บทที่ 445 มีความสนใจกับเจ้า

“ข้าคิดว่าท่านี้สบายกว่า” กู่โม่หานขมวดคิ้ว บาดแผลตามหลังของเขาปวดหนึบ “รถม้ามันก็ขนาดแค่นี้เอง ข้าก็ไม่มีที่ไป”

หนานหว่านเยียนยังคงสงบเฉย แต่ขยับกายไปด้านข้างอย่างรังเกียจ

"ถึงอย่างนั้น เจ้าก็เผลอออกมาแบบนั้นไม่ได้เลยอ่า น่ากลัวมาก ทำให้ข้าเสียสมาธิความคิดขาดไป"

“เมื่อกี้ข้าพูดถึงไหนแล้ว”

กู้โม่หานจ้องมองใบหน้าสวยแต่แสดงความบูดบึ้งของนาง เห็นว่านางกลัวเขาเข้าใกล้เข้าไป แววตาของเขาเย็นชาและมืดมนเล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้ดื้อดึง ถอยหลังนิดหนึ่งและกึ่งเอนตัวลงที่ที่นั่ง และไขว้ขาเรียวไว้ด้วยกัน.

“เจ้าบอกว่าพุ่มหนามในเรือนกู้โม่หลิงน่าสงสัยอยู่ ข้าจะสั่งคนไปจัดการเรื่องนี้”

“อ๋อ ข้านึกได้แล้ว” หนานหว่านเยียนมองไปที่ผู้ชายตรงหน้ากันซึ่งไม่อารมณ์ไม่แน่นอนอย่างระแวดระวัง และม้วนริมฝีปากของนางด้วย

"อันที่จริง งานค่ำวันนี้ ข้าคิดว่ากู้โม่หลิงนั้นไม่ธรรมดาเลยจริงๆ เขาเป็นคนทำธุรกิจจริง ๆ คำพูดของเขาก็ราบเรียบช่ำชองมาก และข้ามีสัญชาตญาณที่อธิบายไม่ได้ว่าเขาอยากใช้เราที่จะทำอะไรที่ไม่ดีสำหรับเราหรือสำหรับใครคนอื่น”

"ข้ากลับไม่เห็นด้วย" กู้โม่หานพูดด้วยเสียงเย็น ๆ และมองนางอย่างมีเลศนัย

แววตาของเขาเหมือนหมาป่า เฉียบคมและเย็นเฉียบ และความเป็นผู้ชายระหว่างคิ้วของเขาก็ค่อยๆ รวบรวมเหมือนมีชั้นของน้ำแข็งปกคลุมอยู่

"คนที่เขาอยากใช้ให้เป็นประโยชน์ไม่ใช่ข้า แต่เป็นเจ้าต่างหาก"

งานเลี้ยงครั้งนี้ ดูเหมือนจะไม่มีอะไร แต่ทั้งความหมายตรงแฝงของคำพูดกู้โม่หลิงก็แสดงว่าเขามีความสนใจต่อหนานหว่านเยียน อย่างชัดเจน

ไม่ใช่แค่เนื่องจากความงามของหนานหว่านเยียนเท่านั้น แต่ยังเป็นเพราะพรสวรรค์และความสามารถที่นางแสดงออกมาในช่วงนี้

กู้โม่หานรู้สึกหึงไปเล็กน้อยทันที คิ้วยาวของเขาขมวดแรงขึ้นแล้วแรงขึ้นอีก และเขาจ้องมองที่หนานหว่านเยียนโดยไม่กระพริบตา

หนานหว่านเยียนรู้สึกอึดอัดไม่สบายมากที่ถูกเขาจ้องมองแบบนี้ โดยเฉพาะสิ่งที่กู้โม่หานพูดเมื่อกี้ทำให้นางรู้สึกยิ่งงุนงงขึ้นมา

“ทำไมมองข้าแบบนั้นล่ะ”

กู้โม่หานพูดแบบมีความหมายอื่นแฝงอยู่ และเขาพูดด้วยเสียงเย็นชาว่า "ดูว่าเจ้ามีอะไรที่น่าให้กู้โม่หานสนใจด้วย"

หนานหว่านเยียนโกรธและอึดอัดด้วย นางเหยียดขาออกแล้วเตะไปที่น่องของกู้โม่หาน

"เจ้าสายตาไม่ดีเลย ข้าน่าทึ่งมาก ทั้งยังสาวและสวย สามารถรักษาโรคช่วยชีวิตคนได้ เป็นเรื่องปกติที่ข้าจะมีคนตามชอบไม่ใช่หรือ แต่ข้าไม่ได้คุยเล่นกับเจ้า ข้ากำลังคุยกับเจ้าอย่างจริงจัง”

"เจ้าก็ได้ยินแล้ววันนี้ที่กู้โม่หลิงพูดมา เขาอยากที่จะยุยงให้รำตำให้รั่วระหว่างเรา ถ้าเราเกิดความขัดแย้งกันจริง ๆ คงจะทำให้ฝ่ายตรงข้ามส่าใจมากพอสมควร ดังนั้นเราต้องเสริมสร้างความเชื่อมั่นระหว่างความร่วมมือของเรา จนกว่าเราจะไปถึงเป้าหมายของเราให้ได้ "

กู้โม่หานมองไปที่ใบหน้าที่สวยงามเหมือนได้รับการแกะสลักอย่างประณีตจากพระเจ้าของหนานหว่านเยียน นางยังสาวและสวยมีความสามารถจริง ๆ มีคนชอบนางอีกเยอะ

ถ้านางไม่ใช่อยากเป็นพระชายาอี้ต่อไป ก็คงจะมีคนมาขอแต่งงานอีกมากมาย ทำให้เขาต้องรู้สึกหงุดหงิดขึ้นมา "อืม"

รถม้าแล่นไปตามถนนอย่างช้าๆ และทั้งสองคนก็ค่อยๆ เงียบลง แม้ว่าจะไม่พูดอะไรมาก แต่บรรยากาศก็ดูเหมือนจะค่อยๆ ผ่อนคลายลง

ไม่ทราบว่าเวลาผ่านไปนานเท่าไรแล้ว รถม้าก็หยุดลงที่ประตูจวนอ๋องอี้

ทั้งสองคนลงจากรถไป

หนานหว่านเยียนจะกลับเรือนไปเจอเด็กหญิงน้อยทั้งสองเพื่อดูว่าเจ้าหนูน้อยทั้งสองกำลังทำอะไรอยู่

กู้โม่หานเดินตามนางไปอย่างเงียบ ๆ เมื่อทั้งสองคนกำลังจะถึงทางแยก ก็เห็นหยุนอี่ว์โหรวยืนอยู่ที่นั่นด้วยสีหน้าซีดขาว ข้าง ๆนางคือหวางหมัวมัวซึ่งยิ้มอย่างอบอุ่นและถือของว่างอยู่

แววตาของหนานหว่านเยียนมืดลง และนางก็เร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้น

กู้โม่หานชำเลืองมองที่หนานหว่านเยียนโดยไม่รู้ตัว และตามนางด้วยแววตาลึกล้ำ

เมื่อทั้งสองเข้าไปในจวน หยุนอี่ว์โหรวก็เห็นกู้โม่หานและหนานหว่านเยียนทันที นางปิดหน้าและไอเบา ๆ ดวงตาของนางเปียกส่องแสงโดยตลอด และตาก็ยังแดงอยู่ ไม่รู้ว่าได้ร้องไห้หรือทำไม