ตอนที่ 40
บทที่ 40 หนานหว่านเยียน เจ้าอยากตายใช่ไหม
October 21, 2026
ถึงแม้หยุนอี่ว์โหรวจะโกรธแค้น แต่นางรู้ดีว่าไม่สามารถตัดความหวังของตัวเองไปได้ กู้โม่หานคือที่พึ่งสุดท้ายเพียงหนึ่งเดียวของนาง
ถ้าหากพลาดจากคืนนี้ไป นางก็จะไม่สามารถเข้าจวนอ๋องอี้ได้อีกแล้ว
แต่ขอเพียงแค่นางเข้าจวนอ๋องแล้ว คนโง่อย่างหนานหว่านเยียน นางยังจะจัดการไม่ได้หรือ? !
ตอนนี้นาง ทำได้เพียงอดทนเท่านั้น!
“ท่านอ๋อง......” หยุนอี่ว์โหรวเงยหน้าขึ้นมา มองเห็นกู้โม่หานอยากจะพูดแต่ก็หยุดเอาไว้ ส่ายหน้าเบาๆ
จากนั้น นางก็คุกเข่าลง คารวะหน้าผากแตะพื้นขอบคุณไทเฮาอย่างแรง “หม่อมฉัน หยุนอี่ว์โหรว ขอบพระทัยความเมตตาของไทเฮา!”
นางกัดฟันเอาไว้แน่น ไม่มีใครเห็นว่าในดวงตาที่ก้มอยู่ของนาง เก็บซ่อนความอัปยศอดสูและไม่เต็มใจแบบไหนเอาไว้ จากนั้น นางก็หันหน้าไปทางหนานหว่านเยียน “ขอบคุณพระชายาที่ช่วยให้สมปรารถนา!”
หนานหว่านเยียนยิ้มเล็กน้อย “ไม่ต้องขอบคุณหรอก ข้าก็เห็นแก่ที่เจ้ากับท่านอ๋องมีใจรักกัน ไม่อาจทนเห็นคู่รักที่รักใคร่กันดีแยกจากกันได้”
นางเป็นคนดีขนาดไหน คู่รักต้องอยู่ด้วยกันค่อยลงมือแยกออกจากกัน! อยู่คนเดียวมันไม่มีความหมายไม่ใช่หรือ?
หยุนอี่ว์โหรวค่อยๆลุกขึ้นช้าๆ กู้โม่หานรีบร้อนเข้าไปประคอง จากนั้นก็สังเกตเห็นรอยเลือดกระดำกระด่างบนนิ้วมือของนาง
รูม่านตาของชายหนุ่มตึงแน่นทันที ความปวดใจและอดที่จะสงสารไม่ได้ทั้งหมดปรากฏอยู่บนใบหน้า
หยุนอี่ว์โหรวมองไปทางกู้โม่หาน น้ำตาคลอเบ้า แสดงสีหน้าที่น้อยใจจนถึงขีดสุดออกมา ในดวงตาก็ยิ่งเต็มเปี่ยมไปด้วยความโศกเศร้าและสิ้นหวัง “โหรวเอ๋อร์ไม่เป็นไร ท่านอ๋องไม่ต้องกังวล”
จะไม่เป็นไรได้อย่างไร สามหนังสือหกพิธีการอะไรก็ไม่มี ชุดแต่งงานสวยหรูก็ไม่มี เข้าจวนอย่างเร่งรีบเช่นนี้ คือความอัปยศอดสูแบบไหนกัน!
นัยน์ตาของกู้โม่หานมีความเย็นยะเยือกปะทุขึ้นมากะทันหัน เขาจ้องมองไปทางหนานหว่านเยียน แทบอยากจะใช้มีดหมื่นพันเล่มเชือดเฉือนนางตอนนี้เลย!
แต่ไทเฮาอยู่ที่นี่ เขาทำอะไรนางไม่ได้ ได้แต่อดกลั้นความโกรธแค้นเอาไว้ ข้อนิ้วดัง “กร๊อบแกร๊บ” ขึ้นมาเพราะถูกเขาหักด้วยความโกรธ
หนานหว่านเยียนมองเห็นแล้ว แต่ก็ทำเป็นมองไม่เห็น กล่าวต่อไทเฮาว่า: “เสด็จย่าไทเฮา วันนี้เรื่องดีมาเป็นคู่ ล้วนเพราะวาสนาของเสด็จย่าทั้งนั้น”
ไทเฮายิ้มจนตาหยี “เจ้านี่มันช่างเป็นนังหนูน้อยปากหวาน แต่ว่า วันนี้เรื่องที่ข้ามีความสุขมากที่สุดก็คือ ‘ผูหย่า’ ที่เยียนเอ๋อร์มอบให้ คือของขวัญที่ดีที่สุดที่ข้าได้รับมา เด็กๆ เอา ‘โหย่วฟ่งไหลยี่’ ที่ข้านำเข้ามาตอนเข้าวังประทานให้กับเยียนเอ๋อร์!”
“โหย่วฟ่งไหลยี่? !” ฮองเฮาอุทานออกมาด้วยความประหลาดใจ เวลานี้ดูเหมือนจะไม่มีภาพลักษณ์ที่สง่างามของฮองเฮาเลยแม้แต่น้อย
มีสมาชิกสตรีไม่น้อยก็วิพากษ์วิจารณ์ตามกันขึ้นมา ในน้ำเสียงเผยความอิจฉาและไม่พอใจ
กู้โม่หานหรี่รูม่านตาลงอย่างแรง
เขารู้ว่า วันนี้หนานหว่านเยียนไม่เพียงไม่ถูกไทเฮารังเกียจ แต่กลับได้รับความชื่นชอบจากไทเฮามากยิ่งขึ้น
นี่ก็คือเหตุผลที่นางทำทุกวิถีทางก็จะต้องออกจากลานเย็น เพื่อเข้าร่วมงานเลี้ยงในวังใช่ไหม แผนการช่างลึกล้ำจริงๆ!
หนานหว่านเยียนมึนงง
“โหย่วฟ่งไหลยี่” นั่นมีที่มาอย่างไร? ถึงทำให้คนพวกนี้ตกตะลึงขนาดนี้ได้?
แต่นางก็ไม่กล้าชักช้า รีบร้อนโค้งตัวขอบคุณ “หลานสะใภ้ขอบพระทัยเสด็จย่าไทเฮาที่ประทานรางวัล!”
หากพูดถึง “โหย่วฟ่งไหลยี่” อันนี้ เดิมทีก็คือปิ่นปักผมนกฟีนิกซ์ แต่ฮ่องเต้องค์ก่อนโปรดปรานไทเฮามาโดยตลอด ก่อนที่ทั้งสองจะแต่งงานกัน ก็สั่งให้คนประทานสิ่งนี้เป็นรางวัลให้แล้ว มีจุดมุ่งหมายว่าจะแต่งตั้งเป็นฮองเฮา ยิ่งเป็นสัญลักษณ์ของฐานะและลักษณะอันน่าเกรงขาม
การประทานรางวัลนี้ แทบจะเอาชีวิตของหยุนอี่ว์โหรวชัดๆ!
โชคดีที่กู้โม่หานประคองอยู่ด้านหลัง นางถึงไม่ปล่อยให้ตัวเองล้มลงไป
หนานหว่านเยียนได้รับรางวัลอีกแล้ว! แถมยังเป็นสัญลักษณ์การแต่งตั้งฮองเฮาของไทเฮาในตอนนั้นอีก!
นี่มันหมายความว่าอย่างไร? นางหนานหว่านเยียนก่อกรรมทำชั่วต่อหน้าผู้คนขนาดนั้น ยังคิดจะเปลี่ยนจากฐานะต้อยต่ำยกระดับขึ้นมาอยู่ในฐานะสูงส่งได้ในวันหนึ่งอีกหรือ? !
อย่าแม้แต่จะคิด! นางไม่มีทางยอมให้หนานหว่านเยียนคนโง่คนนี้ ปีนขึ้นไปอยู่บนหัวของนางเด็ดขาด!
ไทเฮามีเมตตาและอัธยาศัยดี หลังจากที่สั่งให้คนนำปิ่นปักผมมาแล้ว ก็ยื่นให้หนานหว่านเยียนด้วยตัวเองพร้อมตรัสว่า: “เยียนเอ๋อร์ วันหน้าหากมีใครกล้ารังแกเจ้า เจ้าก็มาบอกข้า ข้าก็อยากจะเห็นเหมือนกันว่าใครมันมีความกล้ามากขนาดนั้น!”
พูดจบ นางก็มองไปที่กู้โม่หาน และหยุนอี่ว์โหรวที่อยู่ข้างกายของเขาครู่หนึ่ง
หนานหว่านเยียนยิ้มอย่างเปิดเผยตรงไปตรงมา “เยียนเอ๋อร์ทราบแล้ว เสด็จย่าวางใจได้”
ไทเฮายิ้มออกมา และตรัสต่อแขกเหรื่อทุกคน “หลังจากงานในวันนี้ ข้าก็เหนื่อยแล้ว ความหวังดีของทุกคน ข้าล้วนได้รับแล้ว พวกเจ้าก็กลับไปพักผ่อนเร็วหน่อยเถอะ!”
พูดจบ ไทเฮาก็ออกจากงานภายใต้การประคองของมามา