บทที่ 467 ผู้หญิงหย่ากับสามี

อวี๋เฟิงรีบพูดต่อ "บ่าวและเซียงอวี้ได้ยินว่ามีองค์ชายชุดขาวองค์นึงมาที่เมืองหลวงเมื่อเร็ว ๆ นี้ เขาดูสง่างามและอ่อนโยน แต่เขากลับเป็นคนที่โหดร้ายและไร้ความปรานี"

"เขากำลังซื้อของอยู่ทางตะวันตกของเมือง เมื่อสุนัขของครอบครัวหนึ่งกำลังจะตายด้วยโรคร้าย เจ้าของเลี้ยงมันมาสิบเอ็ดปีและร้องไห้ด้วยความเสียใจ แต่เขากลับเดินเข้าไปและพูดอย่างเย็นชาว่า ‘แทนที่จะร้องไห้อยู่ตรงนี้ เจ้าส่งมันไปด้วยมือของเจ้าเองไม่ดีกว่าหรือ’ เมื่อเจ้าของสุนัขได้ยินดังนั้นก็สลบไปทันที หัวใจที่โหดร้ายเช่นนี้ ช่างเหลือเชื่อจริงๆ”

เซียงเหลียนขมวดคิ้ว "คนผู้นี้ไม่มีจิตใจเมตตาจริงๆ เห็นลูกสุนัขได้รับความทุกข์ทรมานจากความเจ็บป่วย ควรปลอบสักหน่อย ไม่ใช่หรือ?"

เซียงอวี้รีบพยักหน้าเห็นด้วย

"ยิ่งไปกว่านั้น ว่ากันว่าในตลาดที่พลุกพล่านวันนี้ มีคู่สามีภรรยาทะเลาะกันกลางถนน และผู้หญิงคนนั้นพูดบังคับเพื่อต้องการที่จะหย่ากับสามี โดยบอกว่าเขาไม่ได้รับอนุญาตให้แต่งงานกับภรรยาคนที่สองอีก เดิมเวลาสองคนนี้ทะเลาะกันก็เพื่อจะเกลี้ยกล่อมให้สงบศึกไม่ใช่ยุให้เลิกกัน ใครจะคิดว่า องค์ชายชุดขาวเดินเข้าไปหาหญิงสาวและพูดว่า 'รีบหย่าให้เร็วที่สุด เจ้าไม่จำเป็นต้องพึ่งผู้ชายเพื่อดำรงชีวิต'"

“เดิมที ผู้ชายจะมีเมียสามถึงสี่คนเป็นเรื่องธรรมดา ตราบใดที่สามีภรรยายังมีความรักใคร่ปรองดองกัน ปัญหาใดที่แก้ไขไม่ได้บ้าง? บ่าวว่า องค์ชายชุดขาวผู้นั้นกำลังแกว่งเท้าหาเสี้ยน หว่านความบาดหมาง!"

เด็กน้อยทั้งสองและหนานหว่านเยียนต่างก็ฟังอย่างมีอรรถรส หนานหว่านเยียนยังถือชาขึ้นมาด้วย แต่เซียงเหลียนกลับขมวดคิ้ว "ถึงขนาดปล่อยให้ผู้หญิงหย่ากับสามี? ข้าไม่เคยเห็นคำพูดที่โจ่งแจ้งเช่นนี้ และก็ไม่รู้ว่าเขาเป็นคนจากที่ใด "

สีหน้าของ เซียงอวี้ ยิ่งดูแย่ขึ้น "คนๆ นี้ คนๆ นี้คือท่านโม่หลี..."

โม่หลี? ท่านโม่!

เด็กน้อยทั้งสองอ้าปากกว้างในทันที พวกเขาไม่คาดคิดว่าเรื่องราวที่ฟังมาค่อนวัน ตัวเอกจะกลายเป็นท่านโม่!

“พรึบ” หนานหว่านเยียนที่ยังคงดื่มชาก็พ่นมันออกมา ทั้งหมดโดนพ่นใส่ใบหน้าด้านข้างที่หล่อเหลาของ กู้โม่หาน

หลังจากที่นางนึกขึ้นได้ก็รีบขอโทษกู้โม่หานและส่งผ้าเช็ดหน้าให้เขา "ข้าขอโทษ ข้าไม่ได้หมายความอย่างนั้น เจ้าใช้ผ้าเช็ดหน้าเช็ดหน้าเถิด"

ในทันที พี่น้องของเซียงอวี้และ อวี๋เฟิงต่างก็หน้าซีด

แย่แล้ว แย่แล้ว คนที่รักสะอาดอย่างท่านอ๋อง จะทนได้อย่างไร!

แต่กู้โม่หานกลับสงบนิ่งมาก และหยิบผ้าเช็ดหน้าของหนานหว่านเยียนขึ้นมาเช็ดหน้า

“ไม่เป็นไร ข้ารู้ว่าพระชายาแค่รับไม่ได้ชั่วขณะ ข้าเองก็ตกใจมากเช่นกัน ไม่คิดว่าท่านโม่ผู้เก่งกาจลับหลังจะเป็นชายที่เลือดเย็นและเหี้ยมโหดเช่นนี้ รู้หน้าแต่ไม่รู้ใจ”