บทที่ 305 ลูกสาวทั้งสองคนขาดความรักจากพ่อ

เวลานี้ ภายในเรือนเซียงหลินสนุกสนานกันอย่างมาก

อวี๋เฟิงไปเชิญโม่หวิ่นหมิงมาจากในห้องรับแขก เด็กน้อยสองคนกำลังนั่งรอบข้างเขาอยู่ข้างโต๊ะอาหาร คุยกันอยู่อย่างสนุกสนาน

หนานหว่านเยียนสวมผ้ากันเปื้อนไว้ มือซ้ายถือจานไม้เสียบเนื้อย่างจานใหญ่ มือขวาถือจานกุ้งผัดเผ็ด

เส้นผมดุจแพรไหมถูกนางขดเป็นเกลียวสูง แก้มแดงระเรื่อ นางเดินมายังโต๊ะอาหาร ทุกย่างก้าว เหมือนเหยียบย่ำถึงจุดลึกสุดของหัวใจของทุกคน

ถึงเซียงอวี้จะมองเห็นนางทุกวัน ก็อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจ

“พระชายางดงามมาก เซียนในภาพวาดพวกนั้นเมื่อเทียบกับนางแล้ว ล้วนต่างด้อยไปแล้ว”

อวี๋เฟิงผงกหัวอย่างเห็นด้วย แล้วพูดกับเซียงอวี้อย่างตรงๆว่า “หากเจ้าสวยได้เพียงหนึ่งในสิบของพระชายา ไม่สิ หนึ่งในพัน ก็คงไม่ขึ้นคานแบบนี้”

เซียงอวี้หน้าแดง พร้อมหยิกอวี๋เฟิงอย่างแรง

“เจ้าพูดว่าอะไร ข้าไม่ได้อยากแต่งงาน ข้าจะคอยอยู่เตียงข้างพระชายาตลอดไป”

คำพูดประโยคนี้ ทำให้เด็กน้อยทั้งสองคนขำหัวเราะร่าขึ้นมา

เกี๊ยวน้อยรีบพูดขึ้นว่า “พี่อวี๋เฟิงพูดจาแบบนี้ไม่ถูกนะ ท่านแม่สวย พี่เซียงอวี้ก็สวย กับผู้หญิงต้องพูดชมเยอะๆ ถึงจะยิ่งอยู่ยิ่งสวย เหมือนอย่างเจ้านี้ ไม่มีผู้หญิงคนไหนชอบหรอก”

หนานหว่านเยียนวางของกินในมือ พร้อมพูดขึ้นอย่างยิ้มหวานว่า “พวกเจ้าคุยอะไรกัน ถึงได้มีความสุขขนาดนี้?”

ตอนนี้โม่หวิ่นหมิงพอสามารถฝืนยืนได้ แต่เดินไม่ได้นาน

เขาลุกขึ้นยืน ช่วยรับจานมาจากในมือหนานหว่านเยียน พร้อมพูดขึ้นอย่างยิ้มแย้มรักใคร่ว่า “พวกนางกำลังพูดว่า หว่านหว่านสวยมาก”

“เจ้าทำงานยุ่งมานานแล้ว วางของลง ข้าช่วยเจ้าทำเอง”

พูดเสร็จ เขายื่นมืออ้อมไปด้านหลังหนานหว่านเยียน ปลดสายผ้ากันเปื้อนให้นางอย่างใส่ใจ พร้อมพูดขึ้นว่า “เอาละ มานั่งทานด้วยกัน”

ไม่รู้ทำไม ทุกคนที่เห็นภาพนี้ ต่างรู้สึกแปลกๆ

ความสัมพันธ์ระหว่างโม่หวิ่นหมิงกับหนานหว่านเยียนนั่นดีมาก ปกติกู้โม่หานแตะต้องหนานหว่านเยียนเพียงปลายเส้นผมยังถูกหนานหว่านเยียนรังเกียจ

แต่โม่หวิ่นหมิงใกล้ชิดนางขนาดนี้ หนานหว่านเยียนไม่เพียงไม่ปฏิเสธ ยังยิ้มหัวเราะอย่างสดใส

โดยเฉพาะเซียงเหลียน ในใจอดไม่ได้ที่จะหวาดกลัว รู้สึกได้ถึงความอันตรายนั้นอยู่ตรงหน้า

“ขอบคุณท่านน้า” หนานหว่านเยียนพูดขึ้นอย่างยิ้มแย้ม นางเรียกพวกเซียงอวี้มานั่งด้วยกัน จากนั้นก็รินเหล้าใส่แก้วตนเอง ยกจอกขึ้นมา พร้อมพูดขึ้นว่า “เพื่อพรุ่งนี้ที่สดใส"

ได้รวมโต๊ะใหญ่ๆ กินดื่มด้วยกันแบบนี้ เป็นเรื่องที่นางยังอยู่ในยุคปัจจุบันแล้ว

วันนี้ ได้เข้าครัวทำอาหารให้เด็กทั้งสองคน นางรู้สึกดีใจอย่างมาก

เซียงอวี้กับอวี๋เฟิงก็แลดูตื่นเต้น อยู่กับหนานหว่านเยียนเป็นเวลานานแล้ว ทั้งสองคนก็เคยชินกับนิสัยของหนานหว่านเยียน เวลานี้จึงก็ไม่สำรวม ยกจอกเหล้าขึ้นมา

“เพื่อชีวิตที่ดีของเรือนเซียงหลิน”

เกี๊ยวน้อยกับซาลาเปาน้อยดื่มเหล้าไม่ได้ ทั้งสองพี่น้องยกแก้วน้ำผลไม้ขึ้นมาด้วยมือน้อยอ้วนๆ อยากมีส่วนร่วมสนุกสนานด้วย

พวกนางทุกคนยื่นมือออกมาชนแก้วกัน พร้อมพูดขึ้นว่า “เพื่อให้ได้กินเนื้อย่างทุกวัน”

“เพื่อให้ท่านแม่ได้อยู่กับพวกเราทุกๆวัน”

จากนั้นพวกนางก็ดึงอาจี้แลดูหวั่นเกรงมาร่วมด้วย พร้อมพูดขึ้นว่า “พี่อาจี้ เจ้าก็มาด้วยสิ”

อาจี้มองดูโม่หวิ่นหมิงแวบหนึ่ง แล้วค่อยยกน้ำผลไม้ในมือขึ้นด้วยน้ำตาคลอเบ้า พร้อมพูดขึ้นว่า

“เพื่อ เพื่อให้เซียนเซิงกับพระชายามีความสุขตลอดไป”

นี่นอกจากโม่หวิ่นหมิงแล้ว เป็นครั้งแรกที่มีคนดีกับเขา

โม่หวิ่นหมิงอมยิ้ม ภายในดวงตาอันอบอุ่นส่องประกายสดใสราวฤดูใบไม้ผลิ

เพราะเขาทานยา จึงทานได้แค่น้ำอุ่น พร้อมพูดขึ้นว่า “เพื่อให้ทุกคนมีสุขภาพแข็งแรง"

และก็เพื่อหนานหว่านเยียนสามารถหย่าได้อย่างราบรื่น ไปจากที่นี่อย่างไกลแสนไกลพร้อมกับสาวน้อยสองคน