข้า ก็พลันโกรธเกรี้ยวราวกับพายุฝนตกกระหน่ำทันใด

“หนานหว่านเยียน เจ้ากล้าทำร้ายข้างั้นรึ ดูท่าเจ้ายังคงเหมือนเดิมไม่เปลี่ยน！ข้าขอเตือนเจ้า อี่ว์โหรวจิตใจบริสุทธิ์ ไม่กล้ารังแกชิงดีชิงเด่นกับเจ้า อ๋องอี้ก็ไม่กล้าทำอันใดเจ้า แต่จวนแม่ทัพจะไม่มีทางนิ่งเฉยแน่！ตาต่อตาฟันต่อฟัน！”

อวี่เฟิงกันเซียงอวี้ยืนขวางอยู่หน้าหนานหว่านเยียน “บังอาจนัก！”

หยุนเหิงก้าวเข้าไปหาหนานหว่านเยียนอย่างโอหัง แล้วถกแขนเสื้อขึ้นราวกำลังจะลงไม้ลงมือ “หลีกไป มิเช่นนั้นข้าจะสั่งสอนพวกเจ้าไปพร้อมกันเสียเลย！”

“ท่านพี่ หยุดนะเจ้าคะ” หยุนอี่ว์โหรวกัดฟัน อดกลั้นอาการปวดท้องวิ่งตามหลังหยุนเหิงไปด้วยท่าทีจะห้ามปราม “อย่าเสียมารยาทกับพระชายา ประเดี๋ยวท่านอ๋องจะไม่พอใจนะเจ้าคะ！”

หยุนเหิงไม่ใช่คนขี้ขลาดเหมือนหยุนโม่หราน เขาชอบทำตัวโดดเด่นมาตั้งแต่ยังเด็ก เมื่อใดที่มีคนเติมเชื้อเติมไฟ เขาก็จะพลันโกรธเกรี้ยว และพร้อมกำจัดหนานหว่านเยียนทันที

แต่ทว่า ในวันนี้จุดมุ่งหมายของนางเพียงแค่ต้องการทวงความรักของกู้โม่หานคืน ให้เขาได้เห็นจิตใจบริสุทธิ์บอบบางของนาง และความแข็งกร้าวโหดเหี้ยมของหนานหว่านเยียน

เช่นนี้ นางจึงจะสามารถล้างมลทิลให้ตนเอง และกลับไปยืนในใจของเขาอย่างมั่นคงอีกรอบ

ดังนั้น หยุนเหิงยั่วโมโหหนานหว่านเยียน พอหนานหว่านเยียนสู้กลับ ถึงครานั้นพวกเขาก็จะกลายเป็นฝ่ายที่ถูกรังแก......

แต่หยุนเหิงกลับเห็นว่าหยุนอี่ว์โหรวเป็นฝ่ายประนีประนอม ก็ยิ่งโกรธเกรี้ยวอยากจะสั่งสอนหนานหว่านเยียน “น้องหญิงอย่าได้กลัว ข้าจะให้นางได้ลิ้มลองรสชาติความหนาวเย็นยากจะทนของการตกน้ำ！”

หนานหว่านเยียนยิ้มเยาะ ยังจะคิดเตะนางตกน้ำให้ทรมานยากจะทนเสียด้วย โหดเหี้ยมพอตัว！

นางก็ยืนอยู่กับที่ หลิ่วตาคอยนับเวลา ด้วยท่าทีมั่นคงดุจขุนเขา

ส่วนอวี๋เฟิงกับเซียงอวี้เห็นหยุนเหิงรังแกกันมากเกินไป จึงตัดสินใจจะไม่ไว้หน้าจวนแม่ทัพกับ

หยุนอี่ว์โหรว แต่ทันใดน้ำเสียงอันเยือกเย็นและดุดันก็พลันดังขึ้น

“หยุดนะ！”

องค์ชายสิบผู้ที่รีบเร่งมาถึงจวนอ๋องเมื่อครู่ ก็คว้าไหล่ของหยุนเหิงไว้ด้วยมือไม้อันรวดเร็ว แล้วยกมืออีกข้างตบเข้าที่หน้าอกของหยุนเหิง แรงสะเทือนรุนแรงจนทำหยุนเหิงวิงเวียนไปหมด และทรุดลงไปกองกับพื้นอย่างจัง

หยุนอี่ว์โหรวตะโกนอย่างตกใจ “ท่านพี่......”

นางรีบเข้าไปพยุงหยุนเหิงขึ้น และหันไปมององค์ชายสิบกับพระชายาสิบ และรู้สึกว่าไม่ได้การแล้ว

น้องชายกับน้องสะใภ้ของท่านอ๋องพากันมาแล้ว นางต้องรีบถอนตัวจึงจะเป็นการดี จะปล่อยให้หยุนเหิงก่อกวนต่อไปแล้ว

พรชายาสิบตกอกตกใจ รีบวิ่งไปหาหนานหว่านเยียน “พี่สะใภ้หกท่านเป็นอะไรไหม? บาดเจ็บหรือไม่?”

หนานหว่านเยียนก็พลันตะลึงไป นึกไม่ถึงว่าองค์ชายสิบกับภรรยาจะกลับมา

“พวกท่านมาได้อย่างไรกัน?”

องค์ชายสิบขมวดคิ้วโกรธเกรี้ยว เขากับสวีหว่านหยิงมาที่จวนอ๋อง บอกว่ามาพบหนานหว่านเยียน จึงได้พามาถึงเรือนเซียงหลินแห่งนี้ กลับไม่คาดคิดว่าจะเจอเหตุการณ์เช่นนี้

ดูท่าพี่สะใภ้หกของเขาผู้นี้ คงจะถูกกลั่นแกล้งมาไม่น้อยในแต่ละวัน

เขามองไปที่หยุนเหิง ความสง่างามขององค์ชายก็เผยขึ้นในทันที แล้วเอ่ยเย็นชาขึ้น “แม่ทัพน้อยหยุน ถึงกลับกล้าลงไม้ลงมือกับพระชายาเชียวหรือ แม้ว่าท่านจะเป็นถึงบุตรชายคนโตของจวนแม่ทัพ ก็ไร้จริยธรรมเกินไปแล้วกระมัง！”

หยุนเหิงไม่รู้ว่าเหตุจึงรู้สึกไม่สบายใจขึ้นมากะทันหัน แต่เขากลับจ้องมองอย่างดุร้ายไปที่หนานหว่านเยียนผู้ถูกรุมปกป้อง