บทที่ 37 ลูก หนานหว่านเยียนให้กำเนิดมาสองคนแล้ว

คำพูดประโยคนี้ของหยุนอี่ว์โหรว คนมากมายที่อยู่ในงานต่างก็ยังจำกันได้อยู่

ทันใดนั้น คำสรรเสริญในตำหนักหยุดลงทันที

สายตาที่ทุกคนมองไปทางหนานหว่านเยียน พิจาณาสำรวจเพิ่มขึ้นเล็กน้อย

หนานหว่านเยียนยิ้มเย้ยหยัน เหลือบมองหยุนอี่ว์โหรวที่ดูอ่อนแอครู่หนึ่ง ความเย็นชาในใจปะทุขึ้นมา

หยุนอี่ว์โหรว ผู้คนไม่รุกรานข้า ข้าก็ไม่รุกรานคน!

ในเมื่อหยุนอี่ว์โหรวลอบกัดนางครั้งแล้วครั้งเล่า ขัดขวางนางกลับไปพบกับลูกสาว เช่นนั้นก็อย่าโทษนางที่โกรธก็แล้วกัน!

หลังจากงานเลี้ยงในวังนี้ ความอดทนที่นางมีต่อนังตอแหลน้อยนี่ถึงขีดสุดแล้ว!

จู่ๆ หนานหว่านเยียนก็มองไปทางไทเฮาที่มีความสงสัยเหมือนกัน เอ่ยปากขึ้นอย่างนิ่มนวล

“เสด็จย่าไทเฮา ‘พูหยา’ นี้ไม่ใช่ของขวัญที่เยียนเอ๋อร์มอบให้ท่านคนเดียวจริงๆ แต่เป็นของขวัญที่พ่อข้า ให้ข้ามอบให้ท่านแทนทั้งจวนเฉิงเซี่ยง”

ได้ยินคำพูด หยุนอี่ว์โหรวตกตะลึง

เห็นได้ชัดว่านางคิดไม่ถึงว่าหนานหว่านเยียนจะดึงจวนเฉิงเซี่ยงมาเอี่ยวด้วย

แต่ขอเพียงแค่เวลานี้หนานฉีซานไม่ยอมรับความหวังดีนี้ หนานหว่านเยียนก็ไม่สามารถรอดพ้นไปได้!

หนานชิงชิงหรี่ตาขึ้นมาทันที

นี่มันจะเป็นไปได้อย่างไร หากพ่อนางมีของล้ำค่าระดับนี้จริงๆ ไม่มีทางเอาออกมามอบให้ใครหรอก!

แต่หนานฉีซานกลับลุกขึ้นมา เดินไปถึงหน้าไทเฮา กล่าวขึ้นมาอย่างเคารพนบนอบ: “จวนเฉิงเซี่ยงไม่เคยคิดจะเอาความดีความชอบ พระชายาอี้มีใจแล้ว กระหม่อมกับพระชายาอี้ขออวยพรให้ไทเฮา มีโชคลาภดุจทะเลตงไห่ อายุยืนยาวดุจภูเขาหนานซาน!”

เขาถูกหนานหว่านเยียนเอ่ยถึงอย่างไม่ทันตั้งตัว ยังชะงักงันไปครู่หนึ่ง

ถึงแม้คนที่มีสายตาเฉียบแหลมต่างก็รู้ว่า นี่คือของขวัญที่หนานหว่านเยียนมอบให้ ไม่พูดถึงว่านางได้หญ้าวิเศษนี้มาอย่างไร ถึงแม้จะมีหญ้าวิเศษนี้จริงๆ แล้วจะเต็มใจมอบให้คนอื่นได้อย่างไร

แต่เวลานี้ในเมื่อนางเอ่ยถึงจวนเฉิงเซี่ยง หนานฉีซานก็ดำเนินการไปตามสถานการณ์ ยอมรับน้ำใจนี้เอาไว้

อย่างไรเสียข้อดีและผลประโยชน์ที่มาถึงมือ เขายังไม่ได้โง่ถึงขั้นไม่รับเอาไว้

ทันทีที่ไทเฮาได้ยิน ก็ยิ่งยินดีอย่างมาก “ดีๆๆ! จวนเฉิงเซี่ยงทำให้ข้าชื่นใจจริงๆ!”

หนานหว่านเยียนเห็นทุกอย่างนี้ในสายตา ริมฝีปากแดงเกี่ยวขึ้นเล็กน้อย

ห้าปีมานี้ ทำไมหนานฉีซานถึงไม่สนใจไยดีนางเลย นางยังไม่รู้ชั่วคราว แต่ว่ากันจนถึงแก่นแท้จวนเฉิงเซี่ยงคือตระกูลมารดาของนาง หนึ่งล่วงทุกคนล่ม หนึ่งโรจน์ทุกคนรุ่ง นางรู้ดี

มิเช่นนั้น เมื่อครู่นี้หนานฉีซานก็ไม่ออกหน้าแทนนาง ดังนั้นผลประโยชน์ในส่วนนี้ ก็ถือว่าตอบแทนให้จวนเฉิงเซี่ยงก็แล้วกัน

หนานหว่านเยียนคิดรอบคอบมีแต่ได้ไม่มีเสีย และในเวลานี้ จู่ๆนางก็รู้สึกถึงการจ้องมองที่แข็งแกร่ง ราวกับมีความโกรธแค้นที่ไม่สามารถอยู่ร่วมฟ้าเดียวกันได้ กำลังจะกลืนกินนางทั้งเป็น!

นางขมวดคิ้วหันกลับไปมอง แวบแรกก็เห็นสายตาของกู้โม่หานพุ่งมาทางนางราวกับดาบแหลมคม แทบอยากจะฆ่านางตอนนี้เลย!

เมื่อนึกถึงพระมารดาที่จนถึงตอนนี้ก็ยังไม่ตื่นขึ้นมา กู้โม่หานก็แทบอยากจะตัดหัวหนานฉีซานประจานทันที