บทที่ 417 เจ้าร่วมมือกับหยุนอี่ว์โหรวกันเถอะ

“เรื่องนี้ถือเป็นเรื่องภายในครอบครัวของจวนเฉิงเซี่ยง ดังนั้น จึงต้องจัดการโดยคุณพ่อข้าเอง”

ฮูหยินเฉิงเซี่ยงรู้สึกหมดหวังไป และนางมองดูลูกสาวของนางที่ดูเหมือนคนแปลกหน้าต่อหน้านาง "ชิงชิง! เจ้าไม่ยอมให้ข้าเป็นแม่ของเจ้าจริงหรือ!"

สายตาของหนานชิงชิงเหมือนภูเขาน้ำแข็ง ฮูหยินเฉิงเซี่ยงเห็นได้อย่างชัดเจน และหัวใจของนางเหมือนถูกปกคลุมด้วยน้ำแข็งหนา

นางไม่อยากยอมและเกลียดแค้นหนานหว่านเยียน แต่นางกลับยิ่งกลัวว่าหนานชิงชิงจะไม่สนใจนาง

หนานฉีซานเป็นคนแบบไหน นางไม่รู้ได้อย่างไรซึ่งนางอยู่กับเขามาหลายปีแล้ว?

ถ้าวันนี้เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น นางตายแน่!

นางคลานไปที่เท้าของหนานชิงชิงอย่างสิ้นหวัง คว้ากระโปรงของนาง

"ข้าขอร้อง พระชายาเฉิง ข้าขอร้องจริงๆ ได้โปรดช่วยชีวิตข้าไว้ อย่า อย่าส่งข้ากลับจวน อืม"

หนานชิงชิงขยำผ้าเช็ดหน้าอย่างไร้ความปราณี และยัดเข้าปากฮูหยินเฉิงเซี่ยงอย่างแรง ไม่เปิดโอกาสให้นางพูดอะไรอีกต่อไป

ยิ่งพูดเยอะยิ่งจะมีความผิดโผล่ออกมา นี่ไม่ใช่ความผิดของนางเองที่ทำแบบนี้กับคุณแม่เอง แต่ต้องกล่าวหาว่าคุณแม่ของนางน่าผิดหวังเกินไป แผนการที่รัดกุมเช่นนี้กลับทำไม่สำเร็จ และโดนไอ้หนานหว่านเยียนคืนกลับ!

หนานหว่านเยียนชมไปฉากนี้อย่างเย็นชา สีหน้าของนางสงบเฉย ดวงตาที่สดใสของนางเต็มไปด้วยความน่าสยดสยอง แต่ดูมีความชื่นใจ

เมื่อได้รับผลกรรมแล้ว แม่และลูกสาวทั้งสองจะต้องตกนรกในที่สุดด้วยผลกรรม

นางไม่กังวลเลยสักนิดว่าฮูหยินเฉิงเซี่ยงจะจบลงด้วยดี

มีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้น ผู้ซึ่งรักษาหน้าและทรงพลังอย่างหนานฉีซาน จะทนได้อย่างไร?

เจียงหรูเยว่มองดูฮูหยินเฉิงเซี่ยงที่ว่ารู้สึกเจ็บแค้นใจแต่กลับไม่สามารถร้องไห้ออกมาได้แม้แต่เสียงเดียว ดวงตาของนางออกเป็นสีแดงก่ำ และนางถูกลากออกไปโดยองครักษ์หลายคน นางอดไม่ได้ที่จะมองอย่างย่านใจ

นางถอนหายใจยาวและพูดว่า "โอ้ ข้าไม่เคยคิดเลยว่าบางคนที่ชอบพูดอะไรไม่ดีต่อคนอื่น แต่ลับหลังคนดังกล่าวกลับเป็นคนประเภทที่พวกเขาว่านี่แหละ"

หายากที่ท่านพี่หยุนเหิงจะมีหัวข้อเดียวกับเจียงหรูเยว่"ใช่แล้ว คานบนไม่ตั้งตรงและคานล่างจึงจะเคี้ยว ถ้านายหญิงมีคุณธรรมเช่นนั้น ข้าก็ไม่รู้..."

เขายังพูดไม่จบแต่ทุกคนรู้ดี

ทันใดนั้นทุกคนหัวเราะเยาะและมองไปที่หนานชิงชิง มีความรู้สึกหลากหลายอยู่ในใจ

หนานชิงชิงรู้สึกละอายใจมาก นางรู้สึกหนาวเย็นเกือบทั้งตัวจนขนาดตัวสั่นไปเลย

วันนี้เป็นวันที่อัปยศที่สุดในชีวิตของนาง!

และทั้งหมดนี้เกิดจากหนานหว่านเยียน ผู้ซึ่งสามารถหลบหนีทุกเรื่องได้!

นางกัดฟันและพูดด้วยน้ำเสียงแหบแห้งว่า "วันนี้ข้าเกิดเรื่องละอายใจขึ้นทำให้ทุกคนไม่สบายแล้ว ฮูหยินกั๋วกง ข้าขอลาไปก่อน"

ชีซวงจึงพยุงนางทันทีและเดินออกไป

แน่นอนแล้วฮูหยินกั๋วกงจะไม่ให้นางอยู่อีกต่อไป และก็ไม่ได้มองไปที่หนานชิงชิงด้วยซ้ำ แต่หันกลับมาและพูดกับทุกคนที่ยืนในที่เดิม

“วันนี้ฝ่ายเราไม่ได้ให้ทุกท่านเป็นไปตามสบายนะคะ โปรดยกโทษให้ข้าด้วย และต่อไป ข้าจะลืมตาดูให้ชัดเจนว่าคนประเภทใดสามารถเชิญให้มาได้ และสมควรที่จะได้การรับเชิญ และคนประเภทใดจะเปื้อนตาทุกท่าน ข้าจึงจะไม่เชิญโดยตลอดชีวิต!"

พอพูดจบ ฮูหยินกั๋วกงก็หันมามองที่หนานหว่านเยียนอีกที จับมือนางและพูดอย่างเคร่งขรึม: "แขกรับเชิญสูงส่งอย่างพระชายาอี้และอ๋องเจ็ด ต่อไปโปรดให้เกียรติมาที่จวนกั๋วกงได้ทุกเมื่อ ข้าจะยินดีต้อนรับเป็นอย่างดี "

คำพูดเหล่านี้เป็นเหมือนการมีมีดมาแทงข้างหลังและหัวใจของหนานชิงชิงอย่างไร้ความปรานีและโหดเหี้ยม

นางรู้สึกเจ็บช้ำใจและอิจฉาเป็นอย่างมาก และยิ่งกว่านี้นางต้องการให้หนานหว่านเยียนตายไปเสีย!

แต่ฝีเท้ากลับไม่หยุดแม้แต่ชั่วขณะ เพราะต้องการหลีกหนีจากสายตาของทุกคนโดยด่วน

อ๋องเจ็ดโค้งคำนับต่อฮูหยินกั๋วกงด้วยท่าทางเฉยตามปกติ ราวกับว่าเขาไม่ได้รับผลกระทบจากเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นระหว่างเฉินชิงเยี่ยนและฮูหยินเฉิงเซี่ยงเมื่อครู่นี้

“ถ้าอย่างนั้นข้าขอขอบท่านฮูหยินกั๋วกง เมื่อข้าว่าง ข้าจะต้องมากวนท่านอีกแน่นอน และปรึกษาเรื่องวรรณคดีกับท่านฮูหยินด้วยครับ”

หนานหว่านเยียนก็ยิ้มลเล็กน้อยด้วยสายตาที่อ่อนโยน "ข้าก็ต้องขอบคุณท่านฮูหยินสำหรับการชื่นชมของท่าน และจะต้องมาเยี่ยมที่จวนกั๋วกงในอนาคตอย่างแน่นอน"