บทที่ 339 ข้าย่อมเก่งกาจอยู่แล้ว

หนานหว่านเยียนตกใจ มองไปที่ชายสวมหมวกไม้ไผ่ด้วยแววตาประหลาดใจ

เดิมทีนางไม่คาดคิดว่ากู้โม่หานจะมีอะไรให้โอ้อวด แต่ตอนนี้เขาช่วยนางให้พ้นจากปัญหา

นางพยักหน้าแสร้งทำเป็นไม่หวาดหวั่น ยิ้มบางๆ “ถูกต้อง และเพราะเหตุนี้ แม้ว่าองค์ชายของเราจะห่างหายไปนานห้าปี แต่เขาก็เข้าใจหลักการที่ว่าต้องสนใจปัญหาของโลกก่อน แล้วความสุขของโลกก็จะตามมาในภายหลัง”

“ในหัวใจของเขา แคว้นและประชาชนมีความเกี่ยวพันกัน เขาปฏิบัติต่อพี่น้องที่เสี่ยงเป็นเสี่ยงตายดั่งญาติสนิท ปฏิบัติต่อแคว้นของตนอย่างสุดหัวใจและจิตวิญญาณ ปราศจากแรงจูงใจที่เห็นแก่ตัวใดๆ”

นางไม่ได้ตั้งใจจะพูดขัดแย้งกับความรู้สึกผิดชอบชั่วดีของตน ท้ายที่สุดในแง่ของความรักในแคว้น กู้โม่หานก็ควรค่าแก่การชื่นชม

แม้ว่าเรื่องในจวนอ๋องจะกำลังอลหม่านยุ่งเหยิง

เมื่อได้ยินเช่นนี้ ทุกคนต่างพากันเงียบ

เดิมทีพวกเขาคิดว่าหนานหว่านเยียนแค่มีทักษะทางการแพทย์อันลึกซึ้ง แต่ไม่คาดคิดว่าจะอ่อนไหวและเข้าใจสถานการณ์บ้านเมืองมากขนาดนี้

ยิ่งไปกว่านั้น สิ่งที่พูดมาก็ถูก โดยเฉพาะการวิเคราะห์ตัวอ๋องอี้ ดูเหมือนว่าอ๋องอี้จะแต่งงานกับภรรยาที่มีคุณธรรมจริงๆ

กู้โม่หานมองไปทางหนานหว่านเยียนด้วยความประหลาดใจ ไม่คิดเลยว่าในใจนาง เขาจะเป็นคนดีเช่นนี้

นัยน์ตาของเขาอดยิ้มไม่ได้ เขาจับมือนาง

“ไม่จำเป็นต้องพูดเรื่องพวกนี้หรอก ตอนนี้ทุกคนต่างกระวนกระวายใจ ชายแดนก็พร้อมที่จะเคลื่อนไหว แคว้นซีเหย่จำเป็นต้องสร้างขวัญกำลังใจของประชาชนให้มั่นคง เพื่อให้ทุกคนสามารถผนึกรวมกันแต่งตั้งองค์รัชทายาท เพื่อให้ประชาชนอุ่นใจ”

ราชวงศ์แคว้นซีเหย่อยู่ในความวุ่นวายมากว่าสิบปี สาเหตุหลักเป็นเพราะยังไม่ได้แต่งตั้งองค์รัชทายาท

วังหลังและราชวงศ์ถึงวุ่นวายขนาดนี้ แต่หากองค์รัชทายาทได้รับการแต่งตั้งแล้ว มันก็จะเป็นอีกเรื่องหนึ่ง

ทุกคนเห็นดังนั้น ก็ยิ่งแน่ใจว่าหนานหว่านเยียนกับกู้โม่หานสองสามีภรรยาพร้อมใจกัน หนานหว่านเยียนพูดกับกู้โม่หานแบบนี้ ส่วนกู้โม่หานก็อ่อนโยนกับนางเสมอ

เจิ้งซือเย่ลุกขึ้นยืน โค้งคำนับหนานหว่านเยียนและกู้โม่หานด้วยความเคารพ

“ท่านอ๋องพูดถูก หากเรากำหนดแบบแผนก่อนหน้านี้ จะสามารถลดความขาดเสถียรภาพของประชาชนได้อย่างแน่นอน ส่วนท่านก็เป็นตัวเลือกที่ไม่มีข้อสงสัยเช่นกัน ได้ใจประชาชน ทั้งด้านบุ๋นและบู๊ แต่ข้าจะกลับไปปรึกษากับบรรดาขุนนางอีกครั้ง ก่อนจะรายงานให้ท่านทราบ”

คำพูดของนางสละสลวยมีไหวพริบ ไม่ปฏิเสธหรือผลักดันกู้โม่หานไปตามทิศทางลม

เพราะต่างก็มีความคิดเป็นของตนเอง แม้ว่ากู้โม่หานจะได้ใจประชาชนและมีความสามารถ แต่ตอนนี้ฮ่องเต้ก็อยู่ในช่วงรุ่งเรือง ส่วนกู้โม่หานยังไม่มีพระโอรส ถ้าเขาขึ้นรับตำแหน่งเร็วเกินไป เกรงว่าจะเกิดเรื่องขึ้น

หนานหว่านเยียนและกู้โม่หานสบตากัน ต่างฝ่ายต่างรู้ซึ่งกันและกัน

กู้โม่หานสีหน้าไม่เปลี่ยนแปลง “งั้นข้าจะรอฟังข่าวความสำเร็จ”

เจิ้งซือเย่กล่าวด้วยความเคารพ “ขอบคุณท่านอ๋องสำหรับความเข้าใจ อันที่จริงที่มาในวันนี้ กระหม่อมมีเรื่องอยากขอความช่วยเหลือ”

พูดจบ เขาก็หันกลับมาช่วยประคองชายสวมหมวกไม้ไผ่ที่นั่งอยู่บนพื้นให้เดินไปข้างหน้า คุกเข่าลงตรงหน้าหนานหว่านเยียนและกู้โม่หาน

“เมื่อครู่ที่เสียมารยาทกับท่านอ๋อง คือลูกชายชื่อเจิ่งมู่เฟิง เขาเป็นหวัดเมื่ออายุได้สองขวบ จากนั้นเขาก็มีอาการไอ สิบกว่าปีมาแล้ว กระหม่อมหาหมอคนดังมาหลายคน แต่ก็ไม่ได้ผล”

“แต่กระหม่อมได้ยินมาว่าทักษะทางการแพทย์ของพระชายาดีมาก จึงอยากพาลูกชายมาที่นี่ เพื่อบังอาจขอให้พระชายาช่วยดูให้หน่อย”

พูดจบ เขาก็คุกเข่าลงกราบกับพื้นอย่างแรง

พวกเขามาที่นี่ครั้งนี้ ไม่ใช่แค่อยากสืบว่าอ๋องอี้และพระชายาปันใจหรือไม่ แต่ยังขอให้หนานหว่านเยียนช่วยชีวิตผู้คนด้วย

ในตอนนี้ กู้โม่หานเข้าใจแล้วว่า ทำไมคนเหล่านี้ถึงดึงดันให้เขาพาหนานหว่านเยียนมาด้วย ที่แท้ก็อยากขอความช่วยเหลือจากหนานหว่านเยียน

เขาขมวดคิ้วบางๆ มองไปที่หนานหว่านเยียน หนานหว่านเยียนไม่ติดขัดอะไร เรื่องรักษาช่วยชีวิตผู้คนนางชอบอยู่แล้ว

“ถ้าอย่างนั้น ข้าขอตรวจอาการป่วยขององค์ชายก่อน”

พูดจบ นางก็ขอให้เจิ่งมู่เฟิงยื่นมือของเขาออกมา

เจิ่งมู่เฟิงทำตามที่บอก หนานหว่านเยียนวัดชีพจร ไม่นานก็มีคำวินิจฉัย มองไปที่เขา

คุณชายเจิ่งไอทั้งกลางวันและกลางคืน โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่ออากาศเดี๋ยวเย็นเดี๋ยวร้อนสลับกัน เขายังนอนหลับยาก เหมือนหายใจลำบาก ปวดกระดูกอกปล้องหลัง?

เมื่อได้ยินเช่นนี้ เจิ่งมู่เฟิงก็พยักหน้าด้วยความตกใจ “ใช่แล้ว”