บทที่ 463 ฆ่าอย่างไร้ความปรานี

ทันทีที่คำพูดของเขาออกมา สีหน้าของทุกคนก็เต็มไปด้วยความรู้สึกหลากหลาย

เฟิ่งจงฉวนไม่กล้าแม้แต่จะพ่นลมหายใจ และก้มหน้าลงต่ำ

ในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมา ข่าวการลอบสังหารเจ้าหน้าที่หลายคนได้แพร่ไปในวังไม่มีเว้น และแม้ว่าคนเหล่านี้จะไม่ใช่คนสนิทของฮ่องเต้ แต่พวกเขาก็เป็นส่วนหนึ่งของกองกำลังอันมากมายของฮ่องเต้

การกระทำการอย่างโอ่อ่าผ่าเผยเช่นนี้ เท่ากับกำลังท้าทายอำนาจสวรรค์ของข้าอย่างเห็นได้ชัด!

คิ้วของกู้โม่เฟิงขมวดแน่น และเหลือบมองไปยังกู้โม่หานอย่างใจเย็น

กู้โม่หานยืนอยู่โดยไม่เปลี่ยนสีหน้าของเขา ดวงตาเรียวยาวที่ลึกและเย็นชาของเขาทำให้ยากที่ใครจะมองทะลุและเข้าใจได้

ทันใดนั้นเสนาบดีกรมขุนนางก็เปลี่ยนสีหน้าและคุกเข่าลงทันที

“กราบทูลฝ่าบาท กระหม่อมและปิงปู้(กระทรวงยุทธนาการ รับผิดชอบการแต่งตั้ง อวยยศ เลื่อนยศ ลดยศ และถอดยศข้าราชการทหาร รวมถึงกิจการทหารต่าง ๆ)และ(กระทรวงราชทัณฑ์) รับผิดชอบกระบวนการยุติธรรมและราชทัณฑ์ แต่ไม่รวมถึงการตรวจสอบหรือทัดทานราชการร่วมกันสอบสวนคนที่อยู่เบื้องหลังการลอบสังหารเจ้าหน้าที่ทางการ แต่นักฆ่าเหล่านั้นกระทำการแปลกประหลาดและดำเนินอย่างระมัดระวัง เลยไม่พบเบาะแสใด ๆพะยะค่ะ”

เขาไม่กล้าเงยหน้าขึ้นมองกู้จิ่งซาน และพูดขึ้นอีกครั้งอย่างสั่นๆ " อีกทั้งมีสมาชิกในครอบครัวของขุนนางหลายคนที่ยังคงยืนยันว่าขุนนางเหล่านั้นฆ่าตัวตาย กระหม่อมเองก็ ... "

"ก็อะไร?!" กู้จิ่งซานจ้องมองด้วยสายตาที่เฉียบคมราวกับคมมีดและชี้ไปยังลี่ปู้ซ่างซู "ลี่ปู้ ปิงปู้ สิงปู้ พวกเจ้าทำงานไม่ได้เรื่อง หรือจะต้องให้ข้าจัดการปัญหานี้?"

“กระหม่อมมิกล้า!” ลี่ปู้ซ่างซูกระแทกศีรษะลงกับพื้นในทันทีและเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นคลอน “ฝ่าบาท กระหม่อมจะรีบสืบหาผู้บงการที่อยู่เบื้องหลังเหตุการณ์นี้ให้ได้!”

กู้จิ่งซานมองไปยังกู้โม่หานอย่างสงบนิ่งและเปล่งเสียงออกมา "ตรวจสอบ! และเรื่องนี้ไม่เพียงแต่จะต้องตรวจสอบ เท่านั้น แต่ยังต้องตรวจซ้ำอีกด้วย!"

"คนผู้นี้กล้าได้กล้าเสีย ร้ายกาจและเจ้าเล่ห์ ส่งศาลราชกฤษฎีกาของข้าออกไปจากนี้ไปให้ศาลต้าหลี่ช่วยพวกเจ้าในการสืบสวน เมื่อพบบุคคลนี้แล้วก็ให้ฆ่าอย่างไร้ความปรานีเสีย!"

“กระหม่อมรับพระบัญชา!” ลี่ปู้ซ่างซูและคนอื่น ๆ กล่าวด้วยความเคารพ

กู้โม่หานยังคงดูเย็นชาและไม่พูดอะไรสักคำ

กู้จิ่งซานอยู่บนเก้าอี้มังกร ศักดิ์ศรีที่เหลืออยู่ของเขายังคงอยู่ที่นั่น

ดวงตาของเขาสอดส่องผู้คนในท้องพระโรงและสุดท้ายก็หยุดที่กู้โม่หาน ดวงตาของเขาค่อยๆ เฉียบคมและไร้ความปรานี

แม้ว่าจะไม่มีหลักฐาน แต่เขารู้ว่าทั้งหมดนี้กระทำโดยกู้โม่หาน

เขาไม่คาดคิดเลยว่ากู้โม่หานจะเล่นตลกกับเขาในตอนนี้ โดยรู้ว่าเงานั้นกำลังคืบคลานมา

ด้วยเหตุนี้กู้จิ่งซานจึงเริ่มรู้สึกเสียใจ มีเรื่องเหล่านี้เกิดขึ้นเพราะเขาเลือกเดินแผนผิดแทบจะทั้งสิ้น

การปล่อยให้คนเหล่านั้นลงมือต่อไทเฮา ดังนั้นมันจึงส่งผลย้อนไปแก่กู้โม่หานและยังบังคับให้เขาต้องกระทำการเหล่านี้

ลี่ปู้ซ่างซูคุกเข่าเป็นเวลานาน จนรู้สึกถึงความโกรธของชายบนเก้าอี้มังกรค่อยๆ บรรเทาลง

ถึงจะกล้าที่จะเอ่ยขึ้นอีกครั้ง "ฝ่าบาท ฮู่ปู้จะขาดนาใหญ่ไม่ได้แม้ซักวัน กระหม่อมขอบังอาจแนะนำให้รีบจัดการเลือกตั้งฮู่ปู้ช่างชูในเร็ววัน ”

ฮู่ปู้ที่มีหน้าที่ดูแลเรื่องที่ดินและทะเบียนราฎ และยังมีอำนาจทางด้านภาษีและการเงินในแคว้นซีเหย่ทั้งหมด เมื่อได้ยินเช่นนี้แววตาของหลายๆคนส่องเป็นประกายขึ้น

ขนมอันหอมหวานชิ้นนี้ ใคร ๆ ต่างก็อยากต่อสู้เพื่อมัน

ทันใดนั้น ก็เริ่มทยอยพูดกันทีละคน "เสนาบดีช่วย! ยังมีตำแหน่งอื่นว่างอยู่ และควรหาคนมาแทนแต่โดยด่วน"

เมื่อเผชิญกับเสียงเหล่านี้ทำให้กู้จิ่งซานขมวดคิ้วขึ้นอย่างมีอารมณ์โกรธ แต่ในใจของเขาเจ้าหน้าที่ที่ได้รับการแต่งตั้งใหม่ จะต้องอยู่ภายใต้การควบคุมของเขา

“แล้วท่านเสนาบดี มีคนที่เหมาะสมแล้วหรือไม่?”